Yargıtay2. Ceza DairesiCeza Hukuku
Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/17826 K.2019/4825
Özet: (1) Uyuşmazlık, sanıkların hırsızlık, mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyetlerine karşı yapılan temyiz itirazlarıyla ilgiliydi; (2) Mahkeme, adli para cezası ve ikinci kez mükerrir hükmüne ilişkin temyiz taleplerini reddederek, sanıkların mahkumiyet kararlarını onayladı.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ: Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığının ihlali
HÜKÜM: Mahkumiyet
TEMYİZ EDENLER: Sanık ..., sanık ... müdafii Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 1- Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde, 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 2- Sanıklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından, sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Sanık ...’in adli sicil kaydına göre.... Asliye Ceza Ceza Mahkemesinin 26.12.2012 tarihli ve 2012/384 Esas, 2012/397 Karar sayılı ilamında iki ayrı suçtan hükümlülük kararı bulunması ve 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi dikkate alınarak, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün mükerrirliğe esas alınması gerektiği gözetilmemiş ise de, anılan ilam nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılmasına karar verilmesi ve 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesi gereğince sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda koşullu salıvermeden faydalanamayacağı dikkate alınarak iki mahkûmiyet kararının birden tekerrüre esas alınması sonuca etkili olmayan fazlalık kabul edilerek bozma nedeni yapılmamış, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 13/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
HÜKÜM: Mahkumiyet
TEMYİZ EDENLER: Sanık ..., sanık ... müdafii Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 1- Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde, 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 2- Sanıklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından, sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Sanık ...’in adli sicil kaydına göre.... Asliye Ceza Ceza Mahkemesinin 26.12.2012 tarihli ve 2012/384 Esas, 2012/397 Karar sayılı ilamında iki ayrı suçtan hükümlülük kararı bulunması ve 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi dikkate alınarak, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün mükerrirliğe esas alınması gerektiği gözetilmemiş ise de, anılan ilam nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılmasına karar verilmesi ve 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesi gereğince sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda koşullu salıvermeden faydalanamayacağı dikkate alınarak iki mahkûmiyet kararının birden tekerrüre esas alınması sonuca etkili olmayan fazlalık kabul edilerek bozma nedeni yapılmamış, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 13/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.