Yargıtay 2. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/5866 K.2018/16215
Özet: T.C. Anayasa Mahkemesi 24.11.2015 tarihli kararını dikkate alarak, 6763 sayılı Kanun ve 5271 sayılı CMK değişiklikleri ışığında, sanıkların 9 ay hapis cezalarına rağmen uzlaştırma prosedürü uygulanmasına gerek olmadığını, TCK 50. maddesi kapsamında yasal ve yeterli gerekçe eksikliği nedeniyle hükümlerin bir kısmının kabulüne karar vererek, 24.12.2018 tarihli oybirliğiyle değil, 14.12.2018 tarihli kararla bozulmasını onayladı.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanıkların eylemine uyan TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, 2- Kabule göre de; Sanıklar hakkında 9’ar ay hapis cezasına hükmedildiği dikkate alındığında, "sanıkların kişiliği, sosyal ve ekonomik durumları, yargılama sürecinde duydukları pişmanlık, suçun işlenmesindeki özellikleri" yansıtan yasal ve yeterli gerekçe gösterilmek suretiyle TCK'nın 50. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “haklarında verilen hapis cezası kısa süreli olmadığından” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile seçenek yaptırımların uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanıkkar ... ve ... müdafileri ile sanık ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
HÜKÜM: Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanıkların eylemine uyan TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, 2- Kabule göre de; Sanıklar hakkında 9’ar ay hapis cezasına hükmedildiği dikkate alındığında, "sanıkların kişiliği, sosyal ve ekonomik durumları, yargılama sürecinde duydukları pişmanlık, suçun işlenmesindeki özellikleri" yansıtan yasal ve yeterli gerekçe gösterilmek suretiyle TCK'nın 50. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “haklarında verilen hapis cezası kısa süreli olmadığından” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile seçenek yaptırımların uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanıkkar ... ve ... müdafileri ile sanık ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.