Yargıtay 2. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/8039 K.2018/12765
Özet: Mahkeme, sanığın 03/03/2016 temyiz isteğinin önceki ek karar ve 08/03/2016 dilekçesiyle reddine dair 29.3.2016 kararını hukuki değerden yoksun olarak kabul edip, 11/12/2014 hükümünü 14.01.2015 tarihinde geçersiz tebliğ sayesinde, 03/03/2015 temyiz isteğinin süresinde kabul edici değerlendirerek; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin iptali gereği hak yoksunluklarının infaz aşamasına uygulanabileceğini sanarak; temyiz itirazlarını reddederek, kararları 06/11/2018’de oy birliğiyle onaylamıştır.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ: Konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme, hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın, 03/03/2016 tarihli temyiz isteminin, mahkemenin 03.03.2016 tarihli, 2014/130 E. ve 2014/745 K. sayılı ek kararıyla değerlendirilip reddine karar verildiği, verilen ek kararın sanık tarafından 08.03.2016 tarihli dilekçeyle temyiz edildiği anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin ikinci kez reddine dair 29.3.2016 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu ve sanığın yokluğunda verilen 11/12/2014 tarihli hükmün sanığın adresinde 14.01.2015 tarihinde tebliğ edildiği, ancak bu tarihte sanığın cezaevinde olması nedeniyle yapılan tebliğin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın 03/03/2015 tarihli temyiz isteminin öğrenme tarihi itibariyle süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 06/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
HÜKÜM: Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın, 03/03/2016 tarihli temyiz isteminin, mahkemenin 03.03.2016 tarihli, 2014/130 E. ve 2014/745 K. sayılı ek kararıyla değerlendirilip reddine karar verildiği, verilen ek kararın sanık tarafından 08.03.2016 tarihli dilekçeyle temyiz edildiği anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin ikinci kez reddine dair 29.3.2016 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu ve sanığın yokluğunda verilen 11/12/2014 tarihli hükmün sanığın adresinde 14.01.2015 tarihinde tebliğ edildiği, ancak bu tarihte sanığın cezaevinde olması nedeniyle yapılan tebliğin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın 03/03/2015 tarihli temyiz isteminin öğrenme tarihi itibariyle süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 06/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.