Yargıtay 10. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2012/25521 K.2014/13349
Özet: Sulh Ceza Mahkemesi, 11/05/2010 tarihli infaza konu olan “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçuna ilişkin, Anayasa ve CMK’nın ilgili maddelerini göz ardı ederek ve itiraz süresinin başlangıcının gösterilmemesiyle kesinleşmemiş sürecine dayanarak, 31/05/2012 tarihli hükmü geçersiz sayarak, sanığın temyiz isteminin 1. karara yönelik olduğunu belirterek, TCK 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirini kabul etmiştir.
Mahkeme: Sulh Ceza Mahkemesi Suç: Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma Karar: Tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri Dosya incelendi
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ: Sanığa tefhim edilen 11/05/2010 tarihli infaza verilen ilk kararın, sanığa tefhimi sırasında, Anayasa’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri gözetilmeksizin, itiraz süresinin başlangıcının gösterilmemesi nedeniyle kararın kesinleşmediği, kesinleşmeyen söz konusu karara ilişkin infaz işlemlerinin ve bu aşamada verilen 31/05/2012 tarihli hükmün konusu bulunmadığından, hukuken geçerlilikten yoksun “yok” hükmünde olması karşısında; sanığın temyiz isteminin 11/05/2010 tarihli ilk karara yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemesinde, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 tarihli ve 2011/785 E. 2012/101 K. sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 05.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ: Sanığa tefhim edilen 11/05/2010 tarihli infaza verilen ilk kararın, sanığa tefhimi sırasında, Anayasa’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri gözetilmeksizin, itiraz süresinin başlangıcının gösterilmemesi nedeniyle kararın kesinleşmediği, kesinleşmeyen söz konusu karara ilişkin infaz işlemlerinin ve bu aşamada verilen 31/05/2012 tarihli hükmün konusu bulunmadığından, hukuken geçerlilikten yoksun “yok” hükmünde olması karşısında; sanığın temyiz isteminin 11/05/2010 tarihli ilk karara yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemesinde, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 tarihli ve 2011/785 E. 2012/101 K. sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 05.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.