Yargıtay2. Ceza DairesiCeza Hukuku
Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2009/40749 K.2011/7514
Özet: (1) Uyuşmazlık, sanıkların kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talepleridir; (2) Mahkeme, ilgili kanun ve tazminat hükümleri çerçevesinde temyiz taleplerini reddederek mahkumiyet kararını onaylamıştır.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Kasten yaralama
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Şikayetçi sanıkların temyiz istemlerinin kendileri hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
1-Sanık ... hakkında şikayetçi sanık ...’ a karşı işlediği kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin sanıklar tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;
Kasten yaralama suçundan hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından sanıkların temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
2- Sanık ... hakkında şikayetçi sanıklar ... ve ...’ a karşı işlediği kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanıklar tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;
Mahkemesince CMK’nın 231. maddesi uyarınca değerlendirme yapılarak, sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.
Sanık ...’ ın adli sicil kaydına esas ilamından dolayı mükerrir olması nedeniyle, TCK’ nın 58/3. maddesi gereğince, seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilerek temel cezanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz bulunmadığından, kasten yaralama suçunun silahla işlenmesi nedeniyle artırım yapılması sırasında uygulamaya ilişkin TCK’ nın 86. maddesinin 3. fıkrasının (e) bendi ile gün karşılığı adli para cezasının belirlenmesi sırasında TCK’ nın 52. maddesinin gösterilmemesi ise mahallinde hüküm fıkrasına eklenmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
SUÇ: Kasten yaralama
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Şikayetçi sanıkların temyiz istemlerinin kendileri hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
1-Sanık ... hakkında şikayetçi sanık ...’ a karşı işlediği kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin sanıklar tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;
Kasten yaralama suçundan hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından sanıkların temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
2- Sanık ... hakkında şikayetçi sanıklar ... ve ...’ a karşı işlediği kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanıklar tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;
Mahkemesince CMK’nın 231. maddesi uyarınca değerlendirme yapılarak, sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.
Sanık ...’ ın adli sicil kaydına esas ilamından dolayı mükerrir olması nedeniyle, TCK’ nın 58/3. maddesi gereğince, seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilerek temel cezanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz bulunmadığından, kasten yaralama suçunun silahla işlenmesi nedeniyle artırım yapılması sırasında uygulamaya ilişkin TCK’ nın 86. maddesinin 3. fıkrasının (e) bendi ile gün karşılığı adli para cezasının belirlenmesi sırasında TCK’ nın 52. maddesinin gösterilmemesi ise mahallinde hüküm fıkrasına eklenmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.