Yargıtay 2. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/3687 K.2018/10042
Özet: Asliye Ceza Mahkemesi, 08.12.2015’te Sanık ile ilgili hâkiminitkilafı ile 07.12.2015 tarihli temyiz süresi geçtikten sonra yetkin kurul tarafından sunulan 16.12.2015’teki temyiz dilekçesinin kabul edilerek, 20.09.2018’de oy birliğiyle karar vererek mahkumiyet kararını onamaya karar verdi.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığa yokluğunda verilen hükmün, 08.12.2015 tarihinde ... E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tebliğ edildiği, sanığın tutuklu bulunduğu kurum kanalı ile 09.12.2015 tarihinde Diyarbakır 4. Asliye Ceza Mahkemesine sunulmak üzere temyiz isteminde bulunduğu, 16.12.2015 tarihinde ise Elazığ 4. Asliye Ceza Mahkemesine hitaben yeniden temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla, 21.12.2015 tarihli ek karar ile sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün 7 günlük temyiz süresi geçtikten sonra 16.12.2015 tarihinde temyiz edildiğinden bahisle temyiz isteminin reddine karar verilmiş ise de; sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek ve temyiz isteminin reddine dair 21.12.2015 gün ve 2015/13 E. – 2015/542 K. sayılı ek karar kaldırılarak yapılan incelemede; Dosya kapsamına göre katılanın sokak üzerine direksiyon kilidi ile kilitleyerek park ettiği motosikletinin çalınması şeklindeki sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden aynı Kanun’un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 20.09.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
HÜKÜM: Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığa yokluğunda verilen hükmün, 08.12.2015 tarihinde ... E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tebliğ edildiği, sanığın tutuklu bulunduğu kurum kanalı ile 09.12.2015 tarihinde Diyarbakır 4. Asliye Ceza Mahkemesine sunulmak üzere temyiz isteminde bulunduğu, 16.12.2015 tarihinde ise Elazığ 4. Asliye Ceza Mahkemesine hitaben yeniden temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla, 21.12.2015 tarihli ek karar ile sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün 7 günlük temyiz süresi geçtikten sonra 16.12.2015 tarihinde temyiz edildiğinden bahisle temyiz isteminin reddine karar verilmiş ise de; sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek ve temyiz isteminin reddine dair 21.12.2015 gün ve 2015/13 E. – 2015/542 K. sayılı ek karar kaldırılarak yapılan incelemede; Dosya kapsamına göre katılanın sokak üzerine direksiyon kilidi ile kilitleyerek park ettiği motosikletinin çalınması şeklindeki sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden aynı Kanun’un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 20.09.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.