Yargıtay 12. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/5200 K.2014/20403
Özet: Uyuşmazlık, koruma tedbiri nedeniyle tutuklanan davacının 466 sayılı Kanun kapsamında tazminat talebine ilişkin olup; mahkeme, davanın reddi kararıyla tazminat talebini kabul etmedi ve davalı kurum adına vekalet ücretinin ödenmesini de reddetti.
Mahkemesi: Ağır Ceza Mahkemesi Dava: Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat Hüküm: Davanın reddi Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Tüm dosya kapsamından, davanın dayanağı olan Erzurum
1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/240 Esas, 2008/141 Karar sayılı ve 06/11/2008 tarihli karar içeriğinden, davacı hakkında Erzurum
3. Asliye Ceza Mahkemesinin 1999/811 Esas, 2001/226 Karar sayılı ve 17/04/2001 tarihli karar ile beraat hükmü kurulduğu, bu kararın temyiz edilmeksizin hükmün 2001 yılında kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca Ceza Muhakemesi Kanununun 141. ila 144. madde hükümlerinin 01/06/2005 tarihinden itibaren yapılan işlemler hakkında uygulanacağı, bu tarihten önceki işlemler hakkında ise 07/05/1964 tarihli ve 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağının belirtildiği, yapılan işlemden kastın davacının tutuklandığı tarih olup, 30/05/1999 olan bu tarih itibarı ile de tazminat istemi hakkında 466 sayılı Kanun hükümleri uyarınca değerlendirme yapılması gerektiği, öte yandan Borçlar Kanununun 60. maddesinde tazminat davasının, zarar verici fiil veya olayın vukuundan itibaren herhalde 10 yıl sonra zamanaşımına uğrayacağının kabul edildiği, kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kimseler bakımından, devletin yaptığı yakalama veya tutuklama haksız fiili ceza davasının kesinleşmesi ile netleştiğinden bu tarih olayın vuku tarihi olup, bu tarihten itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği cihetle; işbu tazminat davasının 466 sayılı Kanun yerine olayda uygulanma imkanı bulunmayan 5271 sayılı CMK'nın 142/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi, sonuca etkili bulunmadığından, davanın tamamen ret edilmiş olması karşısında kendisini bir vekil aracılığı ile temsil ettiren davalı kurum yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ise, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacının tüm temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/240 Esas, 2008/141 Karar sayılı ve 06/11/2008 tarihli karar içeriğinden, davacı hakkında Erzurum
3. Asliye Ceza Mahkemesinin 1999/811 Esas, 2001/226 Karar sayılı ve 17/04/2001 tarihli karar ile beraat hükmü kurulduğu, bu kararın temyiz edilmeksizin hükmün 2001 yılında kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca Ceza Muhakemesi Kanununun 141. ila 144. madde hükümlerinin 01/06/2005 tarihinden itibaren yapılan işlemler hakkında uygulanacağı, bu tarihten önceki işlemler hakkında ise 07/05/1964 tarihli ve 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağının belirtildiği, yapılan işlemden kastın davacının tutuklandığı tarih olup, 30/05/1999 olan bu tarih itibarı ile de tazminat istemi hakkında 466 sayılı Kanun hükümleri uyarınca değerlendirme yapılması gerektiği, öte yandan Borçlar Kanununun 60. maddesinde tazminat davasının, zarar verici fiil veya olayın vukuundan itibaren herhalde 10 yıl sonra zamanaşımına uğrayacağının kabul edildiği, kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kimseler bakımından, devletin yaptığı yakalama veya tutuklama haksız fiili ceza davasının kesinleşmesi ile netleştiğinden bu tarih olayın vuku tarihi olup, bu tarihten itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği cihetle; işbu tazminat davasının 466 sayılı Kanun yerine olayda uygulanma imkanı bulunmayan 5271 sayılı CMK'nın 142/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi, sonuca etkili bulunmadığından, davanın tamamen ret edilmiş olması karşısında kendisini bir vekil aracılığı ile temsil ettiren davalı kurum yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ise, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacının tüm temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.