Yargıtay3. Ceza DairesiCeza Hukuku
Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2021/4817 K.2022/976
Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi
Suç : Terör örgütü propagandası yapmak
Hüküm : 15.02.2015 tarihli eylem yönünden; 3713 sayılı Kanunun 7/2. ve 5237 sayılı TCK'nın 53/1-2-3 maddesi uyarınca mahkumiyet, 14.05.2015 tarihli
eylem yönünden; 3713 sayılı Kanunun 7/2. ve 5237 sayılı TCK'nın 53/1-2-3 maddesi uyarınca mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1-Sanığın suça konu 15.02.2015 ve 14.05.2015 tarihlerinde meydana gelen olaylarda yasa dışı herhangi bir slogan atmadığını, eylemde bulunmadığını savunması ve sanığın yasa dışı gösterilere sadece katılmış olmasının atılı suça vücut vermeyeceğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında dosyada yer alan görüntü kayıtlarındaki kişinin sanık olup olmadığının ve suça konu sloganlara eşlik edip etmediğinin yine pankart veya flama taşıyıp taşımadığının kuşkuya yer vermeyecek biçimde tespiti açısından görüntü kayıtlarının, sanığın mukayeseye elverişli fotoğrafları ile birlikte Adli Tıp, TÜBİTAK veya TRT gibi uzman kuruluşlara mensup bilirkişilere gönderilip görüntü ve fotoğraf analizleri yaptırılmak suretiyle tarafsız bilirkişiden rapor alınarak slogan attığının, pankart veya flama taşıdığının tespit edilmesi halinde içeriklerinin terör örgütünün cebir ve şiddet yöntemlerini övücü, teşvik edici ve yüceltici mahiyette olup olmadığı belirlendikten sonra sanığın hukuki durumun tayin ve takdiri yerine eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,
2-Gerekçeli kararda, sanığın 18.03.2016 tarihli celsedeki savunma beyanı yerine farklı bir savunma beyanı yazılması suretiyle dosya içeriğine aykırı davranılması,
3-Kabule göre de,
a-6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince sanığa yüklenen yargılama giderinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması gerektiğinin gözetilmemesi,
b-Her iki hüküm yönünden de 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 24.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Suç : Terör örgütü propagandası yapmak
Hüküm : 15.02.2015 tarihli eylem yönünden; 3713 sayılı Kanunun 7/2. ve 5237 sayılı TCK'nın 53/1-2-3 maddesi uyarınca mahkumiyet, 14.05.2015 tarihli
eylem yönünden; 3713 sayılı Kanunun 7/2. ve 5237 sayılı TCK'nın 53/1-2-3 maddesi uyarınca mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1-Sanığın suça konu 15.02.2015 ve 14.05.2015 tarihlerinde meydana gelen olaylarda yasa dışı herhangi bir slogan atmadığını, eylemde bulunmadığını savunması ve sanığın yasa dışı gösterilere sadece katılmış olmasının atılı suça vücut vermeyeceğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında dosyada yer alan görüntü kayıtlarındaki kişinin sanık olup olmadığının ve suça konu sloganlara eşlik edip etmediğinin yine pankart veya flama taşıyıp taşımadığının kuşkuya yer vermeyecek biçimde tespiti açısından görüntü kayıtlarının, sanığın mukayeseye elverişli fotoğrafları ile birlikte Adli Tıp, TÜBİTAK veya TRT gibi uzman kuruluşlara mensup bilirkişilere gönderilip görüntü ve fotoğraf analizleri yaptırılmak suretiyle tarafsız bilirkişiden rapor alınarak slogan attığının, pankart veya flama taşıdığının tespit edilmesi halinde içeriklerinin terör örgütünün cebir ve şiddet yöntemlerini övücü, teşvik edici ve yüceltici mahiyette olup olmadığı belirlendikten sonra sanığın hukuki durumun tayin ve takdiri yerine eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,
2-Gerekçeli kararda, sanığın 18.03.2016 tarihli celsedeki savunma beyanı yerine farklı bir savunma beyanı yazılması suretiyle dosya içeriğine aykırı davranılması,
3-Kabule göre de,
a-6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince sanığa yüklenen yargılama giderinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması gerektiğinin gözetilmemesi,
b-Her iki hüküm yönünden de 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 24.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.