Yargıtay 11. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/13715 K.2018/9574
Özet: Vergi Usul Kanunu'na muhalefet nedeniyle sanığa mahkumiyet kararı verildi, tebliğin Malum Bilinen Adrese yanlış yürütülmesi sebebiyle 20/11/2014 tarihinde yapılan temyiz talebi süresinde kabul edilip, deliller incelenerek suçun sorumluluğu ve cezanın onama işlemi 27/11/2018 tarihinde oy birliğiyle onaylandı.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Vergi Usul Kanunu'na muhalefet
HÜKÜM: Mahkumiyet
Sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın, aynı zamanda bilinen en son adresi olan ve mahkemedeki savunması sırasında beyan ettiği "..." adresine öncelikle Tebligat Kanunu'nun 21/1 maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesi gereğince MERNİS adresine yapılan tebliğ usulsüz olduğundan, mahkeme kaleminde bizzat kendisine 20/11/2014 tarihinde yapılan tebliğ üzerine sanığın 20/11/2014 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.
5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Toplanan deliller gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa uygun şekilde nitelikleri belirlenmiş, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebep ve ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
SUÇ: Vergi Usul Kanunu'na muhalefet
HÜKÜM: Mahkumiyet
Sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın, aynı zamanda bilinen en son adresi olan ve mahkemedeki savunması sırasında beyan ettiği "..." adresine öncelikle Tebligat Kanunu'nun 21/1 maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesi gereğince MERNİS adresine yapılan tebliğ usulsüz olduğundan, mahkeme kaleminde bizzat kendisine 20/11/2014 tarihinde yapılan tebliğ üzerine sanığın 20/11/2014 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.
5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Toplanan deliller gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa uygun şekilde nitelikleri belirlenmiş, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebep ve ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.