Yargıtay 17. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/28695 K.2016/8065
Özet: Mahkeme, 17. Ceza Dairesi’nin 2015/28695 ve 2016/8065 kararını inceleyerek, 6352 sayılı Yasa’nın geçici 2. maddesi uyarınca “ceza verilmesine yer olmadığı” gerekçesi engin ve 53. maddesinin iptal kararı doğrultusunda hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinin zorunlu olduğunu tespit ederek, sanığın mahkumiyet kararını BOZUMAKLA 30.05.2016’da oybirliğiyle karar verdi.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Karşılıksız yararlanma
HÜKÜM: Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; isnat edilen suçun, sanık tarafından işlendiğini kabulde usûl ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Dosya içindeki katılan kurum tarafından mahkemeye sunulan “ödeme belgesine” göre, sanığın bilirkişi tarafından belirlenen katılan kurumun zararını 16.01.2006 tarihi itibariyle ödediğinin anlaşılması karşısında; suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca sanık hakkında “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, esastan inceleme yapılarak yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,
2- Kabule göre de;
Hükümden sonra, T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın, temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
SUÇ: Karşılıksız yararlanma
HÜKÜM: Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; isnat edilen suçun, sanık tarafından işlendiğini kabulde usûl ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Dosya içindeki katılan kurum tarafından mahkemeye sunulan “ödeme belgesine” göre, sanığın bilirkişi tarafından belirlenen katılan kurumun zararını 16.01.2006 tarihi itibariyle ödediğinin anlaşılması karşısında; suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca sanık hakkında “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, esastan inceleme yapılarak yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,
2- Kabule göre de;
Hükümden sonra, T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın, temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.