Yargıtay 4. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2013/4041 K.2014/13020
Özet: Tüm temyiz bulunmanın ardından, Sulh Ceza Mahkemesi’nin sanki “ceza vermekten vazgeçilmesi” kararını koruma ve “ceza verilmesine yer olmadığına” hükmünü tekrar ekleme yolu ile 5320 sayılı Kanunla onaylanan karar, hakaret suçuna ilişkin hukuki terimleri değiştirerek düzeltildi.
MAHKEMESİ: Sulh Ceza Mahkemesi SUÇ: Hakaret
HÜKÜM: Ceza vermekten vazgeçilmesi Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak, 5237 sayılı TCK'nın 129/1. maddesi uyarınca hakaretin haksız fiile tepki olarak işlendiğinden bahisle sanık hakkında ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, 5271 sayılı CMK'nın 223/4. maddesi gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Kanuna aykırı, katılan ... vekilinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye aykırı olarak, 5237 sayılı TCK'nın 129/1. maddesi gereğince "ceza vermekten vazgeçilmesine" ibaresinin hükümden çıkarılması ve yerine 5271 sayılı CMK'nın 223/4. maddesi gereğince "ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresinin eklenmesi biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 22/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
HÜKÜM: Ceza vermekten vazgeçilmesi Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak, 5237 sayılı TCK'nın 129/1. maddesi uyarınca hakaretin haksız fiile tepki olarak işlendiğinden bahisle sanık hakkında ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, 5271 sayılı CMK'nın 223/4. maddesi gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Kanuna aykırı, katılan ... vekilinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye aykırı olarak, 5237 sayılı TCK'nın 129/1. maddesi gereğince "ceza vermekten vazgeçilmesine" ibaresinin hükümden çıkarılması ve yerine 5271 sayılı CMK'nın 223/4. maddesi gereğince "ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresinin eklenmesi biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 22/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.