Yargıtay 3. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2018/9667 K.2019/4371
Özet: Türkiye Asliye Ceza Mahkemesi, 3. Ceza Dairesi 2018/9667 E., 2019/4371 K. kararında, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik yükümlülüğünün olmadığını tespit ederek mahkumiyet kararını, suçun işlenişiyle ilgili delilleri inceleyerek ve İstemi azaskat yaparak, 04.03.2019 tarihli oy birliğiyle kabul etti.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi
HÜKÜM: Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Olayı gösteren cd görüntüsü ve 19.10.2014 tarihli cd görüntü izleme tutanağının sanığın beyanları ile uyuşmadığı, müştekinin beyanları ile ise uyuştuğu; ayrıca sanığın çeşitli aşamalardaki beyanlarından da anlaşılacağı üzere kendisinin müştekiye yumruk vurmasından sonra müştekinin parmağını ısırdığını, yani ilk haksız hareketin parmak ısırma olmadığını beyan ettiği, mağdurun ise sanığın parmağını hiç bir zaman ısırmadığını beyan ettiği anlaşılmakla, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükmünün uygulanmamasında mahkemenin delilleri tahlil ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı ONANMASINA, 04.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
HÜKÜM: Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Olayı gösteren cd görüntüsü ve 19.10.2014 tarihli cd görüntü izleme tutanağının sanığın beyanları ile uyuşmadığı, müştekinin beyanları ile ise uyuştuğu; ayrıca sanığın çeşitli aşamalardaki beyanlarından da anlaşılacağı üzere kendisinin müştekiye yumruk vurmasından sonra müştekinin parmağını ısırdığını, yani ilk haksız hareketin parmak ısırma olmadığını beyan ettiği, mağdurun ise sanığın parmağını hiç bir zaman ısırmadığını beyan ettiği anlaşılmakla, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükmünün uygulanmamasında mahkemenin delilleri tahlil ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı ONANMASINA, 04.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.