Yargıtay 6. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/23968 K.2011/2287
Özet: Uyuşmazlık, sanığın 22.02.2002’de yakınına tehdit ederek yağma suçunu işlemesi ve bu eylemin 5237 sayılı TCY’ya göre ceza değişikliği talebine ilişkin temyiz başvurusudur. Mahkeme, 1 yıl 15 gün hapis cezasının uygulanması gerektiğini kabul edip, temyizi kısmen bozarak hükümden önceki ve sonraki yasaların uygun şekilde karşılaştırılmasını ve bireyselleştirilmiş cezanın duruşma ile belirlenmesini şart koşmuştur.
MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ: Yağma
HÜKÜM: Mahkumiyet
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerekir.
Somut olayın incelenmesine gelince:
Sanık ...’in, 22.02.2002 günü, saat 15.30 sıralarında, diğer sanıklar ... ve ... ile birlikte yakınanın karşısına çıkıp tehdit ile 120 TL istedikleri, yakınan saat 17.00 sıralarında 100 TL hazır edip kahvehanede sanıklara verdiği sırada sanıkların suçüstü yakalandığı ... görülerek, Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin Dairemizce onanarak kesinleşen 21.08.2002 gün ve 2002/104-263 sayılı kararıyla; 765 sayılı TCK’nun 495/1, 61, 59/2. maddeleri gereğince belirlenen 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile hükümlendirildiği; hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın uyarlanması istendiğinde; eylemin aynı Yasanın 149/1-c, 35/2,150/2, 62/1. maddelerine uyduğundan söz edilip, anılan madde hükümlerine göre 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda karar verildiği anlaşılmışsa da;
1.5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki Kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek 5237 sayılı Yasaya göre yağma suçunu oluşturan eylem nedeniyle verilecek temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi ve aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca cezanın bireyselleştirilmesi için duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,
2. Yağma suçu, 5237 sayılı TCK’nun 149/1. maddesinin (c) ve (d) bentlerine aykırı biçimde işyerinde ve birden fazla kişi ile birlikte işlenmesine karşın, aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca, temel ceza belirlenirken, (d) bendinin değerlendirilmeye esas alınmaması,
3.5237 sayılı TCK.nun 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,
4. Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 495/1,61, 59/2. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’ nın aynı suça uyan 149/1-c-d, 35/2, 62. maddelerinin anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanarak lehe yasanın saptanması zorunluluğu,
Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’in temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, ek kararın açıklanan nedenlerle kısmen istem gibi BOZULMASINA, infaz aşamasında hükümlü lehine uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 09/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
SUÇ: Yağma
HÜKÜM: Mahkumiyet
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerekir.
Somut olayın incelenmesine gelince:
Sanık ...’in, 22.02.2002 günü, saat 15.30 sıralarında, diğer sanıklar ... ve ... ile birlikte yakınanın karşısına çıkıp tehdit ile 120 TL istedikleri, yakınan saat 17.00 sıralarında 100 TL hazır edip kahvehanede sanıklara verdiği sırada sanıkların suçüstü yakalandığı ... görülerek, Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin Dairemizce onanarak kesinleşen 21.08.2002 gün ve 2002/104-263 sayılı kararıyla; 765 sayılı TCK’nun 495/1, 61, 59/2. maddeleri gereğince belirlenen 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile hükümlendirildiği; hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın uyarlanması istendiğinde; eylemin aynı Yasanın 149/1-c, 35/2,150/2, 62/1. maddelerine uyduğundan söz edilip, anılan madde hükümlerine göre 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda karar verildiği anlaşılmışsa da;
1.5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki Kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek 5237 sayılı Yasaya göre yağma suçunu oluşturan eylem nedeniyle verilecek temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi ve aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca cezanın bireyselleştirilmesi için duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,
2. Yağma suçu, 5237 sayılı TCK’nun 149/1. maddesinin (c) ve (d) bentlerine aykırı biçimde işyerinde ve birden fazla kişi ile birlikte işlenmesine karşın, aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca, temel ceza belirlenirken, (d) bendinin değerlendirilmeye esas alınmaması,
3.5237 sayılı TCK.nun 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,
4. Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 495/1,61, 59/2. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’ nın aynı suça uyan 149/1-c-d, 35/2, 62. maddelerinin anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanarak lehe yasanın saptanması zorunluluğu,
Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’in temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, ek kararın açıklanan nedenlerle kısmen istem gibi BOZULMASINA, infaz aşamasında hükümlü lehine uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 09/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.