Yargıtay 7. Hukuk Dairesi Borçlar Hukuku · ön sınıflandırma
Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2012/3302 K.2012/7587
Özet: Uygulanan Yargıtay kararına göre, davalı tarafın 654,58 TL’lik bedele ilişkin temyiz isteği, 1.540 TL’lik kesinlik sınırına uygun olarak inceleme süresinde kabul edilmek yerine Yargıtay tarafından reddedildi; harcın iadesi için de 05.11.2012’de oybirliğiyle karar verildi.
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
Davalı ...'nin temyizi, kabulüne karar verilen 654,58 TL’lik bedele yöneliktir.
HUMK’nun 427. maddesi hükmünde açıklanan yargı denetimine ilişkin kesinlik sınırı, 4146, 5219, 5236 sayılı yasalarla 01.01.2011 tarihinden itibaren 1.540 TL’ye yükseltilmiştir.
Temyize konu karar 21.11.2011 tarihinde ve anılan Kanununun yürürlük gününden sonra verildiğinden incelenmesi istenilen karar 1.540 TL olarak belirlenen kesinlik sınırı içinde kalmaktadır. Niteliği itibariyle kesin olan kararların temyiz edilmeleri halinde, temyiz istemi hakkında yerel mahkemece bir karar verilmesi gerektiği gibi yerel mahkemenin bir karar vermemesi halinde 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İBK uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceği kuşkusuzdur.
Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan hukuksal olgular dikkate alınarak davalı tarafın temyiz inceleme isteğinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, 05.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Davalı ...'nin temyizi, kabulüne karar verilen 654,58 TL’lik bedele yöneliktir.
HUMK’nun 427. maddesi hükmünde açıklanan yargı denetimine ilişkin kesinlik sınırı, 4146, 5219, 5236 sayılı yasalarla 01.01.2011 tarihinden itibaren 1.540 TL’ye yükseltilmiştir.
Temyize konu karar 21.11.2011 tarihinde ve anılan Kanununun yürürlük gününden sonra verildiğinden incelenmesi istenilen karar 1.540 TL olarak belirlenen kesinlik sınırı içinde kalmaktadır. Niteliği itibariyle kesin olan kararların temyiz edilmeleri halinde, temyiz istemi hakkında yerel mahkemece bir karar verilmesi gerektiği gibi yerel mahkemenin bir karar vermemesi halinde 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İBK uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceği kuşkusuzdur.
Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan hukuksal olgular dikkate alınarak davalı tarafın temyiz inceleme isteğinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, 05.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.