Yargıtay 5. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/15232 K.2013/12409
Özet: Uyuşmazlık, sanığın birden fazla kişiye faiz karşılığı borç para vererek tefecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davası ve bu davanın temyiz edilmesiyle ilgiliydi. Mahkeme, sanığın hukuki durumunun eksik incelenmiş olduğunu tespit ederek 23/12/2013 tarihinde oybirliğiyle mahkumiyet kararını bozdu.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ: Tefecilik
HÜKÜM: Mahkumiyet Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Sanık hakkında ..., ..., ..., ... ve ... isimli kişilere kazanç elde etmek amacıyla borç para vermek suretiyle tefecilik suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açılması karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir. Tefecilik suçunun, 765 sayılı TCK'nın yürürlükte olduğu dönemde, YCGK'nın 03/07/1995 tarih ve 1995/207-236 sayılı Kararında da belirtildiği üzere birden fazla kişiye sürekli ve sistemli bir şekilde faiz karşılığı ödünç para vermek suretiyle çıkar sağlanması, başka bir anlatımla ödünç para verme işinin meslek haline dönüştürülmesi durumunda oluştuğu, suçun yaptırımının ise 2279 sayılı Yasanın 17. maddesinde düzenlendiği, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesinde ise atılı suçun; "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi,..." biçiminde tanımlandığı, bu düzenlemeye göre suçun oluşması için sanığın yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi yeterli olup, bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin öneminin bulunmadığı, tefecilik suçunun ekonomi, sanayi ve ticarete ilişkin suçlar bölümü içerisinde yer aldığı, bu bölümün de topluma karşı suçlar kısmı içinde bulunduğu, 5237 sayılı Yasanın 43/1. maddesi, suçun mağdurunun aynı kişi olmasını suçun zorunlu unsuru haline getirmiş iken, 08/07/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanunun 6. maddesi ile anılan madde ve fıkraya eklenen "Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır." hükmü ile zincirleme suçun kapsamının genişletildiği ve mağduru aynı kişi olsun ya da olmasın maddenin son fıkrasındaki istisnalar dışındaki tüm suçlarda zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının mümkün hale getirildiği, bu nedenle suçun temadi ettiğinden ve birden fazla kişiye ödünç para verilmesinin tek suç oluşturduğundan bahsedilemeyeceği, ancak suçun zincirleme olarak işlenmesinin olanaklı olduğu, Buna göre dava konusu somut olayda; sanık hakkında ..., ..., ..., ... ve ...'e 07/05/2010 tarihine kadar kazanç elde etmek amacıyla borç para verdiği iddiası ile 02/05/2011 tarihli iddianame ile dava açıldığı, sanığın savunması doğrultusunda UYAP sistemi üzerinden yapılan araştırmada Salihli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/10/2009 tarih 2008/180 Esas, 2009/562 Karar sayılı dosyasında da ...'a faiz karşılığı borç para verdiği iddiasıyla tefecilik suçundan 17/03/2008 tarihli iddianame ile açılan dava sonucunda mahkumiyet kararı verildiği ve bu kararın Dairemizin 15/04/2013 tarih 2012/7416 Esas, 2013/3215 Karar sayılı ilamı ile onandığı anlaşılmakla; bahse konu dosyanın bu dosya arasına getirtilip borç alan kişiler tekrar dinlenerek hangi tarihte faiz karşılığı borç para aldıklarının tam olarak tespitinden sonra, kabul edilmiş olmak koşuluyla düzenlenen iddianamenin hukuki kesinti oluşturduğu da gözetilip dava konusu eylemler arasında irtibat bulunup bulunmadığı, suçların teselsül edip etmediği araştırılıp zincirleme şekilde işlenmiş olması durumunda mahsup hükümlerinin uygulanma imkanının olup olmadığı da nazara alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
HÜKÜM: Mahkumiyet Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Sanık hakkında ..., ..., ..., ... ve ... isimli kişilere kazanç elde etmek amacıyla borç para vermek suretiyle tefecilik suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açılması karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir. Tefecilik suçunun, 765 sayılı TCK'nın yürürlükte olduğu dönemde, YCGK'nın 03/07/1995 tarih ve 1995/207-236 sayılı Kararında da belirtildiği üzere birden fazla kişiye sürekli ve sistemli bir şekilde faiz karşılığı ödünç para vermek suretiyle çıkar sağlanması, başka bir anlatımla ödünç para verme işinin meslek haline dönüştürülmesi durumunda oluştuğu, suçun yaptırımının ise 2279 sayılı Yasanın 17. maddesinde düzenlendiği, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesinde ise atılı suçun; "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi,..." biçiminde tanımlandığı, bu düzenlemeye göre suçun oluşması için sanığın yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi yeterli olup, bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin öneminin bulunmadığı, tefecilik suçunun ekonomi, sanayi ve ticarete ilişkin suçlar bölümü içerisinde yer aldığı, bu bölümün de topluma karşı suçlar kısmı içinde bulunduğu, 5237 sayılı Yasanın 43/1. maddesi, suçun mağdurunun aynı kişi olmasını suçun zorunlu unsuru haline getirmiş iken, 08/07/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanunun 6. maddesi ile anılan madde ve fıkraya eklenen "Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır." hükmü ile zincirleme suçun kapsamının genişletildiği ve mağduru aynı kişi olsun ya da olmasın maddenin son fıkrasındaki istisnalar dışındaki tüm suçlarda zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının mümkün hale getirildiği, bu nedenle suçun temadi ettiğinden ve birden fazla kişiye ödünç para verilmesinin tek suç oluşturduğundan bahsedilemeyeceği, ancak suçun zincirleme olarak işlenmesinin olanaklı olduğu, Buna göre dava konusu somut olayda; sanık hakkında ..., ..., ..., ... ve ...'e 07/05/2010 tarihine kadar kazanç elde etmek amacıyla borç para verdiği iddiası ile 02/05/2011 tarihli iddianame ile dava açıldığı, sanığın savunması doğrultusunda UYAP sistemi üzerinden yapılan araştırmada Salihli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/10/2009 tarih 2008/180 Esas, 2009/562 Karar sayılı dosyasında da ...'a faiz karşılığı borç para verdiği iddiasıyla tefecilik suçundan 17/03/2008 tarihli iddianame ile açılan dava sonucunda mahkumiyet kararı verildiği ve bu kararın Dairemizin 15/04/2013 tarih 2012/7416 Esas, 2013/3215 Karar sayılı ilamı ile onandığı anlaşılmakla; bahse konu dosyanın bu dosya arasına getirtilip borç alan kişiler tekrar dinlenerek hangi tarihte faiz karşılığı borç para aldıklarının tam olarak tespitinden sonra, kabul edilmiş olmak koşuluyla düzenlenen iddianamenin hukuki kesinti oluşturduğu da gözetilip dava konusu eylemler arasında irtibat bulunup bulunmadığı, suçların teselsül edip etmediği araştırılıp zincirleme şekilde işlenmiş olması durumunda mahsup hükümlerinin uygulanma imkanının olup olmadığı da nazara alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.