Yargıtay5. Ceza DairesiCeza Hukuku
Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/3749 K.2012/6367
**MAHKEMESİ:**Çocuk Mahkemesi
SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme ve kasten yaralama
**HÜKÜM:** Mahkümiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanığın eyleminin, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’nın 258/1 ve 55/3. maddeleri ile suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 265/1 ve aynı Yasanın 5377 sayılı Yasa ile değişiklikten önce yürürlükte bulunan 31/3. maddelerinde düzenlenen suçu oluşturduğu dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK’nın 7 ve 5252 sayılı 9/3. maddeleri uyarınca lehe yasanın tartışılıp belirlenmesi gerektiği gözetilmemiş ise de; sanığa verilen hapis cezasının suç tarihinde yürürlükte bulunan 647 sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince para cezasına çevrilmesi karşısında 765 sayılı TCK’nın açıkça sanık lehine olması nedeniyle bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
Olay tarihinde babası ile birlikte seyahat ettiği aracın trafik kazası yapması üzerine olay yerinde kaza ile ilgili işlem yapan müştekinin, olay mahallinden ayrılmak isteyen sanığa tedavisini yaptırmak ve olayla ilgili ifadesine başvurmak için engel olduğu sırada müştekiye kafasıyla vurarak hayati tehlike geçirmeksizin 7 gün iş ve gücüne mani olacak şekilde yaraladığı anlaşılan sanık hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Sanığın suç tarihinde 15 yaşını tamamlayıp 18 yaşını bitirmediği gözetilerek, üzerine atılı suçların cezasının alt sınırının iki yılı aşmaması ve 5560 sayılı Yasa ile değişiklikten önce yürürlükte bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 24. maddesinde ayrıksı bir hüküm bulunmaması ve suç mağdurunun gerçek kişi olması karşısında atılı suçlar nedeniyle öncelikle uzlaşma hükümleri uygulanarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, uzlaşma hususu hatırlatılmadan yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
Sanığın, görevini yapmasını engellemek amacıyla müştekiye kafası ile vurması sonucu müştekinin 7 gün iş ve güçten kalacak şekilde yaralanması, yaralanmanın derecesine göre eylemin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek bir yaralama olduğunun anlaşılması karşısında; yaralamanın niteliği ve derecesine göre eylemin görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurunu oluşturduğu gözetilmeden sanık hakkında ayrıca 765 sayılı TCK’nın 456/4. maddesi ile hükümlülük kararı verilmesi,
5395 sayılı Yasanın 5560 sayılı Yasa ile değişiklikten önceki 23/2-d fıkrasında belirtilen zarar kavramının, belirlenebilir, ölçülebilir, somut maddi zarar olup manevi nitelikteki zararı kapsamaması dikkate alındığında, işlenen görevi yaptırmamak için direnme suçu nedeniyle mağdurun giderilmesi gereken herhangi bir somut maddi zararı bulunmadığı ve yaralama suçunda da katılanın maddi nitelikte bir zararı olduğuna ilişkin bir iddiası ile dosya içinde buna dair bir belgenin bulunmaması karşısında, kayden sabıkasız olan sanığın hukuksal durumunun 5560 sayılı Yasa ile değişiklikten önce yürürlükte bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23. maddedeki yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine "uzlaşmaya ve mağdurun zararlarını gidermeye yanaşmadığı" biçimindeki yasal olmayan gerekçeyle hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Suça sürüklenen çocuk müdafiin son savunmasında lehe olan hükümlerin uygulanması talebinin 765 sayılı TCK'nın 59. maddesini de kapsadığı halde bu konuda olumlu yada olumsuz bir karar verilmemesi,
Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme ve kasten yaralama
**HÜKÜM:** Mahkümiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanığın eyleminin, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’nın 258/1 ve 55/3. maddeleri ile suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 265/1 ve aynı Yasanın 5377 sayılı Yasa ile değişiklikten önce yürürlükte bulunan 31/3. maddelerinde düzenlenen suçu oluşturduğu dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK’nın 7 ve 5252 sayılı 9/3. maddeleri uyarınca lehe yasanın tartışılıp belirlenmesi gerektiği gözetilmemiş ise de; sanığa verilen hapis cezasının suç tarihinde yürürlükte bulunan 647 sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince para cezasına çevrilmesi karşısında 765 sayılı TCK’nın açıkça sanık lehine olması nedeniyle bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
Olay tarihinde babası ile birlikte seyahat ettiği aracın trafik kazası yapması üzerine olay yerinde kaza ile ilgili işlem yapan müştekinin, olay mahallinden ayrılmak isteyen sanığa tedavisini yaptırmak ve olayla ilgili ifadesine başvurmak için engel olduğu sırada müştekiye kafasıyla vurarak hayati tehlike geçirmeksizin 7 gün iş ve gücüne mani olacak şekilde yaraladığı anlaşılan sanık hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Sanığın suç tarihinde 15 yaşını tamamlayıp 18 yaşını bitirmediği gözetilerek, üzerine atılı suçların cezasının alt sınırının iki yılı aşmaması ve 5560 sayılı Yasa ile değişiklikten önce yürürlükte bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 24. maddesinde ayrıksı bir hüküm bulunmaması ve suç mağdurunun gerçek kişi olması karşısında atılı suçlar nedeniyle öncelikle uzlaşma hükümleri uygulanarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, uzlaşma hususu hatırlatılmadan yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
Sanığın, görevini yapmasını engellemek amacıyla müştekiye kafası ile vurması sonucu müştekinin 7 gün iş ve güçten kalacak şekilde yaralanması, yaralanmanın derecesine göre eylemin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek bir yaralama olduğunun anlaşılması karşısında; yaralamanın niteliği ve derecesine göre eylemin görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurunu oluşturduğu gözetilmeden sanık hakkında ayrıca 765 sayılı TCK’nın 456/4. maddesi ile hükümlülük kararı verilmesi,
5395 sayılı Yasanın 5560 sayılı Yasa ile değişiklikten önceki 23/2-d fıkrasında belirtilen zarar kavramının, belirlenebilir, ölçülebilir, somut maddi zarar olup manevi nitelikteki zararı kapsamaması dikkate alındığında, işlenen görevi yaptırmamak için direnme suçu nedeniyle mağdurun giderilmesi gereken herhangi bir somut maddi zararı bulunmadığı ve yaralama suçunda da katılanın maddi nitelikte bir zararı olduğuna ilişkin bir iddiası ile dosya içinde buna dair bir belgenin bulunmaması karşısında, kayden sabıkasız olan sanığın hukuksal durumunun 5560 sayılı Yasa ile değişiklikten önce yürürlükte bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23. maddedeki yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine "uzlaşmaya ve mağdurun zararlarını gidermeye yanaşmadığı" biçimindeki yasal olmayan gerekçeyle hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Suça sürüklenen çocuk müdafiin son savunmasında lehe olan hükümlerin uygulanması talebinin 765 sayılı TCK'nın 59. maddesini de kapsadığı halde bu konuda olumlu yada olumsuz bir karar verilmemesi,
Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.