Yargıtay 2. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/1179 K.2013/26262
Özet: (1) Sanığın konut dokunulmazlığının ihlali suçundan yargılanması ve temyiz süresi ile ilgili yanlış yönlendirme nedeniyle 21.12.2009 tarihli temyiz talebinin geçerli kabul edilmesi; (2) Mahkeme, sanığı mahkum etti ancak TCK 53/1-c maddesinin uygulanmasında hatalı karar verildiğini tespit ederek hükmü bozup, ilgili bölümlerin düzeltilmiş hâlinde yeniden onayladı.
MAHKEMESİ: Sulh Ceza Mahkemesi
SUÇ: Konut dokunulmazlığının ihlali
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın yüzüne karşı verilen 17/11/2009 tarihli hükümde kararın tefhimden itibaren 7 gün içinde temyiz edebileceğinin belirtilmesi yerine, “tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içerisinde” temyiz edilebileceği belirtilerek, temyiz süresiyle ilgili olarak sanığın yanıltıldığı, bu nedenle sanığın 21.12.2009 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek sanığın temyiz isteminin reddine dair 21.12.2009 tarihli karar kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde;
Konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
5237 Sayılı TCK.nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c).bendinde yer alan hak yoksunluklarının kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ise mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağı gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın; aynı Kanunun 53/1-c.maddesinde yazılı velayet vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkralarından TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkartılarak, yerine “kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın 5237 Sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/11/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
SUÇ: Konut dokunulmazlığının ihlali
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın yüzüne karşı verilen 17/11/2009 tarihli hükümde kararın tefhimden itibaren 7 gün içinde temyiz edebileceğinin belirtilmesi yerine, “tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içerisinde” temyiz edilebileceği belirtilerek, temyiz süresiyle ilgili olarak sanığın yanıltıldığı, bu nedenle sanığın 21.12.2009 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek sanığın temyiz isteminin reddine dair 21.12.2009 tarihli karar kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde;
Konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
5237 Sayılı TCK.nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c).bendinde yer alan hak yoksunluklarının kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ise mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağı gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın; aynı Kanunun 53/1-c.maddesinde yazılı velayet vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkralarından TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkartılarak, yerine “kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın 5237 Sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/11/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.