Yargıtay 8. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2009/4018 K.2011/3359
Özet: İdari makam Şube Mahkemesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 51. maddesinin bağlamında sanığın pişmanlık ifadesine dayanarak çalınan cezanın ertelenip ertelenmeğine karar veremediğini, TCK 58/6‑7. maddelerinin uygulanması ve CMK 226. maddeye aykırı olarak savunma hakkının sınırlanmasını bozmaya karar vererek, 05.05.2011 tarihinde oybirliği ile bozdu.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: 6136 sayılı Yasaya aykırılık
HÜKÜM: Hükümlülük ve müsadere
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Kararda sanığın geçmişteki sabıkalı halini ve suç işleme eğilimini, dolayısıyla kişiliğini değerlendiren mahkemenin, TCK.nun 50. maddesinin uygulamamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, gerekçe ve takdire göre suçun kanıtlanmasında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından bu hususlara yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, ancak:
1- 5237 sayılı TCK.nun 51. maddesine göre sanığın yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede oluşan kanaate göre cezasının ertelenip ertelenmeyeceğinin değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın geçmişteki hali ve suç işleme hususundaki eğilimine göre ileride bir daha suç işlemekten çekineceği hususunda olumlu kanaate varılmaması gibi yeterli olmayan gerekçeye dayanılarak ertelemeye yer olmadığına karar verilmesi,
2- Sanık hakkında TCK.nun 58/6-7. madde ve fıkraları uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilirken, ek savunma hakkı verilmeyerek CMK.nun 226. maddesi hükmüne aykırılık yapılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 05.05.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
SUÇ: 6136 sayılı Yasaya aykırılık
HÜKÜM: Hükümlülük ve müsadere
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Kararda sanığın geçmişteki sabıkalı halini ve suç işleme eğilimini, dolayısıyla kişiliğini değerlendiren mahkemenin, TCK.nun 50. maddesinin uygulamamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, gerekçe ve takdire göre suçun kanıtlanmasında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından bu hususlara yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, ancak:
1- 5237 sayılı TCK.nun 51. maddesine göre sanığın yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede oluşan kanaate göre cezasının ertelenip ertelenmeyeceğinin değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın geçmişteki hali ve suç işleme hususundaki eğilimine göre ileride bir daha suç işlemekten çekineceği hususunda olumlu kanaate varılmaması gibi yeterli olmayan gerekçeye dayanılarak ertelemeye yer olmadığına karar verilmesi,
2- Sanık hakkında TCK.nun 58/6-7. madde ve fıkraları uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilirken, ek savunma hakkı verilmeyerek CMK.nun 226. maddesi hükmüne aykırılık yapılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 05.05.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.