Yargıtay 11. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/10802 K.2011/21754
Özet: (1) Sanığın 1997 yılında sahte fatura düzenlemesi nedeniyle açılan vergi usul kanununa muhalefet suçundan verilen mahkumiyet kararı ve bu kararın temyiz süresi içinde tebligat edilip edilmediği hususu. (2) Mahkeme, uyarlama yapılmasına yer olmadığına, hükmün aynen infazına, infazın durdurulmasına, erteleme ve açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların uygulanmasına yer olmadığını belirterek, temyiz süresinde tebligat eksikliği nedeniyle asıl hükmün kesinleşmediğini kabul ederek, 17.11.2011’de oybirliğiyle kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verdi.
MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ: Vergi usul kanununa muhalefet
HÜKÜM: Uyarlama yapılmasına yer olmadığına, hükmün aynen infazına, hükümlü hakkındaki infazın durdurulmasına, sanık hakkında erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin.
1997 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davası sonucunda yokluğunda verilen 02.06.2005 gün ve 1999/508 Esas 2005/210 sayılı kararın sanığa 7201 sayılı Kanunun 35. maddesi uyarınca tebliğ edilerek süresinde temyiz edilmediğinden bahisle 09.12.2005 tarihinde kesinleştirilip 16.12.2005 tarihinde infaza verildiği, sanığın bu kez 29.03.2006 havale tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz etmesi üzerine mahkemece temyizin süresinde olmadığından 14.04.2006 tarihinde reddine karar verildikten sonra red kararına karşı sanığın 04.05.2006 havale tarihli süresinde verdiği dilekçe ile yaptığı temyiz başvurusu “hükmün uyarlanması” talebini içerdiğinden bahisle iade edilmesi üzerine mahkemece 02.03.2009 günlü uyarlama yapılmasına yer olmadığına dair karar verilmişse de; ilk mahkumiyet hükmü 02.06.2005 tarihli olup sanığın 04.05.2006 tarihli dilekçesinin Yargıtay Ceza Dairesine gönderilmek üzere “mahkemenin 1998/508 Esas 2005/510 sayılı mahkumiyet hükmünü süresi içinde temyiz ettiğini ve kararın esastan bozulmasını” açıkça talep etmiş olması karşısında temyiz mahiyetinde olup kesinleşmiş hükmün uyarlanması talebine ilişkin olmadığı cihetle; sanığa kanunun gösterdiği usullere göre önceden yapılmış bir tebligat bulunmaması nedeniyle, Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca sonradan yapılan tebligat usulsüz olduğundan, öğrenme üzerine 02.06.2005 günlü karara yapılan temyizin süresinde olduğunun kabulü gerektiği anlaşılmakla, asıl hükmün kesinleşmemesi nedeniyle sonradan yapılan uyarlama işlemleri hukuki değerden yoksun olup yerel mahkemenin 14.04.2006 günlü temyizin reddi kararı kaldırılarak asıl hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:
5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “1997 yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
SUÇ: Vergi usul kanununa muhalefet
HÜKÜM: Uyarlama yapılmasına yer olmadığına, hükmün aynen infazına, hükümlü hakkındaki infazın durdurulmasına, sanık hakkında erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin.
1997 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davası sonucunda yokluğunda verilen 02.06.2005 gün ve 1999/508 Esas 2005/210 sayılı kararın sanığa 7201 sayılı Kanunun 35. maddesi uyarınca tebliğ edilerek süresinde temyiz edilmediğinden bahisle 09.12.2005 tarihinde kesinleştirilip 16.12.2005 tarihinde infaza verildiği, sanığın bu kez 29.03.2006 havale tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz etmesi üzerine mahkemece temyizin süresinde olmadığından 14.04.2006 tarihinde reddine karar verildikten sonra red kararına karşı sanığın 04.05.2006 havale tarihli süresinde verdiği dilekçe ile yaptığı temyiz başvurusu “hükmün uyarlanması” talebini içerdiğinden bahisle iade edilmesi üzerine mahkemece 02.03.2009 günlü uyarlama yapılmasına yer olmadığına dair karar verilmişse de; ilk mahkumiyet hükmü 02.06.2005 tarihli olup sanığın 04.05.2006 tarihli dilekçesinin Yargıtay Ceza Dairesine gönderilmek üzere “mahkemenin 1998/508 Esas 2005/510 sayılı mahkumiyet hükmünü süresi içinde temyiz ettiğini ve kararın esastan bozulmasını” açıkça talep etmiş olması karşısında temyiz mahiyetinde olup kesinleşmiş hükmün uyarlanması talebine ilişkin olmadığı cihetle; sanığa kanunun gösterdiği usullere göre önceden yapılmış bir tebligat bulunmaması nedeniyle, Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca sonradan yapılan tebligat usulsüz olduğundan, öğrenme üzerine 02.06.2005 günlü karara yapılan temyizin süresinde olduğunun kabulü gerektiği anlaşılmakla, asıl hükmün kesinleşmemesi nedeniyle sonradan yapılan uyarlama işlemleri hukuki değerden yoksun olup yerel mahkemenin 14.04.2006 günlü temyizin reddi kararı kaldırılarak asıl hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:
5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “1997 yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.