Yargıtay 12. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/19901 K.2013/10926
Özet: Uyuşmazlık, taksirle yaralama suçundan sanık Muharrem Bilir’in mahkumiyetine ilişkin beraat ve mahkumiyet kararlarının temyiz edilmesiyle ilgilidir; Mahkeme, beraat kararını iptal ederek sanığın taksirinin bulunmadığını kabul etti ve mahkumiyet kararıyla ilgili hatalı “kasının yoğunluğu” ifadesini çıkararak hükmü düzeltti.
Mahkemesi: Sulh Ceza Mahkemesi
Suç: Taksirle yaralama
Hüküm: Sanık Muharrem Bilir hakkında Beraat Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 2-a-b-e, 62, 63, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ..., sanık ...'in beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
A- Sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;
1997 Doğumlu katılanın sanık ...'in kullanmış olduğu öğrenci servisinden tanık olarak dinlenen ve sanığın aracında rehberlik yaptığını söyleyen ...'in gözetiminde inerek koşarak yolun karşısına geçmeye çalışırken sanık ...'ın aracının çarpması sonucu yaralanması şeklinde gelişen eylemde, sanık beyanları, tanık beyanları ve Adli Tıp Kurumu Ankara Adli Tıp grup Başkanlığınca düzenlenen 20.12.2010 tarihli bilirkişi raporu gözetilerek sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin kusur durumuna yönelik temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,
B- Sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik temyize gelince;
Sanık hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin kusur durumuna ve ceza uygulamasına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendine aykırı olacak şekilde sanığın kasının yoğunluğu gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan, hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “kastının yoğunluğuna nazaran” ibaresinin çıkartılmasına, diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan sanık ... hakkındaki hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.04.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Suç: Taksirle yaralama
Hüküm: Sanık Muharrem Bilir hakkında Beraat Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 2-a-b-e, 62, 63, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ..., sanık ...'in beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
A- Sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;
1997 Doğumlu katılanın sanık ...'in kullanmış olduğu öğrenci servisinden tanık olarak dinlenen ve sanığın aracında rehberlik yaptığını söyleyen ...'in gözetiminde inerek koşarak yolun karşısına geçmeye çalışırken sanık ...'ın aracının çarpması sonucu yaralanması şeklinde gelişen eylemde, sanık beyanları, tanık beyanları ve Adli Tıp Kurumu Ankara Adli Tıp grup Başkanlığınca düzenlenen 20.12.2010 tarihli bilirkişi raporu gözetilerek sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin kusur durumuna yönelik temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,
B- Sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik temyize gelince;
Sanık hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin kusur durumuna ve ceza uygulamasına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendine aykırı olacak şekilde sanığın kasının yoğunluğu gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan, hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “kastının yoğunluğuna nazaran” ibaresinin çıkartılmasına, diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan sanık ... hakkındaki hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.04.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.