Yargıtay2. Ceza DairesiCeza Hukuku
Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/3288 K.2018/9273
Özet: Uyuşmazlık, sanığın 2018/3288 E. ve 2018/9273 K. numaralı hırsızlık ve konut dokunulmazlığına ilişkin mahkumiyet kararının tescili ve tebliğiyle ilgilidir. Mahkeme, tebliğin geçersiz olduğuna karar vererek temyiz süresinin hâlâ devam ettiğini, ancak sanığın itirazlarının eksik olduğu gerekçesiyle mahkumiyet kararını dayandırmış ve yargı kararıyla temyiz itirazını reddetmiştir.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ: Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme
HÜKÜM: Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın 19/02/2018 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz isteminin yanı sıra eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle Sapanca Asliye Ceza Mahkemesi’nin 20/02/2018 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçiye tebligat" başlıklı 16. maddesinde, kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğin, kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılacağı düzenlenmiştir. Sanığın yokluğunda verilen 11/06/2013 tarihli mahkumiyet hükmünün, sanığın duruşmada bildirdiği bilinen son adresine tebliğe çıkartıldığı, ancak tebliğ edilemeden iade edildiği, gerekçeli kararın sanığın MERNİS adresine 22/10/2013 tarihinde babası ...’ye tebliğ edildiği, ancak düzenlenen tebligat parçasında sanığın adreste bulunmama sebebinin yazılmadığının anlaşılması karşısında; yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu ve sanığın öğrenme üzerine 26/02/2018 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığa verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 12/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
HÜKÜM: Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın 19/02/2018 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz isteminin yanı sıra eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle Sapanca Asliye Ceza Mahkemesi’nin 20/02/2018 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçiye tebligat" başlıklı 16. maddesinde, kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğin, kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılacağı düzenlenmiştir. Sanığın yokluğunda verilen 11/06/2013 tarihli mahkumiyet hükmünün, sanığın duruşmada bildirdiği bilinen son adresine tebliğe çıkartıldığı, ancak tebliğ edilemeden iade edildiği, gerekçeli kararın sanığın MERNİS adresine 22/10/2013 tarihinde babası ...’ye tebliğ edildiği, ancak düzenlenen tebligat parçasında sanığın adreste bulunmama sebebinin yazılmadığının anlaşılması karşısında; yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu ve sanığın öğrenme üzerine 26/02/2018 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığa verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 12/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.