Yargıtay 23. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/15205 K.2016/3665
Özet: Asliye Ceza Mahkemesi, 2015/15205 ve 2016/3665 numaralı sanıkların kiymet kaybı nedeniyle 2.000 TL adli para cezası (birleşik) onaylamış ve temyiz iadesiyle birlikte hükmü bozmayarak kabul etmiştir.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ: Mala zarar verme
HÜKÜM: 5237 sayılı TCK'nın 151/1, 62, 50/1-a ve 52/4 maddeleri uyarınca 2.000 TL adli para cezası (iki sanık içinde) Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanıkların daha önceden husumetli oldukları şikayetçiye ait araca kesici ve delici aletlerle zarar verdikleri iddia ve kabul edilen olayda; sanıkların savunmaları, ikrar, şikayetçinin beyanı, görgü tespit tutanağı birlikte değerlendirildiğinde mahkumiyet kararında bir isabetsizlik görülmemiş, hapis veya adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü TCK'nın 151/1. maddesi ile uygulama yapılırken temel ceza olarak hürriyeti bağlayıcı cezanın tercih edilmiş olması karşısında, bu cezanın anılan Kanunun 50/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
HÜKÜM: 5237 sayılı TCK'nın 151/1, 62, 50/1-a ve 52/4 maddeleri uyarınca 2.000 TL adli para cezası (iki sanık içinde) Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanıkların daha önceden husumetli oldukları şikayetçiye ait araca kesici ve delici aletlerle zarar verdikleri iddia ve kabul edilen olayda; sanıkların savunmaları, ikrar, şikayetçinin beyanı, görgü tespit tutanağı birlikte değerlendirildiğinde mahkumiyet kararında bir isabetsizlik görülmemiş, hapis veya adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü TCK'nın 151/1. maddesi ile uygulama yapılırken temel ceza olarak hürriyeti bağlayıcı cezanın tercih edilmiş olması karşısında, bu cezanın anılan Kanunun 50/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.