Ordu Büyükşehir Belediyesi İmar Yönetmeliği

ORDU BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİ


İMAR YÖNETMELİĞİ


 


BİRİNCİ BÖLÜM


Başlangıç Hükümleri


Amaç


MADDE 1- (1) Bu Yönetmeliğin amacı; Ordu
Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisinde plan, fen, sağlık ve sürdürülebilir
çevre şartlarına uygun yapı ve yapılaşma ile projelendirmeye ve denetime
ilişkin usul ve esasları belirlemektir.


Kapsam


MADDE 2- (1) Bu Yönetmelik, uygulama imar
planı bulunan alanları kapsar.


Dayanak


MADDE 3- (1) Bu Yönetmelik, 3/5/1985 tarihli
ve 3194 sayılı İmar Kanunu, 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında
Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin altıncı kısmının dördüncü bölüm hükümleri ile
3/7/2017 tarihli ve 30113 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Planlı Alanlar İmar
Yönetmeliğinin 69 uncu maddesi hükümlerine dayanılarak hazırlanmıştır.


Tanımlar


MADDE 4- (1) Planlı Alanlar İmar
Yönetmeliğinin 4 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan tanımların yanı
sıra bu Yönetmelikte geçen;


a) Asansör tescil belgesi: İlgili idare tarafından
yapı kullanma izin belgesi öncesi düzenlenen ve asansörün kayıt altına
alındığını gösteren belgeyi,


b) Bahçe duvarı: Planlanmış bölgelerde mülkiyet
sınırını ayıran yan yüzeylerine herhangi bir yük almayan duvarı,


c) Büyükşehir Belediyesi: Ordu Büyükşehir
Belediyesini,


ç) Depolama alanları: İmar planlarında her türlü açık
ve kapalı depolama alanları, yükleme-boşaltma-nakliye tesisleri ile depolama
tesislerine ayrılmış alanları,


d) İskele izin belgesi: Yapılan işin niteliği veya iş
yeri alanının çevresel özelliklerinden dolayı imalatların dış cephede
yapılmasının zaruri olduğu bina inşaatlarının dış cephelerinde
gerçekleştirilen; duvar, sıva, ısı-ses-su yalıtımı, kaplama, boya, montaj
işleri, restorasyon, yıkım-söküm ve benzeri yapım işleri ile onarım ve
güçlendirme işleri için kullanılan ruhsat eki statik projeler dâhilinde idareye
sunulan çizim ve hesapların akabinde ilgili idareden alınması zorunlu izin
belgesini,


e) İstinat duvarı: Yol ve bitişik arsa kotlarını da
göz önünde bulundurarak, vaziyet planına işlenen, zemin çivili, ankrajlı,
kazıklı, keson (derin) kuyulu ve kademeli ve benzeri şekilde
uygulamaları olan, farklı düzeydeki zeminlerde oluşan zemin etkilerini güvenlikle
karşılamada, zemini tabii şev açısından daha dik tutmak amacı ile inşaa edilen
ve düşey veya düşeye yakın duvarı,


f) Kalkan duvarı: Beşik çatı ile örtülü bir yapının
mahyaya dik gelen duvarındaki üçgen bölümün alın duvarı,


g) Kanal kotu tutanağı: Pis su ve temiz su
tesisatının şehir şebeke suyu ve kanalizasyon ile bağlantısının nasıl
kurulacağını belirten, OSKİ tarafından onaylanmış proje veya raporu,


ğ) Kat terası: Son kat çatı terası olarak kabul
edilen alan hariç, bir alttaki kata göre geri çekilerek inşa edilen katın
önünde kalan, suyun tahliyesi için yeterli eğim verilen, bulunduğu iklim
bölgesine uygun ısı ve su yalıtımı yapılmış, çakıl, toprak, çim ve benzeri
doğal örtü ile kaplanarak iklime uygun bitkilendirilen alanı,


h) Mevcut bina: Bir yapı adasında inşa edildiği
tarihte yürürlükte olan mevzuata uygun olarak teşekkül etmiş olup da halen o
yerde uygulanması gereken imar mevzuatına göre korunması mümkün olan bina ile
korunması gerekli tescilli eski eserleri,


ı) Ortak merdiven: Birden çok sayıda kullanım
birimine hizmet veren veya tek bağımsız bölümlü olup umumi binalarda yapılacak
merdiveni,


i) Oto yıkama yerleri: Akaryakıt ve/veya servis
istasyonları ile fiilen sadece ticaret olarak kullanılan alanlarda, kentsel
servis alanlarında, konut dışı kentsel çalışma alanlarında, sanayi ve küçük
sanayi alanlarında OSKİ Genel Müdürlüğünden görüş alınarak yapılan oto yıkama
yerlerini,


j) Özellik arz eden yapılar: Kongre merkezi, sinema,
tiyatro, otel, müze, okul, hastane, alışveriş merkezi, sergi ve fuar gibi
fonksiyonları gereği diğer yapılardan farklı form ve taşıyıcı gereksinimleri
olan yapıları,


k) Süs havuzu: Görsel ve estetik olarak mimari yapı
ile bütünleşen, suyun farklı formlarda ve ölçülerde hareketlendirilmesi ile
yapılan durgun veya danslı ve müzikli havuzlara kadar birçok çeşidi bulunan,
derinliği 50 cm’yi geçmeyen ve hiçbir şekilde yüzme amaçlı olarak
kullanılamayacak olan havuzları,


l) Tesisat katı: Özelliği gereği oluşturulması
zorunlu olan; havalandırma-ısıtma-soğutma kanallarının, mekanik tesisat
cihazlarının konulabileceği sadece tesisat işlerine ayrılan ve iskan edilemeyen
katı,


m) Yeşil çatı: Binanın enerji performansını, hava
kalitesini ve kent ekolojisini iyileştiren, yağmur suyunun yarattığı
problemlere yenilikçi çözümler getiren, çim serilip, çiçeklerle
yeşillendirilebilen, küçük bitkilerle donatılabilen çatıları,


ifade eder.


İKİNCİ BÖLÜM


Genel İlkeler


Genel ilkeler


MADDE 5- (1) Genel ilkelere yönelik
olarak Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin 5 inci maddesine uyulur.


ÜÇÜNCÜ BÖLÜM


Arsalara İlişkin Hükümler


Parsel büyüklükleri


MADDE 6- (1) İmar planında gösterilen
çeşitli bölgelerde imar planı ile getirilmiş farklı hükümler yoksa yapılacak
ifrazlarda, elde edilecek yeni parsellerin asgari ölçüleri; arazi meyili,
yol durumu, mevcut yapılar ve benzeri gibi mevkiin özellikleri ile bu
parsellerde yapılması mümkün olan yapıların ölçüleri ve yöresel ihtiyaçları da
göz önünde tutularak tespit olunur. Bu tespit sırasında ikinci, üçüncü ve
dördüncü fıkralarda belirtilen şartlar ihlâl edilemez.


(2) Parsel genişlikleri;


a) Konut ve ticaret bölgelerinde:


1) 4 kata kadar (4 kat dâhil) inşaata müsait
yerlerde:


Bitişik nizamda: 6.00 metreden,


Blok başlarında: Yan bahçe mesafesi 6.00 metreden,


Ayrık nizamda: Yan bahçe mesafeleri toplamı + (6.00)
metreden,


az olamaz.


2) 5 kattan 9 kata kadar (9 kat dahil) inşaata
müsait yerlerde:


(1) numaralı alt bende göre belirlenen parsel
genişliğine ilave her kat için 60 santimetre eklenmek suretiyle bulunan
genişlikten az olamaz.


3) 10 veya daha fazla katlı inşaata müsait yerlerde:


Bitişik nizamda: (12.00) metreden,


Blok başlarında: Yan bahçe mesafesi + (12.00)
metreden,


Ayrık nizamda: Yan bahçe mesafeleri toplamı + (12.00)
metreden,


az olamaz.


b) Yalnız 1 katlı dükkân yapılacak ticaret ve küçük
sanayi bölgelerinde:


1) Bitişik nizamda: (5.00) metreden,


2) Blok başlarında: Yan bahçe mesafesi + (5.00)
metreden,


3) Ayrık nizamda: Yan bahçe mesafeleri toplamı +
(5.00) metreden,


az olamaz.


c) Sanayi bölgelerinde, 30.00 metreden az olamaz.


ç) Akaryakıt istasyonlarında 40.00 metreden az
olamaz.


d) Konut dışı kentsel çalışma alanlarında, 40.00
metreden az olamaz.


e) Bu fıkradaki ölçülerin tespitinde, köşe başına
rastlayan parsellerde yol tarafındaki yan bahçe yerine, o yol için tayin
edilmiş ön bahçe mesafesi alınır.


(3) Parsel derinlikleri:


a) Konut ve ticaret bölgelerinde:


1) Ön bahçesiz nizamda: (13.00) metreden,


2) Ön bahçeli nizamda: Ön bahçe mesafesi + (13.00)
metreden,


az olamaz.


b) Ticaret bölgelerinde (Yalnız 1 katlı dükkân
yapılması halinde):


1) Ön bahçesiz nizamda: (5.00) metreden,


2) Ön bahçeli nizamda: Ön bahçe mesafesi + (5.00)
metreden,


az olamaz.


c) Küçük sanayi bölgelerinde:


1) Ön bahçesiz nizamda: (6.00) metreden,


2) Ön bahçeli nizamda: Ön bahçe mesafesi + (6.00)
metreden,


az olamaz.


ç) Sanayi bölgelerinde, 30.00 metreden az olamaz.


d) Akaryakıt istasyonlarında 40.00 metreden az
olamaz.


e) Konut dışı kentsel çalışma alanlarında, 40.00
metreden az olamaz.


(4) Parsel alanları, konut dışı kentsel çalışmaları
alanlarında 2000 m²’den az olamaz.


(5) Parsel büyüklükleri hakkındaki hükümlere uymayan
arsalarda, yeni veya ilave yapı ruhsatı düzenlenemez.


İfraz ve tevhit


MADDE 7- (1) Parselasyon planı bulunan
yerlerde, daha sonra plan değişikliği veya revizyonu yapılması
halinde bu planlar ile belirlenen; umumi hizmet alanına isabet eden taşınmazlar
ile imar istikameti önünde kalan donatı alanları, kamu eline geçmeden tevhit ve
ifraz yapılamaz.


(2) Bir imar adasında, mevzuatına uygun binalar
dikkate alınarak ve yeni inşa edilecek binaların şematik konumu çizilerek ada
bazında etüt yapılıp, ada içindeki parsel dağılımının yapıların estetiği ve
sokak siluetini bozmayacak şekilde olduğu ortaya konulmadan, ifraz ve tevhit
işlemi yapılamaz.


(3) Mevcut haliyle yapılaşmaya elverişli olmayan
parsellere ilişkin olarak, ilgili idarenin tebliğ tarihinden itibaren 3 ay
içerisinde parsellerin maliklerinin kendi aralarında anlaşamadığı takdirde
resen tevhit ve ifraz yoluyla işlem yapmaya ilgili idare yetkilidir.


(4) İmar planı ile mahreç aldığı yolu kapanan ve imar
adası ortasında kalan, yola cephesi bulunmayan parseller ifraz edilemez.


(5) İmar planı ile kapanan yollarda kalan, yola
cephesi olmayan parsellere imar yoluna cephe sağlayacak şekilde arazi
düzenlemesi yapılmadan kapanan yollar, ifraz ve tevhide konu edilemez veya ayrı
bir parsel olarak değerlendirilemez.


(6) Taşkın, heyelan ve kaya düşmesi gibi afet
alanlarında bulunan sıhhi ve jeolojik mahzurları olan veya bunlar gibi
tehlikeli durumlar arz etmesi yüzünden imar planlarına veya ilgili idarelerce
hazırlanmış veya onaylanmış raporlara göre yapı yapılması yasaklanan alanlar
ifraz edilemez, bu gibi yerlerde arazi takviyesine matuf tesisler harici yapı
yapılamaz. Ancak;


a) Sadece bir kısmı yapılaşmaya yasaklanan alanda
kalan parsellerin yapılaşmaya uygun kısımları,


b) Bu fıkradaki nedenlerle ağaçlandırılacak alan
olarak gösterilen alanlarda kalan parsellerin yasaklamaya tabi olmayan
kısımları,


c) İmar planlarında özel mülkiyet içinde kalıp tarım
yapılacak alanların yasaklamaya tabi olmayan kısımları İl Tarım ve Orman
Müdürlüğünün görüşü alınarak,


ifraz edilebilir.


(7) Kademe hattı belirlenen yerlerde imar planında
aksine bir hüküm yoksa ifraz ve tevhit zorunlu değildir. Ancak kademe hattı
belirlenen imar parsellerindeki ifraz ve tevhit talepleri kademe hattı dikkate
alınarak gerçekleştirilir.


(8) Çeşitli kamu ve hizmet tesislerinin yapılması
için gereken kamulaştırmalar yüzünden bu hizmet ve tesisler için lüzumlu
parçalara ayrılmasını sağlamak üzere yapılacak ifrazlar bu Yönetmelikteki ifraz
şartlarına tabi değildir.


(9) Aynı yapı nizamı ve kullanım kararına sahip parsellerin
tevhit edilmeleri halinde uygulama imar planında; tevhit sonrası elde edilen
parselin taban alanı ve katlar alanı, tevhit öncesi parsellerin ayrı ayrı hesaplanan
taban alanları ve katlar alanları toplamını geçemez. Plan üzerinde ölçüsü
belirlenmiş blok nizamında olan parsellerin tevhidi halinde, tevhit öncesi
parsellerin blok ölçüsü ile belirlenmiş inşaat alanı hakları toplamı aşılamaz.


(10) Yapı nizamı veya kullanım kararı birbirinden
farklı parseller ve farklı yollardan cephe alan ara parseller ile imar planında
ifraz hattıyla birbirinden ayrılan parseller tevhit edilemez.


(11) İmar adasındaki aynı veya farklı yapı nizamı
bulunan parsellerin bahçelerinin daha etkin kullanabilmesi amacıyla; ilgili
parsel maliklerinin muvafakati alınmak, her bir parsel sınırı korunmak ve bu
sınırlara göre planda verilen yapılaşma koşulları ayrı ayrı uygulanmak
kaydıyla, tevhit koşulu olan kot ve cephe sınırlamalarına bakılmaksızın ve
parseller tevhit edilmeksizin vaziyet planı idarece onaylanarak ve tapuda
beyanlar hanesine şerh düşülerek açık veya tamamen gömülü olmak ve dilatasyonla ayrılmak
kaydıyla kapalı, ortak otopark uygulaması yapılabilir.


(12) Aynı yoldan cephe alan ve aralarında 3.50 metre
ve daha fazla kot farkı bulunan imar parsellerinin tevhidi halinde parsellerin
bitiştiği sınırda bu Yönetmeliğe göre kademe yapılması ve kat adedinin ve bina
yüksekliğinin, her kademenin kendi içinde değerlendirilmesi zorunludur.


(13) Maliklerinin talebi üzerine mevcut bitişik
parsellerde, uygulamayı kolaylaştırmak ve birbirleri ile olan sınırlarının
düzeltilmesine yönelik ifraz ve tevhit işlemlerinde, parsel sayısı
değiştirilmemek kaydıyla, bu Yönetmelikte bahsedilen asgari ifraz şartları
aranmaz.


(14) Uygulama imar planı ile farklı kat adedi veya
yükseklik getirilmiş imar parselleri tevhit edildiği takdirde tevhit edilen
parsellere verilen yükseklik değerleri aşılamaz, tevhit edilen parsellerin
kesiştiği sınırda plan kararına uygun kademe yapılır.


Parsele ilişkin hükümler


MADDE 8- (1) Parselasyon planına göre
müstakil yapı yapılmasına müsait tapuya tescilli imar parseli oluşması ve
mülkiyet değişikliği olmaması halinde; yapılaşma için, parselasyon planının
tamamının tapuya tescil şartı beklenmez.


(2) Parsel büyüklükleri hakkındaki hükümlere uymayan
arsalar mevzuat hükümlerine göre yapı yapılmasına müsait hale getirilinceye
kadar veya bu mümkün olmadığı takdirde kamulaştırılıncaya kadar, bu
parsellerdeki mevzuatına uygun yapılmış mevcut yapıların olduğu gibi
kullanılmasına, tadilatına veya imar planına aykırı olmamak kaydıyla işlev
değişikliğine izin verilir.


(3) Tamamı umumi hizmetlere ayrılan yerlere rastlayan
veya kalan parçası plan ve bu Yönetmelik hükümlerine göre yapı yapılmasına
müsait olmayan arsalar, kamulaştırılıncaya kadar sahipleri tarafından olduğu
gibi kullanılmaya devam olunur.


(4) Komşu parsellerin mevzuatına uygun olarak
yapılaşmış olması nedeni ile müstakil kalan ve asgari parsel büyüklüklerine
uymayan parsellere; fen, sanat ve sağlık kuralları ile bu Yönetmeliğin diğer
hükümlerine uygun yapı yapılmasına izin verilir.


(5) İmar planında yapı nizamı belirlenmeyen hallerde
ayrık nizam uygulanır.


DÖRDÜNCÜ BÖLÜM


Yapılaşmaya İlişkin Hükümler


Yol genişliklerine göre bina kat adetleri


MADDE 9- (1) 1/10/2017 tarihinden
önceki mevcut uygulama imar planlarında kat adetleri veya bina yükseklikleri
belirtilmemiş parsellerde;


a) Bina yükseklikleri, 28 inci maddede katın
bulunduğu konuma göre ayrı ayrı belirtilmiş olan azami kat
yüksekliklerinin aşağıda belirtilen kat adetleri ile çarpımı ile bulunan toplam
yüksekliği aşmamak üzere belirlenir:


İmar Planına
Göre                                         En
Çok Kat Adedi


Yol Genişliği (metre)                                      (Bodrum
Hariç)


Yol Genişliği ≤
7.00                                                   2


7.00 < Yol G. ‑≤
10.00                                               3


10.00 < Yol G. ‑≤
12.00                                             4


12.00 < Yol G. ‑≤
15.00                                             5


15.00 < Yol G. ‑≤
20.00                                             6


20.00 < Yol G. ‑≤
25.00                                             8


25.00 < Yol G. ‑≤
35.00                                            10


35.00 < Yol G. ‑≤ 50.00                                            14


50.00 < Yol
Genişliği                                                18


b) Bu maddenin uygulanmasındaki yol genişlikleri,
parselin ön cephesinde yer alan yolun planda belirtilen genişliği veya planda
belirtilmemiş ise ön bahçe, yeşil alan, refüj, meydan, otopark, demiryolu,
su kanalı gibi unsurları içermeyen yolun genişliği esas alınır.


c) Kat adetleri, binanın kot aldığı noktaya göre
hesaplanır. Ancak artan kat yüksekliğinden faydalanılmak suretiyle binanın hiçbir
cephesinde bodrum katlar hariç kat sayısı artırılamaz. İmar planlarında
gösterilen bina yüksekliklerinin veya kat adetlerinin birbirlerine
tahvillerinde veya neye tekabül ettiklerinin tespitinde bu esaslar ile binanın
kot aldığı noktaya en fazla 1.2 metre eklenmek suretiyle
belirlenen subasman kotu dikkate alınır.


Binalara kot verilmesine ilişkin esaslar


MADDE 10- (1) İmar planlarında aksine bir
hüküm bulunmaması halinde yoldan kotlandırma esastır.


(2) Kot alınan noktanın tespitinde; cadde veya sokak
silueti, yol genişlikleri ve yapılaşma düzeni dikkate alınır.


(3) Bir parselde birden fazla bina yapılması
durumunda, arazi yapısına ve yollara uyumlu kotlandırma yapmak için, ilgili
idarenin imar birimince onaylanacak vaziyet planına göre her bina için kendisine
yakın yoldan veya tabii zeminden kotlandırma yapılır.


(4) Viyadük, köprü gibi parsele giriş çıkış
yapılamayan yerlerden, parklardan ve parsele bitişik olmayan yollardan binalara
kot verilemez.


(5) Tabii zeminden kotlandırma ile kademelendirme
işlemlerinde ada bazında değerlendirme yapılır.


Yoldan kotlandırma


MADDE 11- (1) Binalara parselin kot
aldığı yol cephesinin bina köşeleri hizasındaki en yüksek tretuvar seviyesinden
kot verilir. Ancak; bu kotu aşmamak kaydıyla yapılaşma düzeni, yapı nizamı, kullanım
amacı ve cephe alınan yollardaki silüete göre kot alınacak noktanın
tespitinde ilgili idare yetkilidir.


(2) Tretuvar seviyesi, kırmızı kota göre
belirlenen yol seviyesinin 0.18 metre üstü olarak kabul edilir.


(3) Kotlandırma yapılması için, yolun yapımının
tamamlanmış olması veya yol projesinin onaylanarak kırmızı kot çalışmasının
yapılması zorunludur.


(4) Henüz oluşmamış yollarda kot talebi halinde
bordür/tretuvar üst seviyesi, ilgili idare tarafından 10 iş günü
içerisinde hazırlanacak projeye göre belirlenir.


(5) Parselin kot aldığı yolun eğiminden dolayı zemin
kat taban kotunun kot alınan noktaya göre en fazla 3.50 metre yükseldiği
noktalarda binalarda kademe yapılması mecburidir. Her kademenin kendi
hizasındaki en düşük bordür kotundan itibaren yüksekliği en çok 3.50 metre
olmak zorundadır. Kademelendirme, kot aldığı noktaya göre olması gerekli saçak
seviyesi dikkate alınarak üst katlarda da yapılır.


(6) Kademelendirmede her kademe, cephe boyunca 6.00
metreden aşağı olamaz. Son kademenin 6.00 metreden az olması durumunda bir
önceki kademe seviyesine uyulur. Ayrıca her kademedeki bina yüksekliği imar
planı ile belirlenen saçak seviyesini geçemez.


(7) Yoldan kotlandırılan binalarda yoldan düşük olan
parsellerin arka köşe noktalarının en düşük yol kotundan 3.50 metreden daha
fazla kot farkı olması durumunda bina derinliği boyunca beşinci ve altıncı
fıkralardaki kademelendirme esaslarına göre kademelendirilir.


(8) İkili blok yapılacak parsellerde kotlandırma, iki
parselin birleştiği noktadaki kaldırım üst kotundan yapılır.


(9) % 20’den fazla eğime sahip yollarda; bitişik veya
blok nizam uygulanacak yerlerde bina cepheleri toplamı 12.00 metreden düşük
olan ara parsellerde bina kotları, bina köşe hizalarındaki en yüksek yol
kotundan verilir.


(10) 40.00 metre ve altında olan bina cephe ve
derinliklerinde, talep edilmesi halinde; bu maddedeki hükümlere göre yapılması
gerekli olan kademe sayısı kadar bina üst katlarında, binanın kademe yapılması
gerekli olan cephelerinden her bir kademe için bir alt kata göre en az 3.00
metre geriye çekilmek suretiyle de kademe uygulaması yapılabilir.


Tabii zeminden kotlandırma


MADDE 12- (1) Arazinin meyilli olması
durumunda, parselin tabii zemini yoldan yüksek ve ön bahçe mesafesi 10.00 metre
veya daha fazla veya parselin tabii zemini yoldan aşağıda ve ön bahçe mesafesi
10.00 metre veya daha fazla ise tabii zeminden kot verilir.


(2) Bina köşe kotlarının aritmetik ortalamasının yola
göre 3.00 metreden yüksek olması durumunda, tabii zemin kotu, ilgili idarenin
imar birimince yapı adasının tamamının bu madde hükümleri çerçevesinde etüt
edilmesi ile belirlenir.


(3) Bir yola cepheli veya birden fazla yola cepheli
olup, üzerinde birden fazla yapı yapılması mümkün olan parsellerde kot, her
binanın köşe kotlarının aritmetik ortalaması alınarak bulunur. Ancak, yola
nazaran 3.00 metreden yüksek olan parsellerde, tabii zemin kotu ilgili idarenin
imar birimince yapı adasının tamamının kotlandırmaya ilişkin hükümleri
çerçevesinde etüdü ve bunun ilgili idare encümenince kabulü ile yapılır.


(4) Tabii zeminden kotlandırmada, ± 0.00 kotu binanın
köşe kotlarının aritmetik ortalaması alınarak bulunur.


Köşe başı parsellerde kotlandırma


MADDE 13- (1) Köşe başı parsellerde;


a) Parselin cephe aldığı yollardan yüksek olanına
göre kot verilir.


b) Bu binalarda 11 inci maddenin beşinci ve altıncı
fıkralarındaki esaslara göre cepheleri ve derinlikleri boyunca kademelendirme
yapılarak düşük kottaki yol için belirlenen bina yüksekliklerine uyulur.


İki yola bakan ara parsellerde kotlandırma


MADDE 14- (1) Parselin cepheli olduğu
yollar arasında kot farkı bulunması halinde düşük kottaki yol ve yüksek kottaki
yolun siluetleri açısından ilgili idaresince değerlendirilerek kotlandırma
yapılır.


(2) Bu binalarda 11 inci maddenin beşinci ve altıncı
fıkralarındaki esaslara göre cepheleri ve derinlikleri boyunca kademelendirme
yapılır.


Bahçe tesviyelerine ilişkin esaslar


MADDE 15- (1) Tabii zemin veya tabii
zemin kotuna göre düzenlenmiş tesviye zemin hiçbir şekilde bağımsız bölüm
oluşturmak maksadıyla hafredilemez.


(2) Yol cephelerinin otopark olarak düzenlenmesi
halinde otopark alanları yol kotuna göre tesviye edilir.


(3) Ön, yan ve arka bahçeler ile kademelerin, birbiri
ile veya yol ile bağlantısını sağlayacak merdiven veya rampa düzenlenir.


(4) Bahçe tesviyelerinde oluşacak kademelerde çevre
binaların, parseldeki binanın ve bahçelerdeki yaşam alanlarının güvenliğini
sağlayacak şekilde, teraslama, istinat duvarı ve benzeri uygulamalar
mühendislik esaslarına göre projelendirilerek yapılır.


(5) Bir parselde birden fazla yapının bulunduğu veya
birden fazla parselin bütünleşik olarak projelendirildiği durumlarda, parsel
sınırı ile bina cephesi arasında kalan kısımlar, ön cephe, arka cephe ve yan
cephelerin tesviye hükümleri esas alınarak otopark giriş çıkışlarını sağlamak
şartıyla kendi içerisinde kademelendirilerek tesviye edilebilir.


(6) Bahçe tesviyelerinde engelliler için
erişilebilirlik standartlarına uygun düzenlemelerin yapılması zorunludur.


(7) Bahçe girişinden bina girişine kadarki güzergâhta
yer alan eğimlerin %5’ten fazla olması durumunda öncelikle 30 uncu maddede yer
alan ölçü ve özelliklerde rampa düzenlenir. Rampa yapılmasının mümkün olmadığı
durumlarda erişilebilirlik mevzuat ve standartlarına uygun diğer tedbirler
alınır.


(8) Parselde birden fazla bina yapılması halinde,
arazi tanzim şekli; plan notları ve bu maddedeki tesviyelerle ilgili hükümler
doğrultusunda ilgili idare imar birimince tespit edilir.


Ön bahçelerin tesviyesi


MADDE 16- (1) Yoldan kot alan
parsellerde;


a) % 15’ten daha az eğimli bir yola cephesi bulunan
parsellerin yol cephesinde, parsel sınırı ile bina cephesi arasında kalan
kısımlar komşu parsel sınırına kadar yol eğimine göre kaldırım seviyesinde
tesviye edilir.


b) % 15'ten fazla eğimli bir yola cephesi bulunan
parsellerde, parsel sınırı ile bina cephesi arasında kalan kısım, yaya
kaldırımı ile uyumlu olmak ve kademeler arasında en çok 0.15 metre kot farkı
olmak üzere tesviye edilir.


(2) Bina yol cephe hatları ile yollar arasında kalan
bahçeler yola doğru en fazla % 2 meyil verilerek tesviye edilir.


(3) Köşe başı parsellerin yol cepheleri bina cephe
hattı boyunca, komşu parsel sınırına kadar yaya kaldırımı eğimince tesviye
edilir.


(4) Otopark giriş eğimleri, istinat duvarı, korkuluk
ve benzeri gerekli güvenlik tedbirleri alınmak ve ilk 3.00 metresi %15 eğimi
geçmemek kaydıyla parsel sınırından itibaren başlatılabilir.


(5) Otopark rampaları ön bahçe boyunca yola paralel
yapılamaz.


Yan bahçelerin tesviyesi


MADDE 17- (1) Arka bahçe tesviye kotunun
±0.00 kotundan düşük olduğu durumlarda; yan bahçelerde, ön ve arka bahçeler
arasında uyum sağlayacak şekilde ve hiçbir biçimde arka bahçe tesviye kotunun
altına inilmemek koşuluyla tesviye yapılabileceği gibi kademelendirme de
yapılabilir.


(2) Arka bahçe tesviye kotunun ±0.00 kotundan yüksek
olduğu durumlarda; yan bahçelerde, ön ve arka bahçeler arasında uyum sağlayacak
şekilde ve hiçbir biçimde ±0.00 kotunun altına inilmemek koşuluyla tesviye
edilebileceği gibi kademelendirme de yapılabilir.


Arka bahçelerin tesviyesi


MADDE 18- (1) Tabii zemini ±0.00 kotunun
üstündeki arka bahçe zemininin bu kota kadar kazılması esastır. Ancak, kayalık
zeminlerde veya parsel arka sınırındaki ortalama tabii zeminin +2.00 kotundan
yukarıda olması halinde, gerekli önlemler alınarak bina arka cephesinden
itibaren 3.00 metrelik şeridin tesviyesi ile yetinilir.


(2) Tabii zemin kotu ±0.00 kotunun altında kalan arka
bahçelerde bina köşelerinden en düşük kottakinin seviyesine kadar kazı
yapılabilir. Parselin en düşük arka köşe noktası ile binanın en düşük arka köşe
noktası arasındaki kot farkının 1.00 metreden fazla olması durumunda, bina arka
cephesinden 3.00 metreden itibaren kademelendirme yapılabilir.


(3) Arka bahçelerde 2.00 metreden fazla olmamak ve
(±0.00) kotunu geçmemek koşuluyla dolgu yapılabilir.


Parsel kullanım fonksiyonlarına göre yapılaşma
koşulları


MADDE 19- (1) Parsel kullanım
fonksiyonlarına göre yapılaşma koşullarına ilişkin olarak Planlı Alanlar İmar
Yönetmeliğinin 19 uncu maddesi uygulanır.


Taban alanı


MADDE 20- (1) Taban alanına ilişkin
olarak Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin 20 nci maddesi uygulanır.


Katlar alanı


MADDE 21- (1) Katlar alanı; bodrum kat,
asma kat, çatı arası piyesi ve açık/kapalı çıkmalar dâhil, kullanılabilen bütün
katların, katlar alanına dâhil edilmeyen alanları çıktıktan sonraki alanları
toplamıdır. Kullanılabilen alanlar deyiminden; konut, işyeri, eğlence ve
dinlenme yerleri gibi oturmaya, çalışmaya, eğlenmeye, dinlenmeye veya ibadet
etmeye ayrılan alanlar anlaşılır.


(2) Tamamen toprağın altında kalması nedeniyle;
22 nci madde uyarınca emsal hesabına konu edilmeyen alanlar ile kat
adedine konu edilmeyen katların hiçbir cephesi kazı ve tesviye yapılarak açığa
çıkarılamaz.


(3) Emsal hesabına dâhil edilmeyen alanlar, proje
değişikliği ile imar planındaki veya bu Yönetmelikle belirlenen emsal değerini
aşacak şekilde emsal hesabına konu alan haline getirilemez, müstakil bağımsız
bölüm haline dönüştürülemez ve kat mülkiyeti tesis edilemez.


(4) Uygulama imar planında emsal verilmeyen
parsellerde katlar alanı, planla veya bu Yönetmelikle belirlenen; taban alanı
katsayısı ile kat adedinin çarpılmasıyla hesaplanır.


(5) Emsal hesaplanırken; emsal harici tutulacak iki
alanın arasındaki duvar emsale dahil edilmez, emsal harici bir alan
ile emsale dahil bir alan arasında kalan duvarın orta aksı sınır kabul edilerek
hesap yapılır.


Katlar alanı hesabına dâhil edilmeyen kullanımlar


MADDE 22- (1) Planlı Alanlar İmar
Yönetmeliğinin 5 inci maddesinin sekizinci fıkrasında belirtilen esaslar dahilinde;
% 30 hesabı dahilinde emsal harici olan alanlar;


a) Taban alanına dahil edilmeyen
kullanımlar,


b) Konutlarda ve ticaret alanlarında bina veya tesise
ait olan; havalandırma sistemleri ile enerji verimliliği sistemlerinin
bulunduğu alanlar, arıtma tesisi, yakıt deposu, teshin odaları, teknik odalar,
tesisat şaftları, çöp toplama odaları, çamaşırhane ve sayaç odaları,


c) Üstü sökülür-takılır hafif malzeme ile kenarları
rüzgâr kesici cam panellerle kapatılmış olsa dahi açık oturma yerleri,


ç) Bu Yönetmelik uyarınca yapılması zorunlu olan
kapıcı dairelerinin toplam 70 m²’si,


d) Atrium ve galeri boşlukları,


e) Ortak alan niteliğindeki mescit ve müştemilat,


f) Alışveriş merkezlerinde ve 40’tan fazla bağımsız
bölümü bulunan binaların normal katlarında, binanın ortak merdiveni ile
bağlantılı, dışarıdan erişimi bulunmayan, toplamda 50 m²’yi geçmeyen,
ticari kullanıma konu edilemeyen, ortak alan niteliğinde kütüphane odası,


g) Bina için gerekli minimum sığınak alanı,


ğ) Ticari amaç içermeyen ve ortak alan niteliğindeki;
sağlık, doktor, hemşire ve revir odalarının toplamda 50 m²’si ile çocuk oyun
alanları ve çocuk bakım üniteleri,


h) Otopark alanları,


ı) Yapı yüksekliği 60.50 metreden fazla olan binalar
ile özelliği gereği tesisat katı oluşturulması zorunlu binalarda sadece tesisat
için oluşturulan tesisat katları,


i) Bina veya tesise ait olan ısıtma, soğutma, tesisat
alanı, su sarnıcı, havalandırma sistemleri ve enerji verimliliği sistemlerinin
bulunduğu alanlar, arıtma tesisi, gri su toplama havuzu, yakıt ve su depoları,
trafolar, jeneratör, ısı merkezi, enerji odası, kömürlük, eşanjör ve
hidrofor bölümleri, güneş panellerinin temel ve kaidesi haricindeki kısımları,


j) Bütün cepheleri tamamen toprağın altında kalan
bodrum katlar ile kısmen açığa çıkan yol cephesi haricindeki bodrum katlarda
yer alan, tek başına bağımsız bölüm oluşturmayan, bir bağımsız bölümün eklentisi
olmayan, ticari amaç içermeyen, sadece binada oturanların kullanımına yönelik,
toplamda emsal hesabına konu alanın % 5’ini ve 1000 m²’yi geçmeyen ortak
alan niteliğindeki yönetim ve toplantı odaları ile spor ve sosyal mekânlar,


k) Bütün cepheleri tamamen toprağın altında kalan
bodrum katlarda yer alan, tek başına bağımsız bölüm oluşturmayan, bağımsız
bölüm net alanının %50’sini geçmeyen depo amaçlı eklentiler,


l) Bağımsız bölüm net alanının %20’sini geçmemek
kaydıyla sökülür-takılır-katlanır cam panellerle kapatılmış olanlar da dahil açık
çıkma şartlarını taşıyan balkonlar, bağımsız bölüm net alanının %10’unu
geçmemek kaydıyla yapılacak olan bina cephe hattı içindeki balkonların 1.5
metre genişliğindeki kısımları, kat koridorları, kat ve ara sahanlıkları dâhil
açık veya kapalı merdiven evi ile açık havuzlar,


m) Taşıyıcı sistemi kesme taş yığma bina olarak
tasarlanan zemin dâhil 3 katı geçmeyen geleneksel mimari öğeler barındıran
yapıların statik tasarım gereği düşey taşıyıcılar da bulunabilen ve bağımsız
bölüm net alanının %20’sini geçmeyen balkonları, bu yapıların geleneksel mimari
öğesi olan; bahçe ile irtibatı olup gerektiğinde basamak ile çıkılan, binanın
girişi ile beraber ya da çıkma veya balkon altında yer alabilen, düşey
taşıyıcılar ile desteklenen üst örtüye sahip olabilen taşlık, dış sofa veya
eyvan alanları,


n) Çatı piyeslerinde yer alan bağımsız bölümlere ait
çatı terasları,


o) Sitelerde; bloklardan bağımsız müstakil bir bina
olarak düzenlenmek, taban alanına dâhil edilmek üzere en fazla bir bodrum ve
zemin kattan ibaret, toplamda katlar alanının %10’unu ve 1000 m²’yi geçmemek,
bağımsız bölüm oluşturmamak, ticari amaçla kullanılmamak kaydıyla siteye ait
spor salonu, toplantı odası ve benzeri sosyal tesisler,


ö) Eğitim, sağlık, sosyal ve kültürel tesislerin
bodrum katlarında yer alan; ticari amaç için kullanılmayan ve ortak alan
niteliğindeki yapının ihtiyacına yönelik yemekhane, çamaşırhane, mutfak, laboratuvar,
atölye, teknik servis hizmetleri gibi müştemilat alanları,


p) Çatı katında veya bodrum katlarda düzenlenen, bina
veya tesise ait olan su sarnıcı, gri su toplama havuzu, trafolar, eşanjör,
hidrofor bölümleri ve makine dairesi,


katlar alanına dâhil edilmez.


Bahçe mesafeleri


MADDE 23- (1) Uygulama imar planında,
aksine bir hüküm bulunmadığı durumlarda bahçe mesafeleri;


a) Ön bahçe ve yol kenarına rastlayan bahçe
mesafeleri en az 5.00 metredir.


b) Yan bahçe mesafesi en az 3.00 metredir.


c) Arka bahçe mesafesi en az 3.00 metredir.


ç) Yan ve arka bahçe mesafeleri; tabii veya tesviye
edilmiş zeminin üzerinde kalan bodrum katları da dâhil, dörtten fazla katlı
binalarda 4 katın üzerindeki her kat için 0.50 metre artırılır. Bu hüküm
parsellerin park alanına komşu cephelerinde uygulanmaz.


d) Yan ve arka bahçe mesafelerinin hesabında dikkate
alınacak kat adedi o cephede kısmen veya tamamen tabii veya tesviye edilmiş
zeminin altında kalan katlar hariç diğer katların toplam yüksekliğinin üçe
bölünmesi ile bulunur. 2.50 metreyi aşan artık değerler 1 kat adedine tekabül
eder.


e) Bina yüksekliği hesabında, arkasında kullanılan
hacim oluşturulmamış istinat duvarları yükseklik hesabına dâhil edilmez.


f) Bu Yönetmelikte yer alan kat adedine bağlı olarak
yan ve arka bahçe mesafelerinin 0.50 metre arttırılmasına ilişkin hükümler yapıda
bulunan her katta ayrı ayrı değerlendirme yapılarak da uygulanabilir.


g) Uygulama imar planında aksine bir açıklama
getirilmediği takdirde, binanın tabii zemin veya tesviye edilmiş zemindeki en
düşük kottaki görünen yüksekliği 60.50 metre veya daha fazla ise; ön, yan ve
arka parsel sınırından en az 15.00 metre çekilmek durumundadır. 60.50 metre
yükseklikten sonra artan her kat için ön, yan ve arka bahçe mesafelerine 0.50
metre ilave edilir.


ğ) Çok yüksek yapı, az katlı bir ana kitle üzerinde
yükseliyorsa, parsel sınırı ile ana kitlenin parsele en yakın noktası
arasındaki mesafe 10.00 metreye kadar düşürülebilir. Ana kitle yüksekliği dâhil
yapı yüksekliğinin 60.50 metre olması durumunda yükselen blok ile parsel sınırı
arasındaki mesafe en az 15.00 metre olup 60.50 metre yükseklikten sonra artan
her kat için bu mesafeye 0.50 metre ilave edilir. Bu maddede ifade edilen ana
kitle; en fazla 5 katlı olup kat adedi binanın en düşük kottaki cephesi esas
alınarak belirlenir. Bir parselde birden fazla 60.50 metre yükseklikte bina
yapılması halinde binalar arasındaki mesafe, 20.00 metre olup, 60.50 metre
yükseklikten sonra ilave her 3.00 metre yükseklik için bu mesafeye 0.50 metre
ilave edilir. Bu fıkraya göre fazladan bırakılması gereken çekme mesafeleri bir
veya birkaç kat birlikte etüt edilerek binada kademelenme yapılmak suretiyle de
gerçekleştirilebilir.


h) Bir parselde az katlı ana bir kitle üzerinde
birden fazla yükselen bloklar tertiplenmesi halinde, bloklar arasında en az
yapının ana kitlesi üzerinde kalan bölümlerinin yüksekliklerine göre bu
Yönetmelikte belirlenen iki bina arasındaki yan bahçelerin toplamı kadar mesafe
bırakılmak zorundadır.


(2) Tabii veya tesviye edilmiş zeminin altında kalmak
ve parsel sınırları dışına taşmamak kaydıyla, ön bahçe statüsünde olmayan yan
ve arka bahçe mesafelerinde su deposu, otopark ve mevzuatı gereğince zorunlu
miktardaki sığınaklar yapılabilir. Ayrıca ön bahçelerde de tabii veya tesviye
edilmiş zeminin altında; parsel sınırına 3.00 metreden fazla yaklaşmamak
şartıyla otoparklar yapılabilir. Ancak sit alanları ve özel çevre koruma
alanlarında, koruma amaçlı uygulama imar planı hükümlerine uyulur.


(3) Ön, yan ve arka bahçelerde; kapalı mekân
oluşturmayan ve tüm cepheleri açık, katlı olmayan, bağımsız bölüm veya bağımsız
bölümün eklentisi niteliği taşımayan, tabii veya tesviye edilmiş zemin üzerine;


a) Kameriye,


b) Pergola,


c) Süs havuzu,


ç) Çocuk bahçeleri,


d) Bina giriş köprüleri,


e) Oyun ve sportif amaçlı bahçe düzenlemeleri,


f) Bitişik nizam yapılarda, arka bahçe zemin kotundan
en fazla 2 metre yükselmek kaydı ile genişliği 1,5 metreyi geçmeyen, binaya
bitişik, zemin veya bodrum katların ortak alanlarından arka bahçeye iniş
merdivenleri,


yapılabilir.


(4) Ön, yan ve arka bahçelerde güvenlik kulübesi,
ilgili standartlara ve emniyet tedbirlerine uyulması, yapının cephe aldığı ön
bahçede yapılmaması, parsel sınırına 1.00 metreden fazla yaklaşmaması ve başka
amaçla kullanılmaması şartıyla binaya ait trafo yapılabilir.


(5) Konut, konut + ticaret, turizm, eğitim, ibadet,
sağlık ve spor parsellerinin bahçe mesafelerinde, binanın zemine oturduğu
alanın dışında kalan alanın her 30.00 m²’si için bir ağaç dikilir. Parselin
ağaç dikimine uygun olmaması halinde bu fıkrada belirtilen şarta göre
hesaplanan sayıda ağaç, ilgili idarenin uygun göreceği, imar planlarında
kamunun kullanımına ayrılmış bir alana dikilir.


(6) Mevzuat değişikliği veya yapıdaki kat veya alan
artışları nedeniyle asansör yapılması zorunlu hale gelen mevcut yapılara
ilişkin ilave veya tadilat ruhsatı taleplerinde; bina içinde yapılacak
tadilatlarla asansör tesis edilememesi halinde, engellilerin de erişiminin
sağlanabilmesi için ön, yan ve arka bahçe mesafeleri içinde parsel sınırına en
az 1.50 metre mesafe bırakılmak kaydıyla asgari ölçülerde panoramik asansör
veya ulaşılacak katın yüksekliğinin uygun olması halinde 23/6/1965 tarihli
ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu uyarınca muvafakat alınarak mekanik kaldırma
iletme platformu yapılabilir. Ayrıca 634 sayılı Kanunun 42 nci maddesinin
ikinci fıkrasında belirtilen koşulların sağlanması durumu da idarelerce bu
kapsamda değerlendirilir.


(7) Eksik katlı yapı ruhsatı taleplerinde, uygulama
imar planında belirlenen veya uygulama imar planında belirlenmemişse, bu
Yönetmelikteki kat adedi veya bina yüksekliğine göre bu Yönetmelik ile
belirlenen bahçe mesafelerine uyulur.


(8) Bitişik veya blok nizam yapılaşma haricinde,
ayrık nizam yapı adalarındaki parsellerde; bahçe mesafeleri ve istikamet
hattının gerisinde yapı yapılmasında zorunlu çekme mesafelerinden az olmamak
kaydıyla ilgili idare yetkilidir.


Bir parselde birden fazla bina yapılması


MADDE 24- (1) Uygulama imar planında
aksine bir hüküm yoksa bu Yönetmeliğin bahçe mesafeleri ile ilgili hükümlerine
uyulması kaydı ile bir parsele, birden fazla bina yapılabilir.


(2) Bir parselde birden fazla binanın
projelendirilmesi halinde, binalar arası mesafe her binanın yüksekliğine göre
yaklaşma mesafeleri ayrı ayrı tespit edilip toplanmak suretiyle
bulunur.


(3) Maliklerin talebi halinde, tapu idareleri aynı
kullanım kararını ve yapı nizamını haiz imar parsellerini imar adası içinde
tevhit ederek yeni elde edilen imar parselleri üzerinde yatay kat mülkiyeti
veya kat irtifakı tesis ederler.


Eksik katlı bina yapılması


MADDE 25- (1) Planla veya bu Yönetmelikle
belirlenen kat adedine veya bina yüksekliğine uygun olarak bahçe mesafesi
bırakılmak ve ilgili idarenin uygun görmesi, üçüncü ve dördüncü fıkralarda
belirtilen koşullar sağlanmaksızın ilave kat yapılamayacağının ilgilisine
tebliğ edilmesi kaydıyla daha az katlı bina yapılabilir. Uygulama imar planlarında
bu uygulamanın yapılmasına ilişkin hüküm olması halinde, ilgili idarenin uygun
görmesi koşulu aranmaz.


(2) Eksik katlı yapılan binalarda yapı ruhsatı, yapı
kullanma izin belgesi ve enerji kimlik belgesi yapılan kısım için düzenlenir.
Daha sonradan tamamlanmak istenmesi halinde, yürürlükteki plan ve mevzuat
hükümlerine uygun olarak ilave ruhsat ve binanın tamamı için enerji kimlik
belgesi düzenlenmesi zorunludur.


(3) Eksik katlı binalara imar planına aykırı olmamak
koşuluyla kat ilavesi yapılabilmesi için; temel ve statik çözümlerin, yangın
tedbirlerinin, enerji verimliliğinin, plan ve bu Yönetmelikte gösterilen azami
yüksekliğe uygun olması; otopark, sığınak, merdiven, asansör yeri, ışıklık ve
diğer yapı elemanlarının da plan ve bu Yönetmelikte gösterilen azami yüksekliğe
göre hesaplanması ve bırakılması zorunludur.


(4) Eksik katlı inşa edilen binanın mevcut haliyle
veya tadilat yapılarak yürürlükteki plana ve mevzuata uygunluğunun
sağlanamaması halinde kat ilavesi yapılmasına izin verilmez.


(5) Eksik katlı binalara yapılacak ilavelerde fenni
mesuliyet, temel ve statik hesapları, yangın tedbirleri ve enerji verimliliği
konuları da dâhil mevcut yapı ve ilave yapılan kısımları kapsayan teknik rapor
düzenlemek suretiyle yapı denetim kuruluşlarınca üstlenilir.


Yapılaşmada idarenin yükümlülükleri


MADDE 26- (1) İdareler; tasarrufu
altındaki yol, meydan, otopark, park, yaya bölgesi, kaldırım gibi yerler ile
bunlar üzerindeki kamu hizmetlerinin yürütülebilmesi için, TSE standartlarına
ve ilgili mevzuatına göre;


a) Bisiklet yolu, otopark, yönlendirme, sinyalizasyon,
aydınlatma ve ağaçlandırma uygulamalarıyla ve kent mobilyalarıyla beraber
kaldırım ve kavşak düzenlemelerini yapmak veya yaptırmakla,


b) Reklam ve bilgilendirme levha ile pano
düzenlemelerini yapmak veya yaptırmakla,


c) Topluma açık yerlerde ihtiyaçların karşılanması
amacıyla; büfe, mescit, para çekme makinesi, telefon kulübesi, tuvalet, çeşme
ve benzeri tesislerin kurulmasına ilişkin iş ve işlemleri yürütmekle,


ç) Belirli bir süre için düzenlenen sosyal ve
kültürel etkinlikler için geçici olarak ihtiyaç duyulan altyapıyı ve geçici
olarak talep edilen hafif ve sökülüp takılır malzemeden yapılan fuar, sergi,
sahne ve çadır gibi üstyapının kurulması ve kaldırılması için gereken izinlerin
verilmesine ilişkin iş ve işlemleri yürütmekle ve güvenlik tedbirlerinin
alınmasını sağlamakla,


yükümlüdür.


(2) Birinci fıkrada belirtilenlerin ve her türlü
altyapının yapımı ve kullanımı ile bakım ve onarımı sırasında yaya sirkülasyonunun engellenmemesi,
engellilerin erişiminin, can ve mal güvenliğinin sağlanması zorunludur.


(3) Bu madde kapsamında yürütülen çalışmalarda
tescilli ve tarihi yapılar ile doğal dokunun korunması esas alınır.


BEŞİNCİ BÖLÜM


Yapılara İlişkin Hükümler


Yapı ünite fonksiyonlarına göre yapılaşma
koşulları


MADDE 27- (1) Yapıda aşağıdaki
kullanımların bulunması zorunludur;


a) İlgili mevzuatında öngörülen ölçülerde enerji
odası,


b) Merkezi ısıtma sistemli binalarda kazan dairesi
veya kaskat sistemi veya teshin merkezi,


c) Katı yakıt kullanan sobalı binaların bodrum veya
zemin katlarında veya bodrum katı bulunmayan binaların ortak alan niteliğini
haiz olmak ve eklenti ihdas etmemek kaydıyla bahçelerinde her daire için en az
5.00 m², en fazla 10.00 m² odunluk, kömürlük veya depolama yeri,


ç) 27/11/2007 tarihli ve 2007/12937 sayılı
Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Binaların Yangından Korunması
Hakkında Yönetmelik, 25/8/1988 tarihli ve 19910 sayılı Resmî Gazete’de
yayımlanan Sığınak Yönetmeliği, 22/2/2018 tarihli ve 30340 sayılı Resmî
Gazete’de yayımlanan Otopark Yönetmeliği, 5/12/2008 tarihli ve 27075 sayılı
Resmî Gazete’de yayımlanan Binalarda Enerji Performansı Yönetmeliği ve
18/3/2018 tarihli ve 30364 mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türkiye
Bina Deprem Yönetmeliğinde binada zorunlu olarak bulunması gereken birimler,


asgari ölçülerde yapılır.


Kat yükseklikleri


MADDE 28- (1) Kat yükseklikleri uygulama
imar planında daha fazla belirlenmemiş ise döşeme üst kotundan döşeme üst
kotuna olmak üzere en fazla;


a) Ticaret bölgelerinde; zemin katlarda 4.50 metre,
asma katlı zemin katlarda 5.50 metre; diğer katlarda 4.00 metre,


b) Ticaretin de yapılabildiği karma alanlarda; zemin
katlarda 4.50 metre, asma katlı zemin katlarda 5.50 metre; diğer katlar konut
ise 3.60 metre konut harici ise 4.00 metre,


c) Konut bölgelerinde zemin ve normal katlarda 3.60
metre, bodrum hariç 3 katı geçmeyen binalarda ise 4.00 metre,


ç) Zemin katında ticaret yapılabilen konut
bölgelerinde ise zemin katlarda 4.50 metre, diğer katlarda 3.60 metre,


d) Konut bölgelerinde; geleneksel mimari öğeler
barındıran ve taşıyıcı sistemi kesme taş yığma bina olarak tasarlanan zemin
dâhil 3 katı geçmeyen binalarda zemin ve normal katlarda 4.50 metre,


kabul edilerek uygulama yapılabilir.


(2) Bu maddede belirtilen kat yükseklikleri dikkate
alınmadan bina yüksekliği verilen planlarda birinci fıkraya göre değerlendirme
yapılıp bina yüksekliği yeniden değerlendirilinceye kadar uygulamalar birinci
fıkrada belirtilen kat yükseklikleri ile plandaki veya planda belirlenmemişse
bu Yönetmelikle belirlenen kat adedinin çarpılması sonucu bulunan bina
yüksekliğine göre gerçekleştirilebilir. Ancak bir adada bulunan parsellerin en
az dörtte üçünün yürürlükteki planın kat adedine göre yapılaşmış olması halinde
mevcut teşekkülün kat yükseklikleri dikkate alınır.


(3) Tesisat katının yüksekliği normal kat
yüksekliğini aşamaz. Özelliği gereği tesisat katı zorunluluğu olan 60.50
metreyi aşan binalarda tesisat katının 2.00 metresi bina yüksekliğinden ve
yapının kat adedinden sayılmaz.


(4) İskân edilen katların iç yüksekliği, asma katlar
hariç 2.60 metreden az olamaz. Ancak hava maniası olup planla kat
adedi belirlenen parsellerde bu yükseklik 2.40 metreye düşürülebilir.


(5) Yıkanma yeri, banyo, duş, lavabo yeri, tuvalet,
kiler, merdiven altı, her türlü iç ve dış geçitler ve iskân edilmeyen bodrum
katları ile müştemilât binalarında, iç yükseklik 2.20 metreye kadar
düşürülebilir.


(6) Garaj, kalorifer dairesi, odunluk, kömürlük,
bodrum katlarda yer alan otoparklar ve benzeri özellik arz eden yerlerin
yükseklikleri bu maddede yer alan hükümlere tabi olmayıp, hizmetin gerektirdiği
şekilde 2.20 metrenin altında olmamak kaydıyla idaresince tespit ve tayin
olunur.


(7) Eğitim, sağlık, sanayi yapıları ile sinema,
tiyatro ve konferans salonları, katlı otoparklar, düğün salonu, resmi kurum ve
kuruşlara ait binalar ve spor salonları gibi özellik arz eden yapılarda iç
yükseklikler, teknolojik ve mimari gereklere göre mimari estetik komisyon
kararı ile belirlenir.


Yapı piyesleri ve ölçüleri


MADDE 29- (1) Her müstakil konutta en az
1 oturma odası, 1 yatak odası, 1 mutfak veya yemek pişirme yeri, 1 banyo veya
yıkanma yeri, 1 tuvalet bulunması zorunludur. Ancak 3 veya daha az odalı
konutlarda banyo/yıkanma yeri ile tuvalet aynı yerde düzenlenebilir.


a) Konut binalarındaki tüm oda/bölümlerin iç ölçüleri
engellilerin de kullanımını sağlamak üzere standartlara uygun olmalıdır.
Konutlarda dar kenar ölçüsü ve net alanı en az:







Piyes



Dar Kenarı



Net Alanı






1 oturma odası



3.00 metre



12.0 m²






1 yatak odası



2.50 metre



9.00 m²






1 mutfak veya yemek pişirme yeri



1.50 metre



3.30 m²






1 banyo veya yıkanma yeri



1.50 metre



4.20 m²






1 tuvalet



1.00 metre



1.20 m²






1 giriş holü



1.20 metre



1.20 m²









b) Giriş, hol, kiler,
soyunma yeri gibi yerler oda sayılmaz.


c) Odaların/bölümlerin düzgün geometrik şekilde
düzenlenmemesi durumunda içerisinde (a) bendine göre en az dar kenar
ölçülerinde bir kare sığdırabilecek büyüklükte olması gerekir.


(2) Mutfak nişi ve oda ile banyo ve tuvaletin aynı
mekânda düzenlenmesi halinde her mekân için öngörülen en az alanların toplamı
kadar alan düzenlenmek zorundadır.


(3) Mutfak, oda ve tuvalet/banyo havalandırmaları
aynı boşluğa açılamaz. Ancak, banyo ve tuvalet havalandırmaları aynı boşluğa
açılabilir.


(4) Su depoları ve ıslak hacimlerin altında enerji
odaları teşkil edilemez.


(5) Islak hacimlerde tefriş yapılması zorunludur.


(6) Tüm yapı, tesis ve açık alan düzenlemeleri,
engellilerin de ulaşımını ve kullanımını sağlamak amacı ile TSE standartlarına
uygun olarak yapılır.


Bina girişleri ve rampaları


MADDE 30- (1) Bina giriş koridoru
genişliği, ana merdivene ve asansöre ulaşıncaya kadar dış kapı genişliğinden az
olmamak koşuluyla umumi binalarda en az 2.20 metre, diğer binalarda ise en az
1.50 metredir. Binaların Yangından Korunması Hakkında Yönetmelikteki kaçış
genişliğinden az olmamak kaydıyla; bu mesafeler asansör önü ve merdiven önü
sahanlığı için konutlarda 1.40 metre umumi binalarda 1,80 m olarak yapılabilir.


(2) Ön bahçe mesafesi 5.00 metre ve daha fazla olan
parsellerde bordür üst seviyesinden en fazla 2.00 metre inilmek veya çıkılmak
suretiyle ön bahçeden bina girişi yapılabilir.


(3) Yoldan yüz almayan cephelerden, köprü veya giriş
şeridi aksı hizasındaki bordür seviyesinden en fazla 2.00 metre inilmek veya
çıkılmak suretiyle giriş yapılabilir.


(4) Yoldan doğrudan giriş alan binalarda, girişin
hizasındaki bordür taşı üst seviyesinin altında giriş yapılamaz.


(5) Tabi zeminden kotlandırılan parseller birinci,
ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralardaki şartlara tabii değildir. Girişin, tabi
zemine uyumlu olarak düzenlenen merdiven ve rampalarla sağlanması gerekir.


(6) Bölge kat nizamını bozacak şekilde tesviye
yapılamaz.


(7) Konut binalarının zemin katlarının dükkân veya
mağaza olarak düzenlenmesi halinde dükkân ve mağaza girişlerinin sadece yol
cephesinden yapılması gerekir.


(8) Döşeme kaplamalarında kaymayı önleyen, tekerlekli
sandalye ve koltuk değneği hareketlerini güçleştirmeyen, standardına uygun
malzeme kullanılması zorunludur.


(9) Binalarda ve girişlerinde engellilerin erişimine
yönelik TS 9111 Standardına uyulması zorunludur.


(10) Rampaların kenar korumaları, genişlikleri,
sahanlıkları, korkuluk ile küpeşte ve kaplama malzemeleri engellilerin de
dolaşımına olanak sağlayacak şekilde TS 9111 standardına uygun yapılmak
zorundadır.


(11) Bina girişlerinde engellilere yönelik ön bahçede
parsel sınırına kadar giriş rampası veya merdivene bitişik dar kenarı en az
0.90 metre ve alanı en az 1.20 m² engelli asansörü yeri ya da mekanik kaldırma
iletme platformu yapılır. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının görüşü alınmak
suretiyle engellilerin kullanımı için farklı uygulama yapılabilir.


(12) Bina girişinde ve bina içinde bulunan rampaların
eğimleri aşağıdaki değerlere uygun olmak zorundadır:


En fazla yükseklik                                          En
fazla eğim


15 cm ve daha
az                                            1:12 (%
8)


16-50 cm arası                                                1:14 (%
7)


51-100 cm
arası                                              1:16 (%
6)


100 cm
üzeri                                                   1:20 (%
5)


(13) Rampalarda ve ara sahanlıklarda kesintisiz
olarak 0.90 metre yükseklikte 1. düzey ve 0.70 metre yükseklikte 2. düzey, elle
tutulduğunda kolay kavranabilecek şekilde 32-45 mm çapında küpeşte bulunmak
zorundadır.


(14) Birbirini takip eden rampaların başında ve
sonunda sahanlık yapılması zorunludur.


(15) Köprülü bina girişleri;


a) Yola göre ön bahçeleri parsel kenarında set teşkil
eden tabii zemini en az 1.50 metre düşük parsellerde yapılabilir.


b) Köprülerin altı ve üstü hiçbir surette kapalı alan
haline getirilemez. Ayrıca köprü üstünün her iki tarafına 1.10 metre
yüksekliğinde korkuluk yapılması gerekmektedir.


Merdivenler


MADDE 31- (1) Merdiven kolu ve
sahanlıklar:


a) Ortak merdiven kolu ve sahanlık genişlikleri konut
yapılarında Binaların Yangından Korunması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre
hesap edilecek kaçış genişliğinden az olmamak üzere 1.20 metreden, diğer
yapılarda 1.50 metreden, konutlarda bağımsız bölüm içindeki merdivenler ise
1.00 metreden az olamaz. Çatıya ve bodrum katlarına ulaşan ortak merdivenler
ile servis merdivenlerinde de bu ölçülere uyulur. Bu merdivenler ahşap olamaz.


b) Merdiven evlerinin bina cephesinden, çatıdan veya
ışıklıktan doğrudan ışık alması ve merdivenlerin çatıya ve bodrumlara
ulaştırılması zorunludur.


c) Merdiven basamakları ve sahanlık ölçülerine dair
TSE standartlarının bu maddede belirtilen ölçü ve miktarlardan küçük olması
halinde bu madde hükümleri geçerlidir.


ç) Merdivenlerin her iki tarafında da engellilerle
ilgili TSE erişilebilirlik standartlarına uygun korkuluk ve küpeşte yapılması,
ayrıca sahanlık ve merdiven döşemelerinde ve kaplamalarında da standartlara
uyulması zorunludur.


d) Merdiven tanziminde kat ve ara sahanlık
aralarında min. 5 maksimum 18 rıht düzenlenmek zorundadır.


(2) Merdiven basamaklarının ölçüleri ve özellikleri:


a) Asansörü olmayan binalarda basamak yüksekliği 0.16
metreden, asansörlü binalarda 0.18 metreden ve dış merdivenlerde 0.15 metreden
fazla olamaz ve bina dışındakilerde ise 0.15 metreden fazla olamaz.


b) Basamak genişliği 2a+b= 60 ila 64 formülüne göre
hesaplanır. Formüldeki a: yükseklik, b: genişliktir. Ancak bu genişlik 0.27
metreden az olamaz.


c) Balansmanlı (dengelenmiş) merdivenlerde
basamak genişliği en dar kenarda 0.10 metre, basamak ortasında 0.27 metreden az
olamaz.


ç) Basamak uçları çıkıntısız (damlalıksız) olmak
zorundadır.


(3) Binalarda son kattaki bağımsız bölümlerle
irtibatlı çatı arası piyeslerine çıkan iç merdivenlerde birinci ve ikinci
fıkralardaki şartlar aranmaz.


(4) Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girmesinden önce
yürürlükte olan mevzuata uygun olarak yapılmış yapılara bu Yönetmelik
hükümlerine göre kat ilavesi yapılması halinde mevcut merdiven ölçüleri ilave
katlar için de aynen uygulanabilir.


(5) Karma kullanımlı binalarda her kullanım için ayrı
merdiven evi düzenlenmesi zorunludur. Bu kullanımların birbirine dönüştürülmesi
durumunda yeni oluşan kullanım için bağımsız genel merdiven oluşturulmadan tadilata
izin verilmez.


(6) Yüksekliği 1.80 metreden az olan merdiven altları
kapatılır.


(7) Tek bağımsız bölümlü konut binalarında bodrum
katlar iskan edilmediği takdirde dışarıdan ulaşım sağlanabilir.


Işıklıklar ve hava bacaları


MADDE 32- (1) Her müstakil ev veya
dairede, en az 1 oturma odası ile yatak odalarının doğrudan doğruya hariçten
ışık ve hava almaları gereklidir. Bu şekilde ışık ve hava almalarına lüzum
olmayan diğer odalarla mutfakların ışıklıktan, yıkanma yeri ve tuvaletlerin
ışıklık veya hava bacasından faydalanmaları da mümkündür. Ancak tuvalet ve
yıkanma yerleri ile odalar aynı ışıklığa açılamaz.


(2) Işıklıkların;


a) 1 ila 6 katlı binalarda dar kenarı 1.50 metreden
ve alanı 4.50 m²’den,


b) 7 ve daha fazla katlı binalarda dar kenarı 2.00
metreden ve alanı 7.00 m²’den,


az olamaz.


(3) Her türlü binada hava bacalarının asgari ölçüsü
0.60x0.60 m²’dir. Bu alan herhangi bir yapı elemanı (baca, kiriş ve benzeri)
ile daraltılamaz.


(4) Hava bacaları, şönt baca tipi olarak
düzenlenemez.


(5) Asgari ölçüdeki bir ışıklık veya hava bacasından
her katta en çok dört piyes faydalanabilir. Bu piyeslerin sayısının artması
halinde, dörtten fazla her piyes için ışıklık veya hava bacası ölçüsü aynı
oranda arttırılır.


(6) Her binanın lüzumlu ışıklık veya hava bacası,
kendi parseli üzerinde bulunur. Komşu bina ve parselin ışıklık veya hava
bacasından faydalanmak suretiyle, bu elemanların yapılmasına ve ölçülerinin
azaltılmasına izin verilmez.


(7) Işıklık ve hava bacaları, bunlara ihtiyacı olan
kattan itibaren başlatılabilir. Hava bacalarının ve ışıklıkların bitişik komşu
parsele bakan kısımlarının duvar ile kapatılması mecburidir.


(8) Binaların bitişik olması gereken komşu tarafından
boydan boya ışıklık yapılması halinde, civarın inşaat nizamına aykırı bir
görünüm meydana getirmemek üzere, sokak cephesinde bina yüksekliğince
kapatılması mecburidir.


(9) Binalarda banyo, tuvalet ve benzeri kullanım
alanlarının havalandırma bacası ile veya mekanik havalandırma ile havalandırılması
zorunludur.


(10) Havalandırma bacalarından elektrik ve doğalgaz
tesisatı geçirilemez.


(11) Tek bağımsız bölüm içindeki merdivenlerde
ışıklık zorunluluğu yoktur.


Bacalar


MADDE 33- (1) Kaloriferli binaların konut
olarak kullanılan bağımsız bölümlerinin oturma ve yatma hacimlerinin en az
birinde ve sıcak su tesisatı bulunmayan banyo ve mutfaklarında, sobalı
binalarda ise tuvalet ve koridor hariç tüm piyeslerde duman bacası yapılması
zorunludur. Bacaların net iç ölçüsü en az 0.15x0.15 m. olacaktır. İki baca
birbirine bağlanmayacağı gibi her bağımsız bölüme ait ayrı ve müstakil bir baca
olmalıdır. Duman bacaları mahyayı ise en az 0.80 metre aşacaktır. Kat
kaloriferli binalarda, kalorifer kazanı balkona konulamaz, özel bir bölmeye
konulduğunda bu mahallin en az 8 m3 hacminde olması, bu hacmin bina dış
cephesinden, ışıklıktan veya hava bacasından havalandırılması ve bağımsız
müstakil bir duman bacasının bulunması zorunludur.


(2) Kaloriferli umumi binaların her katında en az bir
adet duman bacası yapılması gereklidir ve bu bacalar şönt baca
olamaz.


(3) Konut olarak kullanılan sobalı binaların ticari
kullanımlı bağımsız bölümlerinde birer adet duman bacası yapılması zorunludur.
Ancak tadilat projesi ile dükkanların bölünmesi durumunda 14/7/2005 tarihli
ve 2005/9207 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan İşyeri Açma ve
Çalışma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmelikte belirtilen bacasız dükkan
kullanımları dikkate alınarak onay vermeye ilgili idaresi yetkilidir.


(4) Bacaların TSE standartlarına uygun olarak
yapılması zorunludur.


(5) Kapıcı dairesi zorunlu olan konut binalarında,
evsel atıkların yerinde ayrıştırılmasını teminen ilgili standartlara
uygun atık ayrıştırma bacası için yer ayrılır. Atık ayrıştırma bacası bağımsız
bölümlerin kat sahanlıklarında en az bir adet yapılabileceği gibi her bağımsız
bölüm içinde de yapılabilir.


(6) Atık ayrıştırma bacası tesis edilmesi mümkün
olamayan mevcut binalarda bahçe mesafeleri içinde TAKS ve KAKS’a dâhil
olmaksızın atık ayrıştırma bacası tesis edilebilir.


(7) Şofben, kombi cihazı ve bu gibi ısıtma araçları
hayati tehlike arz edecek şekilde yerleştirilemez ve havalandırmadan uzak olan
piyeslerle, banyo ve tuvaletlerde yer alamaz.


(8) Sınırları ilgili idare tarafından belirlenecek
doğalgaz uygulama bölgeleri içinde inşa edilecek, iskân edilebilir bodrum
katlar dâhil 5 katlı binaların mutfaklarında, doğalgazla çalışan her cihaz için
bir müstakil baca yapılır.


(9) Bağımsız bölümlerin mutfaklarında en az bir adet
aspiratör bacası yapılır. Bağımsız bölümlerde düzenlenen soba ve aspiratör
bacaları, standartlara uygun olarak şönt baca şeklinde
düzenlenebilir. 10 katın üzerindeki binalarda aynı baca sistemi yapılmakla
birlikte hermetik cihaz kullanılır.


(10) Kat kaloriferleri kazanı mutfak dışında özel bir
bölmeye konulduğunda, bu mahallin en az 6 m3 hacminde olması, bina dış
cephesinden havalandırılması ve bir müstakil bacasının bulunması gerekir.


(11) Isıtmada denge bacalı sistemde olmayan doğalgaz
sobalarının kullanılması halinde, her sobanın bu maddede belirlenen esaslara
göre düzenlenen ayrı bir bacaya bağlanması gerekir.


(12) Elektrik-haberleşme, mekanik, doğalgaz
tesisatları için ortak tesisat bacası kullanılamaz.


(13) Kalorifer daireleri ve bacalar ile ısıtma ve
buhar tesisleri, Binalarda Enerji Performansı Yönetmeliği ve Binaların
Yangından Korunması Hakkında Yönetmelik hükümlerine uygun olarak düzenlenir.


(14) Zemin katta yapılan imalathane (unlu mamülleri,
yeme-içme mekanları) niteliğindeki dükkanların bacaları bina ile
bütünleşik ve bina hattı boyunca çatıya kadar devam etmesi zorunludur. Mevcut
yapılarda zemin kattaki dükkanda kullanım değişikliğinde havalandırma
veya duman bacası ihtiyacı oluştuğunda kat maliklerinden izin alınarak bahçe
mesafelerine dikkat edilerek, bitişik nizamlarda bitişik binaya 3,00 metreden
yaklaşmamak koşuluyla sızdırmaz yapı elemanlarıyla baca yapılabilir.


Asansörler


MADDE 34- (1) Tek bağımsız bölümlü
konutlar hariç uygulama imar planına göre kat adedi 3 ve daha fazla olan
binalarda asansör yapılması zorunludur. İskân edilen veya bağımsız bölüm
bulunan bodrum katlar dâhil kat adedi 3 ve daha fazla olan binalarda asansör
yapılması zorunludur. Daha az katlı yapılarda da asansör yapılabilir.


(2) Tek asansörlü binalarda; asansör kabininin dar
kenarı 1.20 metre ve alanı 1.80 m²’den, kapı net geçiş genişliği ise 1.10
metreden az olamaz. Asansör kapısının açıldığı sahanlıkların genişliği, asansör
kapısı sürgülü ise en az 1.20 metre, asansör kapısı dışa açılan kapı ise en az
1.50 metre olmak zorundadır. Birden fazla asansör bulunan binalarda, asansör
sayısının yarısı kadar asansörün bu fıkrada belirtilen ölçülerde yapılması
şarttır. Tek sayıda asansör bulunması durumunda sayı bir alta yuvarlanır. TSE
standartlarının bu fıkrada belirtilen ölçü ve miktarlardan küçük olması
halinde; taban alanında yapılaşma hakkı 120 m²’nin altında olan parseller
ile tek bağımsız bölümlü müstakil konut binalarında TSE standartlarına
uyulmasına ilgili idaresi yetkilidir.


(3) Mevcut binalarda yapılacak tadilatlarda, bu madde
hükümlerinin ya da TSE standartlarının uygulanmasında idaresi yetkilidir.


(4) Kullanılabilir katlar alanı tek katlı olan
binalar hariç 800 m²'den veya kat adedi birden fazla olan umumi binalarda en az
bir adet asansör yapılması zorunludur. Ayrıca; kat alanı 800 m²'den ve kat
adedi 3'ten fazla olan umumi binalarda, uygulama imar planına göre 10 kat ve
üzeri binalarda veya zemin kat üzerinde 20 den fazla konut kullanımlı bağımsız
bölüm bulunan yapılarda ikinci fıkrada belirtilen asgari ölçülere uygun ve en
az 2 adet olmak üzere binanın tipi, kullanım yoğunluğu ve ihtiyaçlarına göre
belirlenecek sayıda asansör yapılması zorunludur. Bu asansörlerden en az
bir tanesinin herhangi bir tehlike anında, arıza veya elektriklerin kesilmesi
halinde zemin kata ulaşıp kapılarını açacak, yangına dayanıklı malzemeden
yapılmış, kuyu içinde, duman sızdırmaz nitelikte, kesintisiz bir güç
kaynağından beslenecek şekilde tesis edilmesi gerekmektedir.


(5) Uygulama İmar Planına göre; 5 kat ve üzeri
binalarda tesis edilecek asansörün betonarme boşluğu en az 2,10 x 2,90 metre,
kova iç ölçüsü en az 1,20 x 2,30 metre olacaktır.


(6) Binalarda usulüne göre asansör yapılmış olması,
bu Yönetmelikte belirtilen şekil ve ölçülerde merdiven yapılması şartını
kaldırmaz.


(7) Asansörün yapılması ve işletilmesi ile ilgili
hususlarda; bu madde hükümleri de dikkate alınarak, 29/6/2016 tarihli
ve 29757 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Asansör Yönetmeliği (2014/33/AB) ve
TSE standartları hükümlerine uyulur.


(8) Asansör zorunluluğu bulunan binalarda
asansörlerin, bodrum katlar dâhil tüm katlara hizmet vermesi zorunludur. Ancak
bağımsız bölüm ya da iskân edilen alan bulunmayan bodrum katlara en az bir
asansörün ulaştırılması zorunludur.


(9) Asansörlere bina girişinden itibaren
erişilebilirlik standartlarına uygun engelsiz erişim sağlanması zorunludur.


(10) Asansörler, erişilebilirlik standartlarına uygun
gerekli donanımlara sahip olmak zorundadır.


(11) Özellik arz eden binalarda, binanın kat adedi,
yapı inşaat alanı, kullanma şekli göz önünde tutularak asansör sayıları ile
asgari ölçüleri ilgili idaresince artırılabilir.


(12) Talep halinde, engellilerin bulunduğu mevcut
binalarda asansör yapma zorunluluğu olmasa dahi engellilerin erişiminin
sağlanabilmesi için bina içinde uygun bir yer olmaması durumunda, yan ve arka
bahçe mesafeleri içinde parsel sınırına en az 1.50 m. mesafe bırakmak kaydıyla
asgari ölçülerde panoramik asansör veya ulaşılacak katın yüksekliğinin uygun
olması halinde mekanik platform yapılabilir.


Akaryakıt servis istasyonları


MADDE 35- (1) İmar planlarında akaryakıt
servis istasyonu olarak belirlenen alanlarda istasyonlar arası mesafe ve
diğer kriterlerle ilgili mevzuata uyulması şartıyla; akaryakıt ve
servis istasyonları, CNG otogaz istasyonları, LPG otogaz istasyonları,
hidrojen üretim ve dolum istasyonları yapılabilir.


(2) Yapı yüksekliği 2 katı geçmemek şartıyla;
istasyonların bünyelerinde kullanıcıların asgari ihtiyaçlarını karşılayacak
oto-market, çay ocağı, tuvalet, mescit, büfe, oto elektrik, lastikçi, yıkama
yağlama fonksiyonları yer alabilir.


(3) Yakıt tankı ve borulama sistemlerinin
bakım, tadilat veya onarımlarının, TSE standartları ve ilgili kurumların görüşü
doğrultusunda yapılması zorunludur.


(4) Elektrik enerjisi ile çalışan araçların şarj
edilmeleri için, ilgili elektrik kurumunun, olumlu görüşü ile otoparklar,
akaryakıt istasyonları veya diğer uygun yerlerde elektrikli araç şarj yeri
yapılabilir.


(5) Akaryakıt istasyonları, ilgili mevzuat
hükümlerine ve ilgili standartlara uyularak yapılır.


Su depoları


MADDE 36- (1) Bu Yönetmelikte belirtilen;


a) Çok yüksek yapılarda 30 m3’ten,


b) Umumi binalar ve yüksek katlı yapılarda 15 m3’ten,


c) 10 bağımsız bölüme kadar konut binalarında 3
m3’ten,


ç) Diğer binalarda 5 m3’ten,


az olmamak üzere yapının kullanma amacı, günlük
su ihtiyacı, seçilen yangın söndürme sistemi gibi kriterler ile ulusal ve
uluslararası standartlara uyulmak ve gerekli drenaj ve yalıtım tedbirleri
alınmak şartıyla hacmi belirlenen su deposu bulundurulması zorunludur.


(2) Konut binalarında 10 bağımsız bölümden sonraki
artan her bağımsız bölüm için su deposu hacmi 0.50 m3 arttırılır.


(3) Tüm binalarda su deposunun bulunduğu kat
itibariyle cazibeli akımın mümkün olmadığı durumlarda hidrofor konulması
zorunludur.


(4) Su depoları ve hidrofor, gerekli drenaj ve
yalıtım tedbirleri alınarak binanın bodrum ya da çatı katında
tertiplenebileceği gibi, aynı koşulları taşımak şartıyla, bina alanı dışında
ön, yan ve arka bahçelerde toprağa gömülü şekilde de yerleştirilebilir.


(5) Su depoları, taşıyıcı sistemden bağımsız olarak
betonarme, paslanmaz çelik veya sıhhi şartlara uygun benzeri malzemeden
yapılır.


(6) Çatı arasına konulan su depoları mimarı projede
gösterilecek ve statik hesaplar ve mekanik projeler dikkate alınacaktır.


Fosseptikler


MADDE 37- (1) Genel olarak pis su
kuyuları ile fosseptikler komşu hudutlarına 5.00 metreden fazla yaklaştırılmaz.
Ancak bahçe mesafelerinin müsait olmaması halinde özellikle bitişik yapı
nizamına tabi yerlerde fenni ve sıhhi mahzur bulunmadığı takdirde bu mesafeleri
azaltmaya veya birkaç komşuya ait fosseptikleri bir arada veya bitiştirerek
yaptırmaya belediye yetkilidir.


(2) Binaların en düşük kanal bağlantı kotu altında
kalan pis su deşarjları ise, deşarj pompalarının elektrik kesintisi durumunda
çalışmayacağı göz önünde bulundurularak; boyutları binanın kullanış şekillerine
göre muvakkat depolama imkânını veren ayrı bir rögarda toplanır ve motopomp
sistemi kullanılarak kanalizasyon şebekesine verilir.


(3) Yeni kurulan; en az 100 bağımsız bölümlü
sitelerde, kentsel dönüşüm bölgelerinde, çok yüksek yapılarda, alışveriş
merkezlerinde, üniversite, fuar ve benzeri kampüs alanlarında gri
suyun ayrı bir hat ile toplanması ve arıtılarak geri kullanılması
sağlanmalıdır.


Korkuluklar


MADDE 38- (1) Binalarda; balkon, teras,
galeri boşluğu, sahanlıkların boş kenarları 1'den fazla basamağı bulunan açık
merdivenlerde ve rampalarda, istinat duvarı üstünde, 0,50 metreden daha aşağıda
veya yukarıda teşekkül etmiş bahçelerde, 1.10 metreden düşük düzenlenmiş bahçe
duvarlarında, bulunduğu katın taban döşemesinden itibaren kotu 0.90 metreden az
olan pencere boşluklarında, döşeme kotundan itibaren en az 1.10 metre
yüksekliğe kadar teknik gereklere ve standartlara uygun olarak korkuluk
yapılması mecburidir.


(2) Bina son kat açık teraslarında düzenlenen
korkulukların ve parapetlerin 1.10 metresi bina yüksekliğinden sayılmaz.


(3) Korkuluklar, kırılmaz veya kırıldığında
dağılmayan malzemeden ve insan çarpması dâhil, tasarım yüklerini karşılayacak
taşıyıcı malzeme ve montaj sistemleri ile yapılır.


(4) Korkuluklar düşme, kayma, yuvarlanma gibi
sebeplerle insanların can güvenliğini tehlikeye atacak boşluklar içermeyecek
şekilde düzenlenir. Boşluklarda, yük altındaki deformasyonlar da dâhil, en
fazla 0.10 metre çapında geçişe izin verilir.


(5) Korkuluk yüksekliği 1.10 m’dir. İstinat
duvarları veya peyzaj ve çevre düzenlemesi amacıyla yapılmış olan duvarların
üstünde de geçerlidir.


(6) Otopark rampası yan duvarları, rampa dış
tarafında tabii zeminden en az 1.10 m yükseklikte olmalıdır. Bu yükseklik
korkulukla da sağlanabilir.


Kapı ve pencereler


MADDE 39- (1) Bütün yapılarda;


a) Kapı yükseklikleri 2.10 metreden,


b) Kapı net (temiz) genişlikleri bina giriş
kapılarında 1.50 metreden, kapıların çift kanatlı olması halinde bir kanat 1.00
metreden,


c) Bağımsız bölüm giriş kapılarında 1.00 metreden,
diğer mahallerin kapıları ile balkon ve tuvalet kapıları 0.90 metreden,


az olamaz.


ç) Döner kapılar, belirtilen ölçülerde yapılacak
normal kapıların yanında ilave olarak bulunabilir.


d) Tek bağımsız bölümden oluşan ev ya da villalarda
ana giriş kapısı 1.20 metreden az olamaz.


e) İş yerlerinde ana giriş kapısı 1,20 m. den az
olamaz.


(2) Kapılarda eşik yapılamaz. Eşik yapılması zorunlu
hallerde engellilerin hareketini, yangın çıkışlarını ve benzeri eylemleri
engellemeyecek önlemler alınır.


(3) Pencerelerde Binalarda Enerji Performansı
Yönetmeliğine ve TSE standartlarına uyulması zorunludur.


(4) Bitişik ve blok nizama tabi binalarda komşu
parsel sınırı üzerindeki bitişik duvarlarda pencere ve kapı açılamaz.


(5) Bağımsız bölümün tuvalet, banyo ve benzeri ıslak
hacimlerinde mekanik havalandırma yapılmadığı takdirde yapılacak havalandırma
penceresinin ölçüsü net 0.50 metre x 0.50 metreden az olamaz.


(6) Atriumlu, galeri boşluklu veya iç bahçeli
tasarlanan binalarda, bu mekânlara bakan pencere veya camekânların camlarının
kırıldığında dağılmayan özellikli olması zorunludur.


(7) Bodrum katlardaki mekânların gün ışığından
faydalandırılması ve havalandırılması amacı ile yapılan pencerelerde sel,
taşkın ve su baskınlarına karşı tedbirlerin alınmış olması ve bunların zemin
seviyesinden en az 0.10 metre yukarıdan başlaması zorunludur.


Çatılar


MADDE 40- (1) Çatıların, civarındaki
cadde ve sokakların mimari karakterine, yapılacak binanın nitelik ve ihtiyacına
uygun olması şarttır.


(2) Çatı eğimleri, kullanılacak çatı malzemesi ile
yörenin mimari özelliği ve iklim şartları dikkate alınarak ilgili idarenin
tasvibi ile tayin edilir. Çatı eğimi içinde kalmak ve silüeti etkilememek
kaydıyla çatı örtüsü olarak fotovoltaik paneller de kullanılabilir.
Blok ve ikili bloklarda çatı örtüsü şekli birlikte değerlendirilmelidir.


(3) Çatı eğimi saçak ucundan hesaplanır. Çatılar
parapet üzerine oturtulamaz.


(4) Mahya yüksekliği 5.00 metreyi geçmemek kaydıyla;
ayrık binalarda kırma, ikili blok binalarda bloğu ile müşterek kırma, iki
taraftan da bitişik binalarda ise ön ve arka cepheye akıntılı beşik çatı
kurulacağı varsayılarak belirlenir. Mevcut yapılar hariç, tek eğimli çatı
yapılamaz. Özellik arz eden yapılarda azami mahya yüksekliği 5,00 m. geçmemek
şartıyla hesaplanacak mahya yüksekliklerini aşmamak ve en çok meyil içinde
kalmak şartıyla çatı şekli serbesttir.


(5) Merdiven evleri, ışıklıklar, hava bacaları, alın
ve kalkan duvarları dördüncü fıkraya göre belirlenen çatı örtüsü düzlemlerini
en fazla 0.60 metre aşabilir. Ayrıca zorunlu olan tesisatla ilgili
hacimlerin, fotovoltaik panellerin (PV), güneş enerjili su
ısıtıcılarının ve çatı pencerelerinin çatı örtüsünü aşmasına ilgili idarece teknik
gereklere göre uygun görülecek ölçü ve şekilde izin verilebilir. Asansörlü
binalarda TSE standartlarına göre projelendirilecek asansör kulelerinin ve bu
bölümlerle birlikte düzenlenen merdiven evlerinin en az ölçülerdeki
bölümlerinin, çatı örtüsünü aşmasına da izin verilir.


(6) Teras çatılarda 1.10 metre parapet yapılabilir.
Teras çatının kullanıma açık olması durumunda 1.10 metre yüksekliğinde parapet
veya korkuluk yapılması zorunludur.


(7) Çatı aralarına bağımsız bölüm yapılmaz. Bu
kısımlarda ancak su deposu, asansör kulesi, iklimlendirme ve kaskat sistemleri
de içerebilen tesisat odası ve son kattaki bağımsız bölümlerle irtibatlı
piyesler yapılabilir.


(8) Çatı arasındaki mekânlarda, çatı eğimi içerisinde
kalmak ve fonksiyonunu sağlamak şartıyla asgari yükseklik şartı aranmaz. Ancak,
üst kat tavan döşemesi ile çatı örtüsü arasında kalan hacimler, uygulama imar
planında aksine bir hüküm yoksa ilave kat döşemeleri yapılmak suretiyle
bölünemezler.


(9) Yangın güvenliğine ilişkin tedbirler alınmak
şartıyla ve konutlar hariç olmak üzere binaların çatı araları; sergi salonu,
toplantı salonu, yemekhane, mutfak, spor salonu gibi fonksiyonlarda ortak alan
olarak kullanılabilir.


(10) Tescilli yapılar, anıtlar ve kamu yararlı
yapılar ile dini yapıların çatı örtüleri ve bunların yapılacak ya da tamir ve
tadil edilecek çatı örtüleri bu kayıtlara tabi değildir.


(11) Belediyeler meclis kararıyla mahallin ve
çevrenin özelliklerine göre yapılar arasında uyum sağlamak, güzel bir görünüm
elde etmek amacı ile dış cephe boya ve kaplamaları ile çatının malzemesini ve
rengini tayin etmeye yetkilidir. Bu yetki, bu Yönetmeliğin yürürlüğe
girmesinden önce yapılmış olan yapılar için de kullanılabilir.


(12) Çatıda birden fazla bağımsız bölüme ait birden
fazla teras olması halinde birbirleri arasında en az 3.00 metre mesafe
bırakılmak zorundadır. Ancak, tek bağımsız bölümlü bodrum hariç 2 katı geçmeyen
binalarda çatıdaki değişik çözümlerin kabulünde ilgili idaresi yetkilidir.


(13) Çatı arasının son kat bağımsız bölümü ile
birlikte kullanılması amacıyla son kat tavan döşemesi kısmen veya tamamen
yapılmayabilir. Ancak, son kat tavan döşemesi alt kotu esas alınarak kullanımın
gerektirdiği minimum iç yüksekliğin sağlanması zorunludur.


(14) Teras çatılarda çatı bahçesi olarak düzenleme
yapılabilir. Bahçe düzenlemesi yapılabilmesi için gerekli olan 0.50 metre
toprak dolgu, parapet yüksekliğine dâhil edilmez. Ortak alan olarak
kullanılan teras çatılarda; bahçe düzenlemesi yapılması halinde merdiven evi
yanında, bina sakinleri tarafından kullanılmak üzere, tuvalet, lavabo, çay
ocağı, bahçe düzenlemesinde kullanılacak malzemeleri depolamak için merdiven
evine bitişik, toplam teras alanının %10’unu ve 20 m²’yi geçmeyen ve en
fazla 3.00 metre yüksekliğinde kapalı mekân oluşturulabilir. Kapalı mekân bina
ön cephesine 3.00 metreden fazla yaklaşamaz. Ayrıca rezidans, otel, apart
otel gibi konaklama tesislerinin teras çatılarında bina cephelerine 3.00
metreden fazla yaklaşmamak, en fazla 1.50 metre derinliğinde olmak ve parapet
kotunu aşmamak koşuluyla açık havuz yapılabilir.


(15) Kamu binaları da dâhil olmak üzere yeni
yapılacak toplam inşaat alanı 60.000 m² üzerinde olan binalarda kent ekolojisini iyileştirmek,
iklimsel klima etkisini kırmak, yağmur suyunu tutarak ani su baskınlarını
azaltmak, inşaatların yeşil alan tahribini önlemek, nefes alınabilecek doğal
bir ortam oluşturmak ve çatılarda ısı ve gürültü yalıtımını sağlamak amacıyla
yeşil çatı sistemleri uygulanması zorunludur. Ayrıca toplam inşaat alanı otuz
bin metrekareden fazla olan binalarda teras çatı yapılmak istenmesi durumunda
yeşil çatı sistemleri uygulaması yapılması zorunludur.


(16) Binaya hizmet eden ortak alan olarak
düzenlenecek yeşil çatı uygulamalarında; çim, bitki, çiçek ve küçük ağaç
türlerinin yetiştirileceği en az 0.50 metre toprak dolgu oluşturulacaktır. Bina
taşıyıcı sistemi toprak yükü de hesaplanarak çözülecek olup çatıda su ve ısı
yalıtımı sağlanacaktır. Yapılacak olan toprak dolgu parapet yüksekliği üzerine
ilave edilir.


(17) Çatı piyeslerinin aydınlatılması amacıyla çatı
örtüsü üzerinde pencereler (güvercinlik) yapılabilir. Bu pencereler saçak
ucundan itibaren en az 2.00 metre çekilerek yapılacaktır. Pencerelerin yerden
yüksekliği hiçbir yerde ait olduğu döşeme üst kotundan itibaren 3.50 metreyi
geçemez.


(18) Çatı arasında yapılan piyeslerin terasa açılan
kapı ve pencere dışındaki pencere (güvercinlik) boşluklarının her biri 1.20
m²’den büyük olamaz. Bu pencereler birbirine eklenerek bant haline getirilemez
ve toplam uzunlukları ait olduğu cephenin 2/5’ini geçemez.


(19) Çatı arasında, çatı piyeslerine bağlı olarak
düzenlenen teraslar, ait olduğu piyesin net alanından fazla yapılamaz.


(20) Güneş enerjisinden faydalanmak amacıyla, yöresel
olarak kullanılan güneş enerji sistemlerinin panel ve depo ihtiyacını
karşılamak üzere, daire başına maksimum 8 m² alanı geçmemek, yol ve arka
cephelerine 5 metreden fazla yaklaşmamak, çatı eğimi içinde kalmak ayrıca tüm
cephelerde geri çekilerek ilave kat görüntüsüne izin verilmemek kaydı ile
betonarme platform yapılabilir.


(21) Kalkan duvarlar ve çatı arasındaki bölme
duvarlar çatı eğimine paralel olarak ve 0.60 metre yüksekliği aşmamak kaydıyla
yapılabilir. Ancak teras çatılarda bağımsız bölümler arasında kalan bölme
duvarlar 2.40 metre yüksekliği geçemez.


(22) Tamamı umumi, ticari ve sanayi amaçlı binalarda
teras çatılar, Otopark Yönetmeliği hükümlerine aykırı olmamak ve üzeri açık
olmak kaydı ile binaya ait otopark olarak yapılabilir.


(23) Sadece ayrık nizama ait tüm parsellerde
yukarıdaki hükümlere göre hesaplanan mahya kotunu aşmamak üzere tonoz çatı
yapılabilir.


(24) Binalarda çatı örtüsüne çıkmak için en az 1x1
metre ebatlarında kapaklı bir boşluk bulundurulur.


Çıkmalar


MADDE 41- (1) Binalarda taban alanı
dışında kendi bahçe hudutları dışına taşmamak şartı ile binanın her cephesinde
açık ve kapalı çıkma yapılabilir. Ancak:


a) Kapalı çıkmalar;


1) Parsellerin yol cephelerinde parsel sınırları
içerisinde kalmak koşuluyla yapı yaklaşma sınırından itibaren en fazla 1.50
metre taşacak şekilde yapılabilir.


2) Arka ve yan bahçe mesafelerine, parsel sınırlarına
3.00 metreden fazla yaklaşmamak kaydı ile 1.50 metre taşabilir.


3) Bina tabanı zeminde yapı yaklaşma sınırlarından
daha içeri çekilerek (a) bendinin (1) ve (2) numaralı alt bentlerindeki
mesafelere tecavüz etmemek şartı ile istenilen ölçülerde yapılabilir.


b) Açık çıkmalar;


1) Parsellerin yol cephelerinde parsel sınırları
içerisinde kalmak koşuluyla yapı yaklaşma sınırından itibaren en fazla 1.50
metre taşacak şekilde yapılabilir.


2) Arka ve yan bahçe mesafelerine, parsel sınırlarına
3.00 metreden fazla yaklaşmamak kaydı ile 1.50 metre taşabilir.


3) Bina tabanı zeminde yapı yaklaşma sınırlarından
daha içeri çekilerek (b) bendinin (1) ve (2) numaralı alt bentlerindeki
mesafelere tecavüz etmemek şartı ile istenilen ölçülerde yapılabilir.


4) Bitişik nizamda bitişik olduğu komşu sınırına 2.00
metreden fazla yaklaşamaz.


(2) Açık ve kapalı çıkmaların tabii zeminden veya
tesviye edilmiş zeminden çıkma altına kadar en yakın şakûli mesafesi
en az 2.40 metre olmak zorundadır. Ön bahçe mesafesi 3 metre ve daha az olan
parsellerde; ön bahçeye yapılacak çıkmalarda, yol kotu ile çıkma altı
arasındaki düşey mesafe hiçbir yerde 2.40 metreden az olamaz.


(3) Zemin katta kendi parsel hududu dışına taşmayan,
hangi katta yapılırsa yapılsın 0.20 metreyi geçmeyen, kullanım alanına dâhil
edilmeyen motif çıkmalar yapılabilir. Bahçe içinde yapılacak üstü açık teras ve
zemin kat giriş merdivenleri ile bina cephesinden itibaren genişliği 2.50
metreyi geçmemek, tretuvar dışına taşmamak ve en alçak noktası tretuvar kotundan
en az 2.50 metre yükseklikte yapılacak giriş saçakları çıkma olarak
değerlendirilmez. Motif çıkmalar, açık ve kapalı çıkma önüne yapılacak ise
motif çıkma da dâhil olmak üzere çıkma genişliği birinci fıkranın (a) ve (b)
bentlerinde açıklanan hükümlere göre belirlenir.


(4) Bir parselde birden fazla bina yapıldığında
binaların çıkma uçları arasındaki mesafe 6.00 metreden az olamaz.


(5) İlgili belediyeler, binaların cephelerine
konulmak istenen klima yerlerinin tespitine ve son kattan sonra düzenlenen
tesisat alanlarının da binanın mimarisine uygun bir şekilde kapatılmasına
yetkilidirler.


(6) Ayrık nizam parsellerde; zemin katta bina taban
alanına katılmayan boşluklar oluşturulduğunda, normal katlarda bu boşluklar
üzerinde yapılacak çıkmalar arasındaki uzaklık 3 metreden az olamaz.


(7) Kapalı çıkmalar, bitişik nizamda bitişik olduğu
komşu sınırına 2,00 metreden fazla yaklaşamaz. Komşu parsel maliklerinden muvafakatname alınması
durumunda, kapalı çıkmaların yan komşu hududuna kadar yaklaştırılmasına izin
verilebilir. Komşu parsellerde bulunan binada daha önce parsel sınırına kadar
çıkma yapılmış ise çıkmalarda aranan yaklaşma mesafesi ve komşu parsel maliklerinin
muvafakati aranmaz.


Saçaklar ve güneş kırıcılar


MADDE 42- (1) Uygulama imar planında
belirlenmemiş ise 1.00 metreyi geçmeyen saçak yapılabilir. Saçakların şekli ve
genişliği, yörenin mimari karakterine ve yapılacak yapıların özelliğine göre
mimari estetik komisyonu kararı alınarak ilgili idarece de tayin edilebilir.


(2) Saçaklar parsel sınırlarını aşamaz.


(3) Binada çıkma yapılması halinde saçak genişliği
çıkmadan itibaren 0.50 metreyi aşamaz.


(4) Tescilli sivil mimari örneği ve anıtsal yapılar
bu madde hükümlerine tabi değildir.


(5) Mevcut saçaklı binalara ek kat yapıldığı
takdirde, bu saçaklar bu Yönetmeliğin çıkmalarla ilgili hükümlerine göre
bertaraf edilmedikçe yapı kullanma izni verilmez.


(6) Binaların saçaksız olması veya saçak genişliği
hakkında çevresindeki ve bitişiğindeki binalar ile mimari ahenk temin edecek
şekilde karar almaya ilgili belediyenin imar birimi yetkilidir.


(7) Bina cephelerinde, mimari projesinde cephe
estetiği ve tasarımı göz önünde bulundurulmak ve detay projeleri verilmek, hafif
malzemeden yapılmak, parsel sınırına taşmamak ve kapalı mekân oluşturmamak
kaydıyla 0.50 metreye kadar güneş kırıcı yapılabilir.


Bahçe duvarları


MADDE 43- (1) Bahçe duvarlarının
yüksekliği; binaların yol tarafındaki cephe hatlarının önünde, yoldan kotlandırılan
binalarda kaldırım üst kotundan itibaren 0.50 metreyi, yoldan yüksek olup tabi
zeminden kotlandırılan binalarda ise parselin yol sınırındaki tabii zemin
kotundan itibaren 0.50 metreyi, yol cepheleri gerisinde ise 1.5 metreyi
geçemez. Ayrıca üzerlerine yükseklikleri 1.00 metreyi aşmayan parmaklık
yapılabilir.


(2) Eğimli yollarda/arazilerde bahçe duvarı üst
kotunun tretuvardan en fazla 1.50 metre yükseldiği durumlarda duvar
üstten kademelendirilir. Fazla meyilli ve tehlike arz eden yerlerde uygulanacak
şekli takdire idare yetkilidir.


(3) Devletin güvenlik ve emniyeti ile harekât ve
savunma bakımından gizlilik veya önem arz eden bina ve tesisler ile okul,
hastane, cezaevi, ibadet yerleri, elçilik, sefarethane, açık hava sineması ve
benzerleri gibi özellik arz eden bina ve tesislerin bahçe duvarları ile sanayi
bölgelerinde yapılacak bahçe duvarları bu madde hükmüne tabi değildir.


(4) Sanayi ve depolama yapılarında ise bahçe
duvarlarının yüksekliği, tabii veya tesviye edilmiş zeminden itibaren 2.00
metreyi geçemez. Ayrıca üzerlerine yükseklikleri 1.00 metreyi aşmayan parmaklık
yapılabilir.


(5) Zemin katlarda dükkan yapılmasına izin
verilen yapılarda, yaya kaldırımı ile aynı seviyedeki ön bahçeler yayaya açık
bulundurulur. Bu bahçelerde yayaların can emniyetini tehlikeye düşürecek duvar
ve manialar yapılamaz.


(6) Bahçe duvarları ve temelleri istinat duvarı
olarak yapılsalar dahi, yola tecavüz edemezler.


(7) Yığma duvar malzemesi ile yapılan bahçe
duvarlarının yüksekliği doğal/tesviye edilmiş zeminden 1 metreden fazla olamaz.


(8) Tek bağımsız bölümlü konut (villa) alanlarında
güvenlik ve mahremiyetin sağlanması için yola bakan cephelerine 2.00 metreye
kadar duvar yapılabilir.


Kapıcı dairesi, bekçi odası ve kontrol kulübeleri


MADDE 44- (1) Kapıcı dairesi ve bekçi
odası yapılacak binalar:


a) Konut kullanımlı bağımsız bölüm sayısı 40’tan
fazla olan ve katı yakıt kullanan kaloriferli veya kalorifersiz binalar için
bir adet kapıcı dairesi yapılması zorunludur. Birden fazla yapı bulunan ve
toplam bağımsız bölüm sayısı 40’tan fazla olan parsellerde de bu hüküm
uygulanır, ancak bağımsız bölüm sayısının 80’i aşması halinde ikinci bir kapıcı
dairesi yapılır. Ayrıca, birden fazla yapının bulunduğu parsellerde 60’tan
fazla bağımsız bölümü olan her bir bina için mutlaka ayrı bir kapıcı dairesi
yapılır.


b) Katı yakıt haricindeki diğer ısıtma sistemleri
kullanılan konut kullanımlı binalar için bağımsız bölüm sayısının 60’tan fazla
olması halinde bir, 150’den fazla olması halinde 2 kapıcı dairesi yapılması
zorunludur. İlave her 150 daire için ek bir kapıcı dairesi yapılır.


c) Sıra evler düzeninde, ayrık, ikiz nizamda tek
bağımsız bölümlü 1’den fazla müstakil konut binası bulunan parsellerde kapıcı
dairesi yapılması mecburiyeti aranmaz.


ç) Yapı inşaat alanı 2000 m²’den fazla olan işyeri ve
büro olarak kullanılan binalarda bekçi odası yapılması şarttır.


(2) Kapıcı dairelerinin ve bekçi odalarının ölçü ve
nitelikleri:


a) Kapıcı daireleri, doğrudan ışık ve hava alabilecek
şekilde düzenlenir.


b) Taşkın riski taşıyan alanlarda kalan binalarda
düzenlenecek kapıcı dairelerinin kapı ve pencere boşluklarının alt seviyesi su
taşkın seviyesinin en az 1.50 metre üzerinde olmak zorundadır.


c) Kapıcı dairelerinin toprağa dayalı ve iskân
edilebilen bodrum katlarda yapılması halinde, oturma odası ve bir yatak
odasının dış mekâna açılması, bu mekânların taban döşemesinin üst seviyesinin
tabii veya tesviye edilmiş zemine gömülü olmaması, kapı ve pencere açılmak
suretiyle, doğal aydınlatma ve havalandırmasının sağlanması, sel, taşkın ve su
basmasına karşı önlem alınmış olması zorunludur. Kapıcı dairelerinin
toprağa gömülü duvarlarında kuranglez yapmak suretiyle kapı ve
pencere açılamayacağı gibi, bu duvarlarda pencere açılabilmesi için pencere
denizliğinin tabii zeminden veya tesviye edilmiş zeminden en az 0,90 metre
yukarıda konumlanması gerekir.


ç) Bina içinde düzenlenen kapıcı daireleri, en az
brüt 50 m²’dir. Kapıcı dairelerinde, her birisi en az 9 m² ve dar kenarı en az
2.50 metre olmak üzere 2 yatak odası ve 12 m²’den az olmamak üzere 1 oturma
odası, en az 3,3 m² mutfak ve banyo veya duş yeri ve tuvalet bulunur.


d) Bina dışında tertiplenen kapıcı daireleri en fazla
brüt 40 m² olmak zorundadır. Bu fıkranın (ç) bendinde yer alan ölçüleri
sağlayacak şekilde 1 yatak odası, 1 oturma odası, mutfak ve banyo veya duş yeri
ve tuvalet bulundurulur.


(3) Bekçi odası en az 4 m² büyüklüğünde, doğrudan
ışık ve hava alabilecek şekilde düzenlenir. Bekçi odasında en az 1.5 m²’lik bir
tuvalet yer alır.


(4) Kontrol kulübeleri:


a) Üzerinde birden fazla yapı yapılması mümkün ve
yüzölçümü en az 1000 m² olan parsellerde, istenmesi halinde, trafik emniyeti
bakımından tehlike arz etmemek ve hiçbir şartta parsel sınırını aşmamak
kaydıyla bahçe mesafeleri içinde kontrol kulübesi yapılabilir.


b) Kontrol kulübesi 9 m²’yi geçemez.


c) Kontrol kulübesinin yüksekliği tabii veya tesviye
edilmiş zeminden itibaren en fazla 4.00 metredir.


ç) Kontrol kulübesi ile esas bina arasındaki mesafe
2.00 metreden az olamaz.


d) Devletin güvenliği bakımından özellik arz eden
parsellerde bu fıkrada belirtilen ölçülere uyulma şartı aranmaz.


Portikler


MADDE 45- (1) Portikli yapıların
yapılacağı cadde ve sokaklar uygulama imar planı kararı ile belirlenir.


(2) Genel olarak portik bırakılması gereken
yerlerde, portik yüksekliği 3.50 metre, derinliği ise 4.00 metredir.
Ancak, civarın teşekkül tarzı ve mevkiin özellikleri dolayısıyla bu miktarlar
ilgili idarece değiştirilebilir.


(3) Portiğe ve doğrudan yola açılan bina
giriş kapıları dışa açıldığında, gizlenecek kadar bina giriş holüne doğru
çekilir.


(4) Portikler, komşu parsellerdeki portiklerle ve
yollarla irtibatlandırılmalıdır.


Fırınlar


MADDE 46- (1) İşyeri Açma ve Çalışma
Ruhsatlarına İlişkin Yönetmelik hükümleri saklı kalmak üzere fırınlar; sanayi,
küçük sanayi, organize sanayi, konut dışı çalışma alanları ile ticaret
bölgelerinde yapılabilir. Katkılı pide, kebap, simit fırınları ve geleneksel
tandır ocakları, zemin katı işyeri olarak kullanılabilen binalarda yapılabilir.


(2) Fırınların tanziminde;


a) Mevcut binalarda ekmek fırını hariç fırın ve
tandır yapılması durumunda, 634 sayılı Kanun hükümlerine uyulur.


b) Ekmek fırınları ayrık nizam yapılaşma bölgelerinde
ve müstakil olarak yapılır.


c) Projesinde sınıfı belirtilmek zorundadır.


ç) Duvar ve döşemelerinde ısı ve ses yalıtımı
uygulanır. Binanın taşıyıcı sisteminin ve fırınla ilgisi olmayan diğer bağımsız
bölümlerin ısı değişiminden olumsuz etkilenmemesi için proje müelliflerince
veya bu konunun uzmanı teknik elemanlarca hazırlanan rapora göre gerekli tedbir
alınır.


d) Mekanik tesisat projelerinde, kanalizasyon
bağlantısına, her türlü böcek ve kemirgen girişini önlemek için çekvalf konulur.


e) Baca ölçülerinin hesaplanması, bacaların bina iç
duvarlarında tesis edilmesi ve filtre takılması şartı aranır. Fırınların baca
ölçülerinin hesapları ve detaylarının TSE standartlarına uyularak mimari
projeye işlenmesi esastır. Ayrıca, bacaların bina iç duvarlarında tesis
edilmesi ve filtre takılması şartı aranır.


f) Trafik açısından ilgili birimin görüşünün alınması
gerekir.


g) Tesisin ihtiyacı olan otopark kendi parselinde
karşılanır.


ğ) TSE standartlarına uyulur.


h) Binaların Yangından Korunması Hakkında Yönetmelik
hükümleri uyarınca gerekli tedbirler alınır.


(3) İkinci fıkra hükümlerine uyulmaması durumunda
ruhsat düzenlenemez.


Pasajlar ve alışveriş merkezleri


MADDE 47- (1) Ticaret bölgelerinde
yapılacak pasajların:


a) Taban döşemesi üzerinden tavan alana kadar olan
yüksekliğinin 3.50 metreden, uzunluğunun 30.00 metreden az olmaması,


b) Her biri 1.50 metreden dar olmayan en az 2
giriş-çıkış kapısı ile yeteri kadar havalandırma bacası veya tertibatını haiz
bulunması, pasaj giriş ve çıkışlarının erişilebilir olması,


c) Birden fazla katlı olmaları halinde her bir kat
arasında bu Yönetmelikte belirtilen şartlara uygun merdiven olması ve
erişilebilirlik standartlarına uygun düzenlemelerin yapılması,


ç) Bir kısmı veya diğer katları başka maksatlar için
kullanılan binalar içerisinde bulunmaları halinde, diğer esas giriş merdiven,
asansör ve geçit gibi tesislerle, bu tesislere ayrılan yerlerin pasaj dışında
ve müstakil olarak tertiplenmesi,


gereklidir.


d) Kapasiteye bağlı olarak ilgili idaresince uygun
görülen büyüklük ve miktarda çocuk oyun alanı, bay ve bayan tuvaletler, bebek
bakım alanları, ilk yardım alanı ve çarşı bütününde 30 m²’den küçük olmamak
üzere ihtiyacı karşılayacak büyüklükte mescit ayrılır.


(2) Alışveriş merkezlerinde; 26/2/2016 tarihli
ve 29636 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Alışveriş Merkezleri Hakkında
Yönetmelik hükümlerine uyulur.


Tuvaletler


MADDE 48- (1) Yarısı kadınlar, yarısı
erkekler için olmak üzere; iş hanı, büro, alışveriş merkezi, çarşı, pasaj ve
mağaza gibi binalar ile otel ve benzerleri binalarda her 25 kişi için, en az
birer adet, resmî binalar ile sinema, tiyatro gibi umumî binalarda ise her 50
kişi için en az birer adet tuvalet yapılması zorunludur. Bu yapılarda
engellilerin erişiminin sağlanmasına yönelik tedbirler alınarak en az 1 kadın,
1 erkek olmak üzere engellilerin kullanımına ve erişilebilirlik standardına
uygun tuvalet ayrılır.


(2) İbadet yerleri, şehirlerarası yollarda yer alan
dinlenme tesisleri, meydan ve park gibi yerlerde yapılacak umumî tuvaletlerin
en az yarısının, diğer yapılarda ise en az üçte birinin alaturka tuvalet taşlı
olması sağlanır.


(3) Tuvaletlerde yeterli sayıda pisuar ve lavabo
bulundurulur. Resmi binalar, işyeri, büro, fabrika gibi yerlerde çalışan
sayısı, mağaza, alışveriş merkezi, çarşı, pasaj gibi yerlerde tahmini müşteri
sayısı, lokanta, sinema, tiyatro gibi yerlerde oturma sayısı, otel ve benzeri
konaklama tesislerinde yatak sayısı ve bu hesaplamalara dâhil olarak ziyaretçi
sayıları ve diğer farklı özellikler dikkate alınarak yeterli tuvalet ayrılır.


(4) Birden fazla kullanımı haiz binalarda her
kullanım için bu maddedeki kriterlere göre ayrı ayrı değerlendirme
yapılır. Uluslararası kurallara tabi yapılarda bu Yönetmelikte belirtilenden az
olmamak kaydıyla uluslararası kuralların gerektirdiği sayıda tuvalet yapılması
zorunludur.


(5) Umumî binalarda çalışan, müşteri ve ziyaretçi
gibi tüm kullanıcıların ihtiyaçlarının karşılanması amacıyla kapasite hesabına
göre belirlenen büyüklük ve sayıda erişilebilirlik standardına uygun engelli
tuvaleti yapılır.


(6) Düğün salonlarında her 50 kişiye en az 1 kadın, 1
erkek olmak üzere bir tuvalet, her 25 kişiye erkekler için bir pisuar ve
lavabo, kadınlar için bir lavabo yapılacaktır. Bu tip binalarda, engellilerin
kullanımına uygun, bir kadın ve bir erkek için en az bir tuvalet ve bir lavabo
yapılması zorunludur.


(7) Özellik arz eden binalarda hesaplama sonucu
bulunan tuvalet sayısını arttırma veya azaltmaya imar birimleri yetkilidir.


Çay ocakları


MADDE 49- (1) Büro, iş hanı, alışveriş
merkezi, pasaj gibi ticari binalarla, sanayi tesislerinde; kullanma alanı en az
3 m² olmak, 0.45 x 0.45 metre ebadında hava bacasıyla havalandırılmak, bir ateş
bacasıyla irtibatlandırılmak kaydıyla çay ocakları bağımsız bölüm
olarak düzenlenebilir.


(2) Çay ocaklarının nizamı ışıklıktan veya doğrudan
ışık ve hava alması halinde hava bacasına gerek yoktur.


Yığma, ahşap ve kâgir yapılarda aranan şartlar


MADDE 50- (1) Binalar, güncel teknik
mevzuat ile fen ve sanat kurallarına uygun olarak;


a) Binayı etkiyebilecek bileşik etkilere karşı
yeterli dayanıma sahip olacak ve etkileri güvenli bir şekilde zemine
aktarabilecek ve aynı zamanda civar yapılara herhangi bir zarar vermeyecek
şekilde,


b) Temel zemininde oluşabilecek oturma, kabarma,
büzülme ve donma sebebiyle yapı stabilitesi bozulmayacak biçimde,


tasarlanarak inşa edilmek zorundadır.


Bodrumlar


MADDE 51- (1) Katı yakıt kullanan sobalı
binaların bodrum veya zemin katlarında veya teknik olarak bodrum kat tesis
edilememesi durumunda yüksekliği 2.20 metreyi geçmemek üzere bahçelerinde;
ortak alan niteliğini haiz olmak ve eklenti ihdas etmemek kaydıyla her bağımsız
bölüm için en az 5 m², en fazla 10 m² odunluk, kömürlük veya depolama yeri
ayrılması zorunludur.


(2) Bodrum kapısı tamamen tretuvar üzerinde
kalan fazla meyilli yollar dışında yapılacak ön bahçesiz binalarda, yol cephesinde
bodrum girişi yapılamaz.


(3) Toprağa dayalı bodrum katlarda bulunan konutlarda
oturma odası ve bir yatak odasının; taban döşemesinin üst seviyesinin tabii
veya tesviye edilmiş zemine gömülü olmaması, doğal aydınlatma ve
havalandırmasının pencere açılmak suretiyle sağlanması, sel, taşkın ve su
baskınlarına karşı tedbirlerin alınmış olması zorunludur. Bu bağımsız
bölümlerin kısmen veya tamamen tabii ve tesviye edilmiş zemin altında kalan
duvarlarında pencere açılamaz.


(4) Ticari alanlarda yapılan binaların ticari amaçla
kullanılan bodrum katlarında döşemenin zemine gömülü olmama şartı aranmaz. Bu
tür binalarda suni havalandırmanın sağlanması ile engellilerin dolaşımına
olanak sağlayan erişilebilirlik standartlarına uygun rampa, yürüyen bant ve
bunlar gibi önlemler alınır.


(5) Konut alanında kalmakla birlikte, ilgili idare
meclisince yol boyu ticaret kararı alınan yol güzergâhlarında zemin katta,
halkın günlük ihtiyaçlarını karşılamaya dönük olarak ticaret yapılabilir. Bu
kullanımların bodrum katlarında içten bağlantılı piyesleri olabilir. Bu
piyesler binanın ortak alanları ve müştemilatlarıyla irtibatlandırılamaz.
Ancak, köşe başı veya köşe başından başka iki yola cephesi olan parsellerde
yapılacak binaların yola cephesi bulunan bodrum katlarına ticari kullanımlı
bağımsız bölüm yapılabilir. Bu bölümlerin üst ve alt kattaki mekânlarla içten
bağlantısı sağlanabilir. Ticari kullanımların altında konut yapılamaz.


(6) Toprağa dayalı tüm bodrum katlarda, dış etkilere
karşı ısı ve su yalıtımı yapılması zorunludur.


(7) Bina etrafında mütemadi kuranglez tesis
edilemez. Kuranglezlerden giriş çıkış yapılamaz. Ancak, yol
cephesinde bulunmayan kuranglezlerinden kaçış amacıyla çıkış
tertiplenebilir. Kuranglezlerde sel, taşkın ve su baskınlarına karşı
tedbirlerin alınmış olması zorunludur.


(8) Arazi eğiminden faydalanmak amacıyla veya mimari
nedenlerle, binalar bloğunun, bir binanın veya bağımsız bir dairenin;
belirlenen bina yüksekliğini aşmamak, belirli piyesler için tespit olunan
asgari kat yüksekliklerine veya bu Yönetmeliğin diğer hükümlerine aykırı
olmamak şartı ile çeşitli katlarda ve/veya farklı taban ve/veya tavan
seviyelerinde düzenlenmesi mümkündür. Ayrıca, zemin katların binanın kot aldığı
yol cephesi üzerinde bulunmayan piyesleri ile yol cephesinde yer alan piyeslerinin
yol cephesinde kalmayan ve piyes derinliğinin yarısını aşmayan bir kısım
alanları, zemin kat kotundan farklı kotta düzenlenebilir.


Müştemilatlar


MADDE 52- (1) Binaların müştemilat
kısımları, mümkün ise binanın bodrumunda, aksi halde bahçede tertiplenir.


(2) 4 tarafı yol ile çevrili istisnai parseller
dışında esas binaların yol tarafındaki cephe hatlarına tecavüz eden müştemilat
binası yapılamaz. Bu gibi istisnai parsellerde müştemilat binalarının
yapılacağı yeri tayine idare yetkilidir.


(3) Müştemilat binalarının:


a) Dar kenarı 4.00 metreden, en yüksek noktasının
tabii zeminden yüksekliği 2.50 metreden fazla olamaz.


b) Binaya bitişik oldukları takdirde, komşu parsel
sınırına, aksi halde binaya ve ayrıca komşu parsel sınırına uzaklıkları bu
Yönetmelikle veya planla belirlenen miktarlardan az olamaz.


c) Yapı cinsleri ahşap olamaz.


ç) Parsel durumu müsait olduğu takdirde esas binanın
inşasından önce de yapılması mümkündür.


d) Kapıcı dairesi, garaj, odunluk, kömürlük, depo,
mutfak, çamaşırhane ve benzeri hizmetler için olup, maksadı dışında
kullanılamaz.


(4) Müştemilatlar mimari projede ve vaziyet planında
gösterilir. Bahçede yapılmasının zorunlu olduğu hallerde; bu Yönetmelikte veya
planında belirtilen şartlara ve çekme mesafelerine uyularak yapılır.


Paratonerler


MADDE 53- (1) İçinde patlayıcı madde
bulundurulan yerlerle, sivri ve yüksek bina ve tesislere Binaların Yangından
Korunması Hakkında Yönetmelik gereği, TSE standartlarına uygun paratoner
konması mecburidir.


ALTINCI BÖLÜM


Projeler ve Yapı İzin Belgeleri


Projeler ve yapı izin belgelerine ilişkin hususlar


MADDE 54- (1) Projeler ve yapı izin
belgelerine ilişkin hususlarda;


a) Yapı ruhsatına ilişkin genel hükümlere ilişkin
olarak Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin 54 üncü maddesi,


b) Yapı ruhsatı işlemlerine ilişkin olarak Planlı
Alanlar İmar Yönetmeliğinin 55 inci maddesi,


c) Kamu alanlarında yapılacak yapılarda ruhsata
ilişkin olarak Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin 56 ncı maddesi,


ç) Yapı projelerine ilişkin olarak Planlı Alanlar
İmar Yönetmeliğinin 57 nci maddesi,


d) Binalarda tasarruf tedbirleri ve iklim
değişikliğine dair ilkelere ilişkin olarak Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin
57/A maddesi,


e) Esaslı tadilata ilişkin olarak Planlı Alanlar İmar
Yönetmeliğinin 58 inci maddesi,


f) Yapı ruhsatı gerekmeyen inşai faaliyetlere
ilişkin olarak Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin 59 uncu maddesi,


g) İstinat duvarlarına ilişkin olarak Planlı Alanlar
İmar Yönetmeliğinin 60 ıncı maddesi,


ğ) Muvakkat yapıya ilişkin olarak Planlı Alanlar İmar
Yönetmeliğinin 61 inci maddesi,


h) Elektronik haberleşme istasyonlarına ilişkin
olarak Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin 62 nci maddesi,


ı) Şantiye binaları hakkında Planlı Alanlar İmar
Yönetmeliğinin 63 üncü maddesi,


i) Yapı kullanma iznine ilişkin olarak Planlı Alanlar
İmar Yönetmeliğinin 64 üncü maddesi,


j) Yapı kullanma izinlerinde başvuru sahibinden bilgi
ve belge istenmesine ilişkin esaslar hakkında Planlı Alanlar İmar
Yönetmeliğinin 65 inci maddesi,


k) Mimari estetik komisyonları hakkında Planlı
Alanlar İmar Yönetmeliğinin 66 ncı maddesi,


uygulanır.


YEDİNCİ BÖLÜM


Denetime Dair Hükümler


Bakanlığın denetim yetkisi


MADDE 55- (1) Bakanlığın denetim
yetkisine ilişkin hususlarda Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin 67 nci maddesine
uyulur.


Fenni mesuliyet


MADDE 56- (1) Fenni mesuliyet
hizmetlerine ilişkin hususlarda Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin 68 inci
maddesine uyulur.


SEKİZİNCİ BÖLÜM


Yönetmeliğin Uygulanmasına İlişkin
Esaslar


Yönetmeliğin uygulanmasına ilişkin esaslar


MADDE 57- (1) Yönetmeliğin uygulanmasına ilişkin
esaslar hakkında Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin 69 uncu maddesine uyulur.


(2) Bu Yönetmelik kapsamında düzenlenmesi gereken
taahhütnameler, tutanaklar, yapı denetim defteri, yapı tatil zaptı, yapı
kullanma izin belgesi formu ve yapı ruhsatı formu hakkında Planlı Alanlar İmar
Yönetmeliğinin eklerinde yer alan örnekler ve formlar kullanılır.


DOKUZUNCU BÖLÜM


Çeşitli ve Son Hükümler


Bakanlık denetçilerinin yetkilendirilmesi ve
özellikleri


GEÇİCİ MADDE 1- (1) Bakanlık
denetçilerinin yetkilendirilmesi ve özellikleri hakkında Planlı Alanlar İmar
Yönetmeliğinin geçici 1 inci maddesine uyulur.


Mevcut teşekkül


GEÇİCİ MADDE 2- (1) Mevcut teşekkül
hakkında Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin geçici 2 nci maddesine
uyulur.


Mevcut yapı ruhsatı başvuruları


GEÇİCİ MADDE 3- (1) Mevcut yapı ruhsatı
başvuruları hakkında Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin geçici 3 üncü maddesine
uyulur.


Mevcut haberleşme istasyonları


GEÇİCİ MADDE 4- (1) Mevcut haberleşme
istasyonları hakkında Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin geçici 4 üncü
maddesine uyulur.


Ticaret + Konut kullanımlı yapılaşmış parsellerde
kullanım oranı


GEÇİCİ MADDE 5- (1) Ticaret + Konut
kullanımlı yapılaşmış parsellerde kullanım oranı hakkında Planlı Alanlar İmar
Yönetmeliğinin geçici 5 inci maddesine uyulur.


Ofis/büro kullanım amaçlı bağımsız bölümlerde
tadilat


GEÇİCİ MADDE 6- (1) Ofis/büro kullanım
amaçlı bağımsız bölümlerde tadilat hakkında Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin
geçici 6 ncı maddesine uyulur.


Yürürlük


MADDE 58- (1) Bu Yönetmelik yayımı
tarihinde yürürlüğe girer.


Yürütme


MADDE 59- (1) Bu Yönetmelik hükümlerini
Ordu Büyükşehir Belediye Başkanı yürütür.