Yargıtay4. Ceza DairesiCeza Hukuku
Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2011/19310 K.2011/21010
Özet: Uyuşmazlık, Görevli memura mukavemet suçu kapsamında 5237 sayılı Kanun’un 265. maddesinde tanımlı “görevi yaptırmamak için direnme” suçunun uygulanıp uygulanmayacağı ve bu eylemlerin 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 260. maddesine uygun olup olmadığıydı. Mahkeme, 5237 sayılı Kanunda ilgili suçu bulamadığını ve geçmişe yürürlük ilkesine göre eylemlerin suç oluşturmadığını belirterek sanıkların görevliye direnme suçundan beraat ettiğini karar verdi.
Görevli memura mukavemet suçundan sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 260. ve 674 sayılı Yasa'nın 4. maddeleri uyarınca 42,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına dair ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/04/2006 tarihli ve 2002/976 Esas, 2006/366 Karar sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 27.05.2011 gün ve 30558 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.06.2011 gün ve 215511 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:
İstem yazısında "01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'un 265. maddesinde cebir ve tehditle görevi yaptırmamak için direnme suçu düzenlenmiş olup, kişilerin görevliye karşı gerçekleştirdikleri cebir ve tehdit içermeyen pasif nitelikteki eylemlerin suç olarak benimsenmemesi karşısında, sanıkların beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesinde isabet görülmemiştir" denilmektedir.
Gereği görüşüldü;
765 sayılı TCY'nın 260. maddesinde düzenlenen ve uygulamada "görevliye pasif direnme" olarak bilinen suça 5237 sayılı TCY'de yer verilmemiştir. 5237 sayılı TCY'nın 265. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunda cebir veya şiddet kullanılması zorunlu unsurdur. Görevliye karşı cebir ve tehdit içermeyen pasif nitelikteki direnmenin bu suçu oluşturması mümkün değildir. İncelenen dosyada, Mahkemece sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın eylemlerinin cebir veya şiddet içermediği ve suç tarihine göre bu eylemlerin 765 sayılı TCY'nın 260. maddesine uyan suçu oluşturduğu kabul edilmesine karşın, anılan suçun 5237 sayılı TCY'de bulunmadığı ve sözkonusu Yasanın 7. maddesindeki lehe yasanın geçmişe yürür olması ilkesi uyarınca eylemlerin suç oluşturmadığı gözetilmeden, beraat kararı verilmesi yerine, hatalı yasa karşılaştırmasına dayalı olarak yazılı biçimde hükümlülük kararı verilmesi hukuka aykırıdır.
Açıklanan nedenlerle, istem yerinde bulunduğundan, 5271 sayılı CYY.nın 309/4-d maddesi uyarınca; ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.04.2006 tarihli 2002/976 esas, 2006/366 karar sayılı kararının YASA YARARINA BOZULMASINA, yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın görevliye direnme suçundan ayrı ayrı beraatlerine, 14.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
İstem yazısında "01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'un 265. maddesinde cebir ve tehditle görevi yaptırmamak için direnme suçu düzenlenmiş olup, kişilerin görevliye karşı gerçekleştirdikleri cebir ve tehdit içermeyen pasif nitelikteki eylemlerin suç olarak benimsenmemesi karşısında, sanıkların beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesinde isabet görülmemiştir" denilmektedir.
Gereği görüşüldü;
765 sayılı TCY'nın 260. maddesinde düzenlenen ve uygulamada "görevliye pasif direnme" olarak bilinen suça 5237 sayılı TCY'de yer verilmemiştir. 5237 sayılı TCY'nın 265. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunda cebir veya şiddet kullanılması zorunlu unsurdur. Görevliye karşı cebir ve tehdit içermeyen pasif nitelikteki direnmenin bu suçu oluşturması mümkün değildir. İncelenen dosyada, Mahkemece sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın eylemlerinin cebir veya şiddet içermediği ve suç tarihine göre bu eylemlerin 765 sayılı TCY'nın 260. maddesine uyan suçu oluşturduğu kabul edilmesine karşın, anılan suçun 5237 sayılı TCY'de bulunmadığı ve sözkonusu Yasanın 7. maddesindeki lehe yasanın geçmişe yürür olması ilkesi uyarınca eylemlerin suç oluşturmadığı gözetilmeden, beraat kararı verilmesi yerine, hatalı yasa karşılaştırmasına dayalı olarak yazılı biçimde hükümlülük kararı verilmesi hukuka aykırıdır.
Açıklanan nedenlerle, istem yerinde bulunduğundan, 5271 sayılı CYY.nın 309/4-d maddesi uyarınca; ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.04.2006 tarihli 2002/976 esas, 2006/366 karar sayılı kararının YASA YARARINA BOZULMASINA, yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın görevliye direnme suçundan ayrı ayrı beraatlerine, 14.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.