Yargıtay 11. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2014/22374 K.2015/592
Özet: 12.07.2012 gün Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 2-2010/317001 yazısı gereği güvenlik mühürlerini bozma suçundan 22.03.2010 kararının geçerli olmadığı belirlenirken, 15.01.2015 gününde Asliye Ceza Mahkemesi tarafından 5237 sayılı TCK 203/1, 62 ve 52. maddeleri kapsamında 1.000 TL adli para cezası uygulanan mahkumiyet kararının kabulüyle uzatılan “mühür bozma” suçundan alınan vergi cezasının onamı reddedildi.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Mühür bozma
HÜKÜM: Mahkumiyet
09.10.2007 günlü iddianameyle sanık hakkında "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık ve mühür bozma" suçlarından kamu davalarının açıldığı, yapılan yargılama sonucunda mahkemenin 22.03.2010 gün 2007/807- 2010/309 sayılı ilamıyla her iki suçtan mahkumiyet kararı verildiği, sanığın süresinde temyizi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.07.2012 gün ve 2- 2010/317001 sayılı yazısı ile 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca sadece "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçu" ile ilgili olarak uyarlama yargılaması yapılması için dosyanın iadesi üzerine iade kapsamında bulunmayan "mühür bozma" suçundan yeniden verilen 30.01.2014 gün 2012/630-2014/40 sayılı kararın hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmakla, sanığın "mühür bozma suçundan" 22.03.2010 günlü ilk karara yönelik temyiz başvurusuna hasren yapılan incelemede gereği görüşüldü;
“Mühür Bozma” suçundan 5237 sayılı TCK'nun 203/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca sanık hakkında hükmolunan 1.000 TL sonuç adli para cezasının miktar ve nevi itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 21.07.2004 gün ve 5219 sayılı Kanunla değişik 305/1. maddesi gereğince temyizi mümkün bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 15.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
SUÇ: Mühür bozma
HÜKÜM: Mahkumiyet
09.10.2007 günlü iddianameyle sanık hakkında "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık ve mühür bozma" suçlarından kamu davalarının açıldığı, yapılan yargılama sonucunda mahkemenin 22.03.2010 gün 2007/807- 2010/309 sayılı ilamıyla her iki suçtan mahkumiyet kararı verildiği, sanığın süresinde temyizi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.07.2012 gün ve 2- 2010/317001 sayılı yazısı ile 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca sadece "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçu" ile ilgili olarak uyarlama yargılaması yapılması için dosyanın iadesi üzerine iade kapsamında bulunmayan "mühür bozma" suçundan yeniden verilen 30.01.2014 gün 2012/630-2014/40 sayılı kararın hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmakla, sanığın "mühür bozma suçundan" 22.03.2010 günlü ilk karara yönelik temyiz başvurusuna hasren yapılan incelemede gereği görüşüldü;
“Mühür Bozma” suçundan 5237 sayılı TCK'nun 203/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca sanık hakkında hükmolunan 1.000 TL sonuç adli para cezasının miktar ve nevi itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 21.07.2004 gün ve 5219 sayılı Kanunla değişik 305/1. maddesi gereğince temyizi mümkün bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 15.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.