Yargıtay 2. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/2468 K.2019/6962
Özet: Mahkumiyetin hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından, temyiz isteminin süresi dolmasına rağmen davalı adreste yapılan tebliğin usulüne uygun olmadığını gören mahkeme, 07.11.2017 tarihli ek kararın kaldırılmasını, temyiz reddinin onaylanmasını ve 08/10/2015 Anayasa Mahkemesi kararının etkisiyle hak yoksunluklarının inşaat aşamasında gözetilmesini kararlaştırmıştır.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ: Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme
HÜKÜM: Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Yokluğunda verilen kararın sanığa, kovuşturma aşamasındaki savunmasında bildirdiği bilinen son adresi olan “Yurtbeyli Mahallesi, Yayla Küme Evleri No... Haymana/Ankara’’ adresine doğrudan MERNİS şerhli olarak 03.02.2016 tarihinde Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi, bilahare sanık tarafından 03.07.2017 ve 02.11.2017 tarihlerinde temyiz dilekçeleri verilmesi üzerine mahkemece 07.11.2017 tarihli ek kararla, “süresi geçen temyiz isteminin reddine” dair verilen ek kararın sanığa tebliği üzerine sanığın süresinde ek kararı temyiz ettiği, doğrudan MERNİS adresine yapılan gerekçeli karar tebliği işleminin de usulüne uygun olmadığının anlaşılması karşısında; sanığın 03.07.2017 tarihli temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek, temyiz isteminin reddine ilişkin 07.11.2017 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilmek suretiyle yapılan incelemede; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 10/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
HÜKÜM: Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Yokluğunda verilen kararın sanığa, kovuşturma aşamasındaki savunmasında bildirdiği bilinen son adresi olan “Yurtbeyli Mahallesi, Yayla Küme Evleri No... Haymana/Ankara’’ adresine doğrudan MERNİS şerhli olarak 03.02.2016 tarihinde Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi, bilahare sanık tarafından 03.07.2017 ve 02.11.2017 tarihlerinde temyiz dilekçeleri verilmesi üzerine mahkemece 07.11.2017 tarihli ek kararla, “süresi geçen temyiz isteminin reddine” dair verilen ek kararın sanığa tebliği üzerine sanığın süresinde ek kararı temyiz ettiği, doğrudan MERNİS adresine yapılan gerekçeli karar tebliği işleminin de usulüne uygun olmadığının anlaşılması karşısında; sanığın 03.07.2017 tarihli temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek, temyiz isteminin reddine ilişkin 07.11.2017 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilmek suretiyle yapılan incelemede; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 10/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.