Yargıtay 14. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2011/509 K.2011/4659
Özet: Uyuşmazlık, sanığın irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından beraat edilmesiyle ilgili temyiz taleplerinin incelenmesidir; Mahkeme, 11.05.2004 tarihli karar ile zorla kaçırıp alıkoyma suçundan kurulan beraat hükmünün kesinleştiğini, irza geçme suçundan ise Yüksek Yargıtay’ın 09.02.2004 tarihli kararıyla beraat kararının bozulduğunu ve dosyanın yeniden incelenmesi için Yüksek Birinci Başkanlığa gönderilmesine karar vermiştir.
Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...’in bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan beraatine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.11.2005 gün ve 2005/311 Esas, 2005/362 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan ... ve müşteki... tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;
Mağdurenin annesi olan müşteki...’ın usulen davaya katılıp müdahil sıfatını almadığı ve bu nedenle hükümleri temyize ... olmadığından temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddiyle, sanık hakkında mahkemece 11.05.2004 gün ve 2004/90 Esas, 2004/153 sayılı Kararı ile zorla kaçırıp alıkoyma suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmakla, ırza geçme suçundan kurulan beraat hükmü ve katılan ...’un temyizi ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Sanığın, ırza geçme suçundan ... Ağır Ceza Mahkemesinin 15.01.2002 gün ve 2000/226 Esas, 2002/9 sayılı Kararı ile eyleminin evlenme vaadiyle kızlık bozma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair karar, sanık müdafii ve katılan ... Bekili tarafından temyiz edilmekle, Yüksek Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 09.02.2004 gün, 2003/1510 Esas ve 2004/488 sayılı Kararı ile “sanığın mağdurenin rızası dışında ırzına geçtiğinden” bahisle kararı bozduğu, mahkemece 11.05.2004 gün 2004/90 Esas ve 153 sayılı Kararı ile önceki vermiş olduğu kararda ısrar ederek aynı hükmü kurduğu, bu hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.09.2005 gün 5-2004/144984 sayılı Kararı ile 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesi uyarınca lehe yasa değerlendirilmesi açısından dosyanın mahkemesine iade edilmekle, mahkeme bu kez 24.11.2005 gün 2005/311 Esas, 2005/362 sayılı Kararı ile ısrar kararı doğrultusunda “eyleminin 765 sayılı TCK.nun 423. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı, ancak eylemin 5237 sayılı TCK.nun da suç olarak düzenlenmediği gerekçesiyle beraat kararı verilmekle mahkeme önceki kararında ısrar etmiş olduğundan Yargıtay Kanununun 15. maddesine göre, dosyanın Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesinin temini için Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Mağdurenin annesi olan müşteki...’ın usulen davaya katılıp müdahil sıfatını almadığı ve bu nedenle hükümleri temyize ... olmadığından temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddiyle, sanık hakkında mahkemece 11.05.2004 gün ve 2004/90 Esas, 2004/153 sayılı Kararı ile zorla kaçırıp alıkoyma suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmakla, ırza geçme suçundan kurulan beraat hükmü ve katılan ...’un temyizi ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Sanığın, ırza geçme suçundan ... Ağır Ceza Mahkemesinin 15.01.2002 gün ve 2000/226 Esas, 2002/9 sayılı Kararı ile eyleminin evlenme vaadiyle kızlık bozma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair karar, sanık müdafii ve katılan ... Bekili tarafından temyiz edilmekle, Yüksek Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 09.02.2004 gün, 2003/1510 Esas ve 2004/488 sayılı Kararı ile “sanığın mağdurenin rızası dışında ırzına geçtiğinden” bahisle kararı bozduğu, mahkemece 11.05.2004 gün 2004/90 Esas ve 153 sayılı Kararı ile önceki vermiş olduğu kararda ısrar ederek aynı hükmü kurduğu, bu hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.09.2005 gün 5-2004/144984 sayılı Kararı ile 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesi uyarınca lehe yasa değerlendirilmesi açısından dosyanın mahkemesine iade edilmekle, mahkeme bu kez 24.11.2005 gün 2005/311 Esas, 2005/362 sayılı Kararı ile ısrar kararı doğrultusunda “eyleminin 765 sayılı TCK.nun 423. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı, ancak eylemin 5237 sayılı TCK.nun da suç olarak düzenlenmediği gerekçesiyle beraat kararı verilmekle mahkeme önceki kararında ısrar etmiş olduğundan Yargıtay Kanununun 15. maddesine göre, dosyanın Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesinin temini için Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.