Yargıtay 3. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2013/20633 K.2014/10066
Özet: Mahkeme, Sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyetin 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle temyiz edilemeyeceğini tespit ederek usuline uygun reddi sonucu mahkumiyeti onaylamış, aynı şekilde kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet de cezanın feshine yol açacak çerçevede temyiz olmadığını belirterek mahkumiyeti onamıştır.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi
HÜKÜM: Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü;
1-Sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;
Sanık hakkında tayin olunan cezanın, karar tarihindeki miktar ve türü itibariyle hükmün, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 23.03.2005 tarihli ve 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme uygun REDDİNE,
2-Sanık hakkında kasten yaralama ve kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;
5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesinde belirtilen seçenek cezalardan hapis cezası seçildikten sonra adli para cezasına çevrilerek TCK'nin 50/2. maddesine aykırı davranılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun ONANMASINA, 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
HÜKÜM: Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü;
1-Sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;
Sanık hakkında tayin olunan cezanın, karar tarihindeki miktar ve türü itibariyle hükmün, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 23.03.2005 tarihli ve 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme uygun REDDİNE,
2-Sanık hakkında kasten yaralama ve kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;
5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesinde belirtilen seçenek cezalardan hapis cezası seçildikten sonra adli para cezasına çevrilerek TCK'nin 50/2. maddesine aykırı davranılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun ONANMASINA, 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.