Yargıtay 2. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/4236 K.2014/4219
Özet: Uyuşmazlık konusu, Ödemiş Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2013 tarihli yazısı ile başlatılan hırsızlık suçundan hükümlüye karşı yapılan uyarlama istemi ve bu isteğin Asliye Ceza Mahkemesi tarafından reddedilmesidir. Mahkeme, uyarlama isteminin reddini onaylayarak önceki 1992/202 kararının aynen infazını emredmiştir.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Uyarlama isteminin reddi ile önceki hükmün aynen infazı
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Hükümlünün, Asliye Ceza Mahkemesinin 1992/202 Esas, 1992/322 Karar sayılı hükmüyle, hırsızlık suçundan 765 sayılı TCK'nın 491/4-son maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verildiği, bu Kararın 29.05.1992 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleştiği, infaz aşamasında Ödemiş Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2013 tarihli yazısı ile hükümlü hakkında uyarlama isteminde bulunulduğu, Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2013 tarihli, 1992/202 esas sayılı ek kararıyla uyarlama isteminin reddine karar verildiği anlaşılmakla;
Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.05.2011 gün, 66-96 sayılı kararında da açıklandığı gibi, 01 Haziran 2005 tarihinden sonra gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasının tabi olacağı ilkelerin 5252 sayılı Yasanın 9. maddesine göre değil, 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98 ilâ 101. maddelerine göre belirlenmesi gerektiği, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolunun ise 5275 sayılı Yasanın 101/3. fıkrası uyarınca itiraz yasa yolu olduğu, bu itibarla 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca hükümlü hakkında bir karar verilmesi istemi üzerine mahkemece verilen ek karar her ne kadar itiraza tabi olsa da; aynı Mahkeme kararında, hükmün kesinleşmesinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK hükümlerinin, hükümlü lehine uygulanıp uygulanmayacağı konusunda da karar verilmiş olması ve bu kararın Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih ve 2005/162-173 sayılı kararında belirtildiği gibi, 5252 sayılı Yasanın 9. maddesinin 1. fıkrasına göre, ister genel prensip uyarınca duruşmalı yargılamada, isterse ayrıksı yöntem olarak evrak üzerinde yapılan inceleme sonunda verilmiş bulunsun, sonraki lehe yasa nedeniyle yapılan uyarlama yargılamasında verilen kararlar hüküm niteliğinde olduklarından bu hükümlere karşı 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesinde belirtilen istisnalar dışında temyiz yasa yoluna başvurulabilecek olması karşısında, 18.03.2013 tarihli Mahkeme Kararının bir bütün olarak temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre hükümlünün temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 18/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Uyarlama isteminin reddi ile önceki hükmün aynen infazı
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Hükümlünün, Asliye Ceza Mahkemesinin 1992/202 Esas, 1992/322 Karar sayılı hükmüyle, hırsızlık suçundan 765 sayılı TCK'nın 491/4-son maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verildiği, bu Kararın 29.05.1992 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleştiği, infaz aşamasında Ödemiş Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2013 tarihli yazısı ile hükümlü hakkında uyarlama isteminde bulunulduğu, Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2013 tarihli, 1992/202 esas sayılı ek kararıyla uyarlama isteminin reddine karar verildiği anlaşılmakla;
Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.05.2011 gün, 66-96 sayılı kararında da açıklandığı gibi, 01 Haziran 2005 tarihinden sonra gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasının tabi olacağı ilkelerin 5252 sayılı Yasanın 9. maddesine göre değil, 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98 ilâ 101. maddelerine göre belirlenmesi gerektiği, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolunun ise 5275 sayılı Yasanın 101/3. fıkrası uyarınca itiraz yasa yolu olduğu, bu itibarla 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca hükümlü hakkında bir karar verilmesi istemi üzerine mahkemece verilen ek karar her ne kadar itiraza tabi olsa da; aynı Mahkeme kararında, hükmün kesinleşmesinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK hükümlerinin, hükümlü lehine uygulanıp uygulanmayacağı konusunda da karar verilmiş olması ve bu kararın Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih ve 2005/162-173 sayılı kararında belirtildiği gibi, 5252 sayılı Yasanın 9. maddesinin 1. fıkrasına göre, ister genel prensip uyarınca duruşmalı yargılamada, isterse ayrıksı yöntem olarak evrak üzerinde yapılan inceleme sonunda verilmiş bulunsun, sonraki lehe yasa nedeniyle yapılan uyarlama yargılamasında verilen kararlar hüküm niteliğinde olduklarından bu hükümlere karşı 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesinde belirtilen istisnalar dışında temyiz yasa yoluna başvurulabilecek olması karşısında, 18.03.2013 tarihli Mahkeme Kararının bir bütün olarak temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre hükümlünün temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 18/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.