Yargıtay11. Ceza DairesiCeza Hukuku
Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/12244 K.2011/20237
Özet: Uyuşmazlık konusu, şikayetçinin nüfus cüzdanı suretiyle başkasına ait kredi kartını kullanarak yapılan haksız menfaat ve ilgili hapis ile adli para cezasının belirlenmesi konusundadır. Mahkeme, sanığı 2 yıl 1 ay 20 gün hapis ve 5.133 TL adli para cezasıyla cezalandırmaya karar vererek, tutukluluk süresini mahsubuna eklemiş ve kararı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iade etmiştir.
Başkasına ait kredi kartını kullanmak suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 245/1, 62, 52. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 500 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/05/2006 tarihli ve 2005/817 esas, 2006/486 sayılı kararının tüm dosya kapsamına göre;
Şikayetçinin arkadaşı olan ve onun ile birlikte şikayetçi adına kredi kartı almak için bankalara müracaat eden, bu suretle şikayetçinin nüfus cüzdan suretine ulaşarak, onun adına gönderilen kredi kartını elinde bulundurduğu nüfus cüzdan suretini göstermek suretiyle teslim alıp, yine şikayetçinin bilgilerini kullanarak bankayı arayıp, kredi kartını kullanıma açtırarak 09/03/2005 tarihinden 15/05/2005 tarihine kadar toplam 2.800,00 Türk lirası alışveriş ve nakit çekiminde kullanan sanığın, en son 15/05/2005 tarihinde alışveriş yaptığı, hesap ekstrelerindeki 09/06/2005 ve 09/07/2005 tarihli borcun; daha önce Tekpa unvanlı işyerinden yapılan alışverişten kaynaklanan sırasıyla 4 ve 5. taksit tutarı, 10.06.2005, 10.07.2005 ve 10.08.2005 tarihli gözüken borcun; yine daha önce Yaşar Kuyumculuk'tan yapılan alışverişten kaynaklanan sırasıyla 4, 5 ve 6. taksit tutarı olup, yeni bir harcama niteliğinde bulunmadığı, öte yandan 08/07/2005 günü saat 23.45'de yakalanan sanığın, 09.07.2005 tarihinde suça konu kredi kartını kullanmasının mümkün bulunmadığı dolayısıyla suç tarihinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun yürürlüğe girdiği 01/06/2005 tarihinden öncesi olduğu anlaşılmakla, suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunmayan 5237 sayılı Kanun hükümleri uyarınca yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 19.07.2010 gün ve 2009/8989-47698 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C. Başsavcılığının 12.08.2010 gün ve KYB.2010-180443 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:
İncelenen dosya içeriğine göre kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.05.2006 gün ve 2005/817 esas, 2006/486 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendine göre karar verilmesi olanaklı bulunduğundan, hükümlü ...'ın sübutu kabul edilen eylemine uyan ve açıkça lehe olduğu anlaşılan 765 sayılı TCK'nun 504/3. maddesi uyarınca mahkemenin kabulü de dikkate alınarak takdiren cezasının alt sınırı olan 2 yıl hapis ve elde ettiği haksız menfaat olan 2800 TL'nin iki misli olan 5600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, suçun teselsülen işlendiği anlaşılmakla cezasının aynı Yasanın 80. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında artırılması suretiyle 2 yıl 4 ay hapis ve 5600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, suça konu haksız menfaatin günün ekonomik koşullarına ve yerleşik uygulamaya göre pek fahiş değerde olduğu anlaşılmakla cezasının aynı Yasanın 522/1. maddesi uyarınca takdiren 1/10 oranında artırılarak 2 yıl 6 ay 24 gün hapis ve 6160 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Yasanın 59/2. maddesi uyarınca cezasından 1/6oranında indirim yapılarak hükümlünün sonuç olarak 2 yıl 1 ay 20 gün hapis ve 5133 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, gözaltında ve tutuklulukta geçen sürelerin aynı Yasanın 40. maddesi uyarınca cezasından mahsubuna, karardaki diğer hususların aynen yerinde bırakılmasına, infazın bu ceza üzerinden yerine getirilmesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 23.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Şikayetçinin arkadaşı olan ve onun ile birlikte şikayetçi adına kredi kartı almak için bankalara müracaat eden, bu suretle şikayetçinin nüfus cüzdan suretine ulaşarak, onun adına gönderilen kredi kartını elinde bulundurduğu nüfus cüzdan suretini göstermek suretiyle teslim alıp, yine şikayetçinin bilgilerini kullanarak bankayı arayıp, kredi kartını kullanıma açtırarak 09/03/2005 tarihinden 15/05/2005 tarihine kadar toplam 2.800,00 Türk lirası alışveriş ve nakit çekiminde kullanan sanığın, en son 15/05/2005 tarihinde alışveriş yaptığı, hesap ekstrelerindeki 09/06/2005 ve 09/07/2005 tarihli borcun; daha önce Tekpa unvanlı işyerinden yapılan alışverişten kaynaklanan sırasıyla 4 ve 5. taksit tutarı, 10.06.2005, 10.07.2005 ve 10.08.2005 tarihli gözüken borcun; yine daha önce Yaşar Kuyumculuk'tan yapılan alışverişten kaynaklanan sırasıyla 4, 5 ve 6. taksit tutarı olup, yeni bir harcama niteliğinde bulunmadığı, öte yandan 08/07/2005 günü saat 23.45'de yakalanan sanığın, 09.07.2005 tarihinde suça konu kredi kartını kullanmasının mümkün bulunmadığı dolayısıyla suç tarihinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun yürürlüğe girdiği 01/06/2005 tarihinden öncesi olduğu anlaşılmakla, suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunmayan 5237 sayılı Kanun hükümleri uyarınca yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 19.07.2010 gün ve 2009/8989-47698 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C. Başsavcılığının 12.08.2010 gün ve KYB.2010-180443 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:
İncelenen dosya içeriğine göre kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.05.2006 gün ve 2005/817 esas, 2006/486 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendine göre karar verilmesi olanaklı bulunduğundan, hükümlü ...'ın sübutu kabul edilen eylemine uyan ve açıkça lehe olduğu anlaşılan 765 sayılı TCK'nun 504/3. maddesi uyarınca mahkemenin kabulü de dikkate alınarak takdiren cezasının alt sınırı olan 2 yıl hapis ve elde ettiği haksız menfaat olan 2800 TL'nin iki misli olan 5600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, suçun teselsülen işlendiği anlaşılmakla cezasının aynı Yasanın 80. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında artırılması suretiyle 2 yıl 4 ay hapis ve 5600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, suça konu haksız menfaatin günün ekonomik koşullarına ve yerleşik uygulamaya göre pek fahiş değerde olduğu anlaşılmakla cezasının aynı Yasanın 522/1. maddesi uyarınca takdiren 1/10 oranında artırılarak 2 yıl 6 ay 24 gün hapis ve 6160 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Yasanın 59/2. maddesi uyarınca cezasından 1/6oranında indirim yapılarak hükümlünün sonuç olarak 2 yıl 1 ay 20 gün hapis ve 5133 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, gözaltında ve tutuklulukta geçen sürelerin aynı Yasanın 40. maddesi uyarınca cezasından mahsubuna, karardaki diğer hususların aynen yerinde bırakılmasına, infazın bu ceza üzerinden yerine getirilmesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 23.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.