224 sayılı Sağlık Hizmetlerinin Sosyalleştirilmesi Hakkında Kanun

3597








 


SAĞLIK
HİZMETLERİNİN SOSYALLEŞTİRİLMESİ


HAKKINDA
KANUN[1]


 


Kanun
Numarası                              : 224


Kabul
Tarihi                                     : 5/1/1961


Yayımlandığı
Resmî Gazete            : Tarih: 12/1/1961   Sayı: 10705


Yayımlandığı
Düstur                       : Tertip: 4   Cilt: 1   Sayfa:
1486


 


 


Genel Hükümler


 


Kanunun gayesi:


Madde
1 – İnsan
Hakları Evrensel Beyannamesinde bir hak olarak tanınan sağlık hizmetlerinden
faydalanmanın sosyal adalete uygun bir şekilde ifasını sağlamak maksadiyle
tababet ve tababetle ilgili hizmetler bu kanun çerçevesinde hazırlanacak bir
program dahilinde sosyalleştirilecektir.


            



Terimler:            



Madde
2 – Bu
kanunda kullanılan terimlerin delalet ettiği manalar aşağıda gösterilmiştir:


Sağlık:
Sağlık, yalnız hastalık ve malüliyetin yokluğu olmayıp bedenen, ruhen ve sosyal
bakımdan tam bir iyilik halidir.


Sağlık
hizmetleri: İnsan sağlığına zarar veren çeşitli faktörlerin yokedilmesi ve
toplumun bu faktörlerin tesirinden korunması, hastaların tedavi edilmesi, bedeni
ve ruhi kabiliyet ve melekeleri azalmış olanların işe alıştırılması
(Rehabilitasyon) için yapılan tıbbi faaliyetler sağlık hizmetidir.


Amme
sektörü: Umumi ve mülhak bütçeli idarelerle hususi idareler ve belediyeler ve
bunlara bağlı teşekküller, sermayesinin tamamı Devlet tarafından verilmek
suretiyle kurulan iktisadi teşekküller, idare ve murakabeleri 3460 sayılı kanun
hükümlerine tabi teşekkül ve müesseseler, hususi kanunlarla kurulan bankalar ve
diğer teşekküller, sermayesinin yarısından fazlası Devletin veya yukarıda
yazılı müesseselerin elinde bulunan teşekküller ve bunların aynı nispetle
iştirakleri ile vücut bulan kurumlar amme sektörünü teşkil ederler. 


Sağlık
personeli: Sağlık personeli, sağlık hizmetlerinde maaş, ücret, yevmiye ve
mukavele ile istihdam edilen ve bu sahada mesleki eğitim görerek yetişmiş
olanlardır.


Bu hizmet
sahasında çalışan ve yüksek eğitim yapmamış olanlar yardımcı sağlık
personelidir.


Sosyalleştirme:
Sağlık hizmetlerinin sosyalleştirilmesi vatandaşların sağlık hizmetleri için
ödedikleri prim ile amme sektörüne ait müesseselerin bütçelerinden ayrılan
tahsisat karşılığı herçeşit sağlık hizmetlerinden ücretsiz veya kendisine
yapılan masrafın bir kısmına iştirak suretiyle eşit şekilde faydalanmalarıdır.


Sağlık
ocağı: Takriben 5000 - 10000 kişinin köyler grubu veya bir kasaba veya şehir ve
büyük kasabalardaki mahalle grupları bir sağlık ocağını teşkil eder. Bunların
il içinde idari taksimata uyması icabetmez.


            



Temel prensipler:            



Madde
3 – (Mülga: 31/12/1980 - 2368/6 md.)


            



Madde
4 – Amme
sektörüne dahil kurumlardan maaş veya ücret almıyan ve hiç bir şekilde ayni ve
nakdi menfaat sağlamayan hekim ve tababet şubeleri mensupları, -mer'i
kanunların hükümleri dairesinde- mesleklerini serbestçe icraya ve hususi sağlık
müesseseleri ve eczane kurmağa mezundurlar.


            



Madde
5 – Sağlık
hizmetlerinin sosyalleştirildiği bölgelerde yaşayanların -ücretini şahsen
ödemek şartiyle- sağlık hizmetlerini gördürmek üzere istedikleri sağlık
personelini veya müessese ve eczaneyi seçmek hakları mahfuzdur.


            



Madde
6 – Türkiye
Cumhuriyeti hudutları içinde yaşayan yabancı uyruklu şahıslar Sağlık ve Sosyal
Yardım Bakanlığı tarafından hazırlanan bir yönetmelik hükümleri çerçevesinde
ücret mukabili sosyalleştirilmiş sağlık hizmetlerinden faydalanabilirler.


4772
ve 5502 sayılı kanunlara tabi yabancı uyruklu sigortalılar sosyalleştirilmiş
sağlık hizmetlerinden faydalanırlar.


            



Madde
7 – (Değişik: 4/7/1988 - KHK - 336/1 md.; Aynen Kabul: 7/2/1990 - 3612/44 md.)


Kamu
sektörüne dahil kurumlarda çalıştırılacak sağlık personeli miktarı bu
kurumların tabi bulundukları kanunların hüküm ve esasları dairesinde alınan
kadroları aşmamak şartıyla Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı tarafından ilgili
bakanlıkların da mütalaası alınarak yapılacak teklif üzerine Başbakanlıkça
tesbit edilir.


            



Madde
8 – Sağlık
hizmetlerinin sosyalleştirildiği bölgelerde, Milli Savunma Bakanlığına bağlı
teşekküller hariç amme sektörüne dahil kurumlara ait sağlık hizmetleri ilgili
Bakanlıklarca müştereken hazırlanacak tüzükte gösterilen esaslar dairesinde
Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı tarafından yürütülür.


Sosyal
sigorta kanunları gereğince sigorta muameleleri için lüzumlu belgeler, Çalışma
ve Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı tarafından müştereken tesbit olunan
esaslar dahilinde, sosyalleştirilmiş sağlık hizmetleri teşkilatınca tanzim
edilerek İşçi Sigortaları Kurumuna verilir.


 


Sosyalleştirme


 


Sağlık Teşkilatının Kuruluş ve vazifeleri:


Madde
9 – Sosyalleştirilmiş sağlık hizmeti teşkilatı: Sağlık
evleri sağlık ocakları, sağlık merkezleri ile hastaneleri, çeşitli koruyucu
hekimlik teşekkülleri, sağlık hizmeti hususiyet
arzeden yerler için kurulmuş sağlık teşekkülleri, sağlık müdürlükleri,
bölge hastaneleri, bölge laboratuvarları, sağlık personeli yetiştiren eğitim
müesseseleri, Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı merkez teşkilatı ve diğer
Bakanlık ve kurumlarda Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı ile işbirliği yapmak
üzere kurulmuş olan dairelerden teşekkül eder.


            



Madde
10 – Bir sağlık ocağının hizmeti en az bir hekim ve yeter
sayıda yardımcı sağlık personelinden teşekkül eden bir ekip tarafından
yürütülür. Köylerde bu ekibe yardımcı olarak tesis edilen sağlık evlerinde
yardımcı sağlık personeli vazifelendirilir.


Sağlık
ocakları ve evleri her türlü koruyucu hekimlik hizmetleri, hastaların muayene
ve tedavisi ile, sağlık ocağına kayıtlı şahısların sağlık sicillerini tutmakla
mükelleftir. Ocak hekimleri yalnız kendi ocakları içinde adli tabiplik vazifesi
görürler.


Her
ekibe sağlık hizmetlerini kifayetli bir şekilde yapacak motorlu veya gerekirse
canlı nakil vasıtası, malzeme ve nüfusu 5000 den az olan yerlerde ikamet eden
personele kira mukabili lojman tahsis edilir. Bu kira miktarı Maliye ve Sağlık
ve Sosyal Yardım Bakanlığı tarafından hazırlanacak bir yönetmelikle tesbit
edilir.


            



Madde
11 – Sağlık hizmetlerinin sosyalleştirildiği yerlerdeki her
ilçede en az bir sağlık ocağı bulunur.


Sağlık
merkezlerindeki sağlık personeli, ocaklarda çalışan personelin her türlü
koruyucu hekimlik ve tedavi hekimliği hizmetlerinde onlara rehber ve
yardımcıdır. Bu hizmetlerden kendi uhdelerine verilenleri de bizzat ifa
ederler. Sağlık merkezleri başhekimi kendisine bağlı sağlık ocaklarında çalışan
personelin faaliyetlerini de denetler.


Sağlık
merkezlerinin personel kadrosu ihtiyaca göre Sağlık ve Sosyal Yardım
Bakanlığınca tesbit edilir. Her sağlık merkezinde kadrolarında yazılı sayıda
motorlü vasıta, sağlık hizmetlerini kifayetli bir şekilde yapacak malzeme ve
nüfusu 5000 den az olan yerlerde personele lojman verebilirler.


            



Madde
12 – Hastaneler, sağlık ocaklarından veya sağlık
merkezlerinden veya diğer hastanelerden gönderilen veya durumları acil
müdahaleyi icabettiren veya 13 üncü madde hükümlerine göre müracaat eden
hastaları ayakta veya yatarak tedavi etmek ve uhdelerine verilen koruyucu ve
sosyal sağlık hizmetlerini yapmakla mükelleftirler. Hastanelerdeki sağlık
personeli sağlık ocakları ve sağlık merkezleri personelinin mesleki tekamülüne
de yardım ederler.


            



Sağlık hizmetlerinin yürütülmesi:


Madde
13 – Sosyalleştirilmiş sağlık hizmetlerinden faydalanmak
istiyen, acil vakalar hariç, evvela sağlık evine veya sağlık ocağına
başvururlar. Köylük bölgelerde sağlık ocağı hekimleri tedavi edemedikleri
vakaları, güç olması muhakkak bulunan doğumları sağlık merkezine, hastaneye sevki
gereken acil vakaları hastaneye yollarlar, Sağlık ocağında hekim bulunmadığı
hallerde yardımcı sağlık personeli hastaları -kendi selahiyetleri dahilinde
olan müdahaleyi mütaakıp gerekirse- sağlık merkezine veya hastaneye
sevkedebilir. Sağlık merkezinde tedavisi mümkün olmıyan hastalar veya
mütehassıs müdahalesini icabettiren doğumlar hastanelere veya doğumevlerine sevkedilir.


Sağlık
hizmetlerinin sosyalleştirildiği bölgelerde sağlık ocağı sağlık merkezi ve
hastanelerde hizmetin nasıl yürütüleceği Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığınca
hazırlanan bir yönetmelikle tesbit edilir.


            



Madde
14 – Sağlık hizmetlerinin sosyalleştirildiği bölgelerde
hasta muayene ve tedavisi bu kanunun 16 ncı maddesi hükümleri dairesinde ücrete
tabi olan ilaç bedelleri ve aşağıda zikredilen haller hariç parasızdır.


a)
Sağlık ocağı tarafından sevkedilmedikleri halde sağlık merkezlerine veya
hastanelere veya sağlık merkezi ve bir hastaneden diğer bir hastaneye
sevkedilmeden hastanelere müracaat edenler (Acil vakalar hariç),


b)
Sağlık hizmetlerinin sosyalleştirilmediği bir bölgeden gelip de müracaat ettiği
ocak bölgesinde ikametleri 90 günü aşmamış olanlar (Mahallin mülki amirlerinden
fakirlik belgesi alanlar hariç),


c)
Bölgede yaşayan halkın çalışma saatleri nazarı itibara alınarak tayin edilen
mesai saatleri dışında ve tatil günlerinde nöbetçi olmayan hekim ve yardımcı
sağlık personeline muayene ve tedavi olmak istiyenler,


Sosyalleşmiş
bölgelerden herhangi bir sebeple geçici olarak ayrılan ve kendi ocak hekimleri
tarafından verilen sağlık fişlerini ibraz edenlerin muayenesi bulundukları yerlerdeki
ocak hekimleri veya bunların hastayı sevkettikleri müesseselerde veya şahıs
sağlık hizmetlerinin sosyalleştirilmediği bir bölgeye gittiği takdirde orada
Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığınca tayin edilen müesseselerde ücrete tabi
değildir.


 


Madde
15 – (Değişik: 8/5/1969 - 1175/1 md.)


Sağlık
hizmetlerinin sosyalleştirildiği bölgelerde, hastaların muhtaç olduğu ilaç ve
tedavi vasıtaları köylerde ve serbest eczanesi bulunmayan yerlerde sağlık
teşkilatınca veya Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı tarafından işletilen
eczaneler ve ecza dolapları tarafından 209 sayılı Kanun ve bununla ilgili
yönetmelik hükümleri dahilinde döner sermaye verilen Sağlık ve Sosyal Yardım
Bakanlığına bağlı kurumlarca temin edilir. Bu eczane ve ecza dolapları ile
teşekküller serbest meslek icra eden hekimlerin muayene ve tedavi ettikleri
hastalara da ilaç satarlar.


 


Madde
16 – Sosyalleştirilmiş sağlık hizmetleri gören teşekküller
tarafından parasız veya bedelinin bir kısmı veya tamamı hastalar tarafından
ödenerek alınacak ilaç ve tedavi vasıtalarının listeleri her yılın ilk ayında
Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı tarafından ilan edilir. Liste harici ilaç ve
tedavi araçları bedeli hastalar tarafından ödenmek suretiyle alınır.


 


Sosyalleştirmenin tatbik ve teşmili:


Madde
17 – Bir bölgede sağlık hizmetlerinin iyi bir şekilde
yürütülmesi için gereken tesisler, lojmanlar, malzeme, araçlar ve personel
temin edilmeden o bölgede sosyalleştirme planı tatbik edilemez.


            



Madde
18 – (Değişik: 4/7/1988 - KHK - 336/1 md.; Aynen Kabul: 7/2/1990 - 3612/45 md.)


Sağlık
hizmetlerinin sosyalleştirilmesi hususundaki planın tatbikatına rehber olmak
üzere gereken kılavuz bölgelerin nerelerde kurulacağı Sağlık ve Sosyal Yardım
Bakanlığının teklifi üzerine Başbakanlıkça kararlaştırılır.


Sosyalleştirme
planı bütün yurda kademeli surette teşmil edilirken sağlık hizmetlerinin hangi
bölgelerde ve ne zaman sosyalleştirileceği de Sağlık ve Sosyal Yardım
Bakanlığının teklifi üzerine Başbakanlıkça tesbit edilir.


            



Madde
19 – Amme sektörüne dahil kurumlara bağlı sağlık idare ve
teşkilatında yardımcı sağlık personeli yetiştiren okullarda ve kendi
mensuplarına veya muayyen meslek gruplarına sağlık hizmeti yapan kurumlarda
çalışan personele bu kanunun 3 ve 26 ncı maddelerinin hükümlerinin ne zaman
tatbik edileceği bağlı oldukları bakanlıkların, aynı hükümlerin Tıp
Fakültelerinde tatbik tarihi, üniversite senatosunun kararı ve Milli Eğitim
Bakanlığının teklifi üzerine Bakanlar Kurulu tarafından kararlaştırılır.


            



Madde
20 – (Değişik: 23/6/1983 - 2858/1 md.)


Sağlık
hizmetlerinin bütün yurt sathında sosyalleştirilmesi en geç 1992 yılı sonuna
kadar gerçekleştirilir. 


            



Özel
daire, genel kurul, ve mahalli sağlık kurulları:


Madde
21 – Sağlık hizmetlerinin sosyalleştirilmesi işlerini
planlamak ve Bakanlığın diğer daireleri ile işbirliği yaparak yürütmek üzere
Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığında bir (özel daire) kurulur.


            



Madde
22 – Sağlık hizmetlerinin sosyalleştirilmesi
faaliyetlerinin yürütülmesi ve değerlendirilmesi konusunda Sağlık ve Sosyal
Yardım Bakanlığına görüşlerini bildirecek, tavsiyelerde bulunacak ve bu konuda
halk ve çeşitli kurumlar arasında işbirliği sağlayacak bir Genel Kurul teşkil
edilir. Bu Kurul Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığından tayin edilecek veya
vazifelendirilecek yeter sayıda mütehassıs ile Üniversitelerin, Bakanlıkların,
Devlet Planlama Teşkilatının, İşçi Sigortaları Kurumunun, Türk Tabipleri
Birliğinin, Türk Eczacılar Birliğinin, Türk Veteriner Hekimleri Odaları
Birliğinin göndereceği salahiyetli temsilcilerle il sağlık kurullarının
göndereceği birer temsilciden teşekkül eder. Sağlık ve Sosyal Yardım
Bakanlığının talebi üzerine yukarıda adı zikredilmeyen kurumlar da Genel Kurula
daimi veya muvakkat temsilci gönderir.


Genel
Kurul mütat olarak yılda bir kere toplanır. Kurulun Başkanı Sağlık ve Sosyal
Yardım Bakanı veya görevlendireceği bir zattır. Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanı,
Genel Kurulu veya Genel Kurulun bazı üyelerinden teşkil edeceği istişare kurullarını
toplantıya çağırmağa salahiyetlidir.


Genel
Kurul Üyelerinden 3656 ve 3659 sayılı kanunlara tabi olup da toplantılara
Ankara dışından geleceklere kanuni yollukları Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı
tarafından, bunların dışında kalanlara yollukları Maliye ve Sağlık ve Sosyal
Yardım Bakanlıkları tarafından tesbit edilen esaslar dahilinde ödenir.


 


Madde
23 – Sosyalleştirilmiş sağlık hizmetleri teşkilatı ile halk
arasındaki münasebeti temin maksadiyle sağlık ocaklarında, Sağlık merkezlerinde
ve illerde, sağlık kurulları kurulur. Bu kurulların kuruluşu, çalışma tarzları
ve toplantı zamanları Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı tarafından hazırlanan
bir yönetmelikle tayin edilir.


Bu
kurullar halkın sağlık teşkilatından istediği hususları ilgililere duyurur.
Hizmetlerin başarı ile yürütülmesi için halkın eğitilmesine ve teşkilat ile
maddi ve manevi işbirliği yapmalarına yardım ederler.


            



Personele dair hükümler:


Madde
24 – (Değişik: 8/5/1969 - 1175/3 md.)


Sosyalleştirilmiş
sağlık hizmetlerinde vazife alanlar, vazifeye başladıkları günden itibaren
mukavele imzalamaya mecburdurlar.


Bu
mukavele 1 yıldan az, 3 yıldan fazla olamaz.


Mukavele
müddeti zarfında ilgili kurumlar mukaveleli personeli lüzumu halinde
sosyalleştirme bölgesi içinde herhangi bir mahalle ve sağlık vazifesine
nakledebilirler.


Mukavele
müddetinin hitamından en geç 1 ay evvel mukavelenin yenilenmiyeceği
bildirilmediği takdirde mukavele birer yıllık sürelerle uzatılmış sayılır.


Bir
yıldan fazla mukavele imzalanmış olması halinde, bir yıllık hizmetten sonra
sebep gösterilmeksizin 3 aylık bir ihbar müddetine riayet kaydiyle mukavele her
zaman için fesih edilebilir.


Tayin
edildikleri yere gitmiyenler veya vazifesini terk edenlerin mukaveleleri
feshedilerek hizmetten çıkarılırlar. Bu suretle hizmetten ayrılanlar bir yıl
süre ile kamu sektöründe herhangi bir göreve tayin edilemezler ve çalışmakta
oldukları ilde veya daha önce mukavele ile çalıştıkları illerde bir yıl süre
ile serbest sanat icra edemezler. 


            



Madde
25 – Sağlık hizmetleri sosyalleştirilmiş illerde
çalıştırılan hekimlerin istihdam yetkisi Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığına,
yardımcı personelin istihdam yetkisi ise İl Sağlık Müdürlerine aittir. Sosyalleştirilmiş
sağlık hizmetleri personeli tayin edildikleri vazife dışında, tayin makamı
tarafından uygun görüldüğü hallerde amme sektörüne ait başka bir sağlık
hizmetini de günlük resmi mesai süresini aşmamak şartiyle ek ücret veya maaş
almadan ifa ederler. Mahallin sağlık amiri, sağlık personeline zaruret halinde
kısa süreli geçici vazifeler verebilir.


            



Madde
26 – Sağlık ve Soysal Yardım Bakanlığı veya ilgili Bakanlık
Sağlık hizmetlerinin sosyalleştirilmiş olduğu bölgelerde kadro mevzuu olan hizmetlerinde
mukavele ile sağlık personeli istihdam eder.


Sağlık
personeline mukavele ile verilecek ücret miktarları bu meslek mensuplarının
umumi serbest kazanç seviyeleri, hizmet süreleri, ihtisasları, işgal ettikleri
mevkiin önemi, yaptıkları vazifenin ağırlığı ve çalıştıkları bölgelerde maruz
kaldıkları mahrumiyet şartları göz önüne alınarak Sağlık ve Sosyal Yardım
Bakanlığının teklifi ve Devlet Personel Dairesinin tesbit ettiği esaslara göre
Bakanlar Kurulunca tayin olunur.


2847,
3656 ve 3659 sayılı kanunlara tabi daire ve teşekküllerde istihdam edilen
personelden sosyalleştirilmiş bölgelerde istihdam edilenlerin istihdamları
müddetince emeklilik, kıdem ve terfi hakları mahfuzdur. Bu gibi kimseler
sosyalleştirilmiş bölgelerden ayrıldıkları zaman iktisap etmiş oldukları
emeklilik ve terfi dereceleri nazarı itibara alınarak nakil ve tayinleri
yapılır.


 


Madde
27 – Ücret mukabili muayene ve tedavi edilen hastalardan
ücret, hizmeti yapan sağlık personeli tarafından, makbuz mukabilinde tahsil
edilir.


            



Madde
28 – Sosyalleştirilmiş hizmetlerde çalıştırılan karı veya
kocanın aynı mahalde ayrı iki teşekkülde çalıştırılmaları mümkün değilse bunlar
aynı hizmet yerine tayin edilebilirler.


            



Mali hükümler:


Madde
29 – (Değişik: 30/5/1963 - 243/1 md.)


Sağlık
hizmetlerinin sosyalleştirilmesi ile ilgili her çeşit inşaat ile bunlara
gerekli yapı kısımlarının imal ettirilmesi, her türlü malzemenin alımı, taşıma
ve depolama işleri için girişilecek yüklenmeler geçici ve kesin teminat
hükümleri saklı kalmak şartiyle 2490 sayılı kanunun diğer hükümleri
uygulanmamak, 1050 sayılı Muhasebei Umumiye Kanununun 135 inci maddesindeki %20
nispeti % 30 olarak uygulanmak şartiyle, Bayındırlık Bakanlığınca merkezde ve
illerde emaneten, mahdut eksiltme suretiyle veya birden fazla firmalar arasında
pazarlıkla gerçekleştirilir.


Bayındırlık
Bakanlığı lüzumu halinde inşaat için gerekli personel ve araçları inşaat
ödeneğinden sağlayabilir.


            



Madde
30 – Sağlık hizmetlerinin sosyalleştirildiği bölgelerde
amme sektörüne dahil kurumların sağlık teşekküllerine ait binalar, malzeme,
ilaç ve eşya Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığının lüzum gösterdiği ve iş
emniyetini tehdit etmediği takdirde aşağıdaki esaslar dairesinde Sağlık ve
Sosyal Yardım Bakanlığına devrolunur:


a)
Devlete ait binalar Maliye Bakanlığınca Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı
emrine tahsis olunur.


b) Sermayesinin tamamı Devlete ait iktisadi
teşekküllerden Hazineye devredilecek binaların iktisap bedellerinden amortisman
bedelleri çıkarıldıktan sonra geri kalan bakiye bu teşekkülün sermayesinden
tenzil edilir. Binalar Hazine adına tescil edildikten sonra Sağlık ve Sosyal
Yardım Bakanlığı emrine verilir.


c)
Bir kısım sermayesi hakiki veya hükmi şahıslara ait olan amme sektörü müesseselerinin
malı olan binaların devrinde Devlet hissesine düşen kısım hakkında (b)
fıkrasındaki gibi muamele yapılır. Hakiki ve hükmi şahısların hissesi
kendilerine ödenir.


d)
İşçi Sigortaları Kurumuna ait sağlık tesisleri, binaları, tıbbi malzeme, eşya
ve ilaçlar, iktisap bedeli verilmek suretiyle, Sağlık ve Sosyal Yardım ve
Çalışma Bakanlıkları tarafından müştereken tesbit edilecek esaslar dairesinde
Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığına devredilir.


 (a),
(b) ve (c) fıkralarında yazılı binalarla eşya, malzeme ve ilaçların devrine ait
diğer hususat Maliye, Sağlık ve Sosyal Yardım ve ilgili Bakanlıklar arasında
müştereken tesbit edilecek esaslara göre yürütülür.


            



Madde
31 – Sağlık hizmetlerinin sosyalleştirildiği bölgelerde hususi
tababet icra edenlerin - istedikleri takdirde - sanatlarını icra için
kullandıkları alet, makine, cihaz ve malzemeden işe yarar olanlar Sağlık ve
Sosyal Yardım Bakanlığı tarafından satın alınabilir.


Satın
alma bedeli; malzemenin maliyeti, amortismanı, satın alındığı tarihteki rayiç
fiyatı gözönünde tutularak Maliye, Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlıkları
tarafından kurulacak bir komisyon kararı ile tayin olunur.


            



Madde
32 – Sosyalleştirilmiş sağlık hizmetlerinde ücretli olarak
muayene ve tedaviye tabi şahıslardan alınacak ücretlerin miktarı Maliye ve
Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlıkları tarafından müştereken tesbit ve ilan
olunur.


            



Madde
33 – Sağlık hizmetlerinin sosyalleştirildiği bölgelerde
belediye sağlık hizmetlerinden olan su, lağım, mezbaha ve temizlik işleri,
umumi yerlerin, taşıtların ve meskenlerin teftişi, haşarat ve gıda kontrolü,
mezarlıklar gibi çevre sağlığı hizmetleri belediyeler tarafından yürütülür.


Sağlık
hizmetlerinin sosyalleştirildiği bölgelerde belediyelerin çevre sağlığı
hizmetleri dışında kalan sağlık hizmetleri, hükümet tabipliği vazifeleri ve
belediyenin çevre sağlığı hizmetlerinin murakabesi sağlık ocakları hekimleri
tarafından ifa edilir ve bu bölgelere ayrıca hükümet tabibi tayin edilmez.


            



Geçici
Madde 1 – Bakanlar Kurulu tarafından tesbit edilecek olan
kılavuz bölgelerde sağlık hizmetlerinin sosyalleştirilmesi için hazırlıklara 1
Mart 1962 de ve tatbikata Bakanlar Kurulunun tesbit edeceği tarihte başlanır.


Sosyalleştirme
- Kılavuz bölgelerde elde edilen neticeler gözönüne alınarak en geç 1 Mart 1964
den itibaren kademeli olarak yurda teşmile başlanır.


            



Geçici
Madde 2 – Sağlık hizmetlerinin sosyalleştirilmediği bölgelerde
amme sektörüne bağlı kurumlarda sağlık hizmetleri kendi usul ve mevzuatına göre
yürütülür.


            



Geçici
Madde 3 – Amme sektörüne dahil kurumların, sağlık hizmetlerinin
sosyalleştirildiği bölgeler dahilinde bulunmakla beraber sosyalleştirmenin
henüz teşmil edilmediği bölgelerdeki mensuplarının hizmetine de cevap veren
Sağlık müesseselerinin 35 inci madde hükümleri gereğince Sağlık ve Sosyal
Yardım Bakanlığına devri, kurumu talep ettiği takdirde sosyalleştirmenin bu
kurumun teşkilatı olan her yere teşmil edilinceye kadar tehir edilir.


            



Geçici
Madde 4 – (8/5/1969 - 1175/4 md. ile eklenen numarasız geçici md. hükmü olup
madde numarası teselsül ettirilmiştir.)


Bu
kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce mukavele imzalamış olan sağlık ve
yardımcı sağlık personeli de değişik 24 üncü madde hükümlerinden faydalanırlar.


            



Madde
34 – Bu kanun neşri tarihinden itibaren yürürlüğe girer.


            



Madde
35 – Bu kanunu yürütmeğe Bakanlar Kurulu yetkilidir.


 


 


224 SAYILI KANUNDA EK VE DEĞİŞİKLİK YAPAN MEZVUATIN


YÜRÜRLÜKTEN KALDIRDIĞI
KANUN VE HÜKÜMLERİ


GÖSTERİR LİSTE


           







Yürürlükten
Kaldırılan Kanun veya Kanun Hükümleri



Yürürlükten
Kaldıran Mevzuatın






Tarihi



Sayısı



Maddesi






5/1/1961 tarih ve
224 sayılı Kanunun 3 üncü maddesi ile 29/6/1978 tarih ve 2162 sayılı Kanun



31/12/1980



2368



6









 


 


 


 


                                    


            
224 SAYILI KANUNA EK VE DEĞİŞİKLİK GETİREN MEVZUATIN


                                 
YÜRÜRLÜĞE GİRİŞ TARİHİNİ GÖSTERİR LİSTE


 







Kanun No.



Farklı Tarihte
Yürürlüğe Giren Maddeler



Yürürlüğe Giriş
Tarihi






243



—



8/6/1963






1175



—



17/5/1969






2368



—



31/12/1980






2858



—



25/6/1983






KHK/336



—



5/8/1988









 











[1]
Bu Kanunun personelle ilgili mali hükümleri 29/6/1978 tarih ve 2162 sayılı
Kanunun 13 üncü maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır. Ayrıca 657 sayılı
Devlet Memurları Kanununa 31/7/1970 tarih ve 1327 sayılı Kanunun 90 ıncı
maddesi ile eklenen ve 15/5/1975 tarih ve 1897 sayılı Kanunla değişik "Ek
Geçici Madde 18" hükmüne bakınız.