Yargıtay 2. Ceza Dairesi Ceza Hukuku · ön sınıflandırma
Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/24096 K.2014/17160
Özet: Asliye Ceza Mahkemesi, sanığın duruşmada bildirdiği adresin tebliğine 7201 sayılı Tebligat Kanunu uyarınca kapıya yapılması gerektiğini belirterek, şerh ve iade işlemleri sonrası tebliğin geçersiz olduğunu kabul edip, 03.01.2012 tarihli ileri süren dilekçeyi kabul ederek, hukuki gerekçeyle temyiz itirazlarının reddiyle mahkumiyet kararı onaylamıştır.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün sanığın duruşma sırasında bildirmesi nedeniyle bilinen son adresine tebliğe çıkartıldığı, ancak adreste tanınmadığına dair şerh verilerek iade edilmesi üzerine, sanığın adres kayıt sistemindeki adresi tespit edilerek, Tebligat Kanunu'nun 23/8. maddesi uyarınca buna ilişkin kaydın tebligat evrakı üzerine yazılmasından sonra, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun Tebliğ İmkânsızlığı ve Tebellüğden İmtina başlıklı 21. maddesine 6099 sayılı Yasanın 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasında belirtildiği şekilde; “tebliğ memurunca tebliğ olunacak evrakın, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim edilerek ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmak suretiyle tebliği gerekirken, Tebligat Kanunun 35. maddesine göre kapıya yapıştırılmak suretiyle sanığın duruşmada bildirdiği adresinde yapılan gerekçeli karar tebliği geçersiz olduğundan, sanığın öğrenme üzerine verdiği 03.01.2012 tarihli dilekçesinin süresinde verilen geçerli bir temyiz dilekçesi olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün sanığın duruşma sırasında bildirmesi nedeniyle bilinen son adresine tebliğe çıkartıldığı, ancak adreste tanınmadığına dair şerh verilerek iade edilmesi üzerine, sanığın adres kayıt sistemindeki adresi tespit edilerek, Tebligat Kanunu'nun 23/8. maddesi uyarınca buna ilişkin kaydın tebligat evrakı üzerine yazılmasından sonra, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun Tebliğ İmkânsızlığı ve Tebellüğden İmtina başlıklı 21. maddesine 6099 sayılı Yasanın 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasında belirtildiği şekilde; “tebliğ memurunca tebliğ olunacak evrakın, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim edilerek ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmak suretiyle tebliği gerekirken, Tebligat Kanunun 35. maddesine göre kapıya yapıştırılmak suretiyle sanığın duruşmada bildirdiği adresinde yapılan gerekçeli karar tebliği geçersiz olduğundan, sanığın öğrenme üzerine verdiği 03.01.2012 tarihli dilekçesinin süresinde verilen geçerli bir temyiz dilekçesi olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.