Yargıtay19. Hukuk DairesiAile Hukuku · ön sınıflandırma
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2011/7236 K.2012/2100
Özet: Uyuşmazlık, davacı şirketin davalıya ait iş yerinde satışa sunulan ürünler için düzenlenen açılış bedeli faturalarının iadesi ve alacak tahsilatı konusundaki ihtilafı içerir. Mahkeme, davalı tarafın 8 452,34 TL tutarındaki alacağını ödemesine karar vererek, bu miktara dava tarihinden itibaren yıllık %29 faiz uygulanmasını ve iade faturalarının geçerli sayılmamasını hükmeder.
**MAHKEMESİ:**Ticaret Mahkemesi
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- K A R A R -
Davacı vekili, müvekkili şirketin üretim ve pazarlamasını yaptığı ürünlerin davalıya ait iş yerinde satışa sunulduğunu, taraflar arasındaki sözleşmenin 5. maddesindeki "satıcı alıcıya yeni açılan süpermarket için 500 Euro bedelinde tutarı ödemeyi kabul eder" hükmü geregince davalının toplam tutarı 8.452,34 TL. olan beş adet açılış bedeli faturası keserek müvekkili şirketin alacağından düştüğünü, oysa yeni açılan şubelerde müvekkili şirketin ürünlerinin satılmadığını, her bir fatura için ayrı ayrı iade faturaları kesilerek davalıya gönderildiğini ancak davalının ödeme yapmadığını ileri sürerek 8.452,34 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller , benimsenen bilirkişi kurulu raporuna göre davanın kabulüne, davalının davacıya 8.452,34 TL. ödemesine, bu miktara dava tarihinden itibaren yıllık %29 ve değişen oranlarda avans faizi yürütülmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.
Taraflar arasında akdedilen sözleşme uyarınca davalı tarafça düzenlenip davacıya tebliğ edilen faturalara tacir olan davacı tarafından TTK'nun 23/2 maddesi uyarınca 8 günlük itiraz süresi içerisinde itiraz edilmediğinden fatura münderecatı kabul edilmiş sayılır. Davacı dava konusu faturalara süresinde itiraz etmediği gibi bu faturaları defterine de kaydetmiş ve fatura bedelleri mahsuplaşma suretiyle ödenmiştir. Davacı tacir olduğundan TTK'nun 20/2 maddesine göre ticaretine ait bütün faaliyetlerinde basiretli bir işadamı gibi hareket etmesi lazımdır. Süresinde itiraz etmediği faturaları kendi defterine kaydeden davacının sonradan iade faturası düzenlemek sureti ile mahsuplaşma yoluyla ödenen bedelin iadesini isteyemeyeceğinin kabulü gerekir. Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek somut olaya uygun olmayan gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.
**SONUÇ:** Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- K A R A R -
Davacı vekili, müvekkili şirketin üretim ve pazarlamasını yaptığı ürünlerin davalıya ait iş yerinde satışa sunulduğunu, taraflar arasındaki sözleşmenin 5. maddesindeki "satıcı alıcıya yeni açılan süpermarket için 500 Euro bedelinde tutarı ödemeyi kabul eder" hükmü geregince davalının toplam tutarı 8.452,34 TL. olan beş adet açılış bedeli faturası keserek müvekkili şirketin alacağından düştüğünü, oysa yeni açılan şubelerde müvekkili şirketin ürünlerinin satılmadığını, her bir fatura için ayrı ayrı iade faturaları kesilerek davalıya gönderildiğini ancak davalının ödeme yapmadığını ileri sürerek 8.452,34 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller , benimsenen bilirkişi kurulu raporuna göre davanın kabulüne, davalının davacıya 8.452,34 TL. ödemesine, bu miktara dava tarihinden itibaren yıllık %29 ve değişen oranlarda avans faizi yürütülmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.
Taraflar arasında akdedilen sözleşme uyarınca davalı tarafça düzenlenip davacıya tebliğ edilen faturalara tacir olan davacı tarafından TTK'nun 23/2 maddesi uyarınca 8 günlük itiraz süresi içerisinde itiraz edilmediğinden fatura münderecatı kabul edilmiş sayılır. Davacı dava konusu faturalara süresinde itiraz etmediği gibi bu faturaları defterine de kaydetmiş ve fatura bedelleri mahsuplaşma suretiyle ödenmiştir. Davacı tacir olduğundan TTK'nun 20/2 maddesine göre ticaretine ait bütün faaliyetlerinde basiretli bir işadamı gibi hareket etmesi lazımdır. Süresinde itiraz etmediği faturaları kendi defterine kaydeden davacının sonradan iade faturası düzenlemek sureti ile mahsuplaşma yoluyla ödenen bedelin iadesini isteyemeyeceğinin kabulü gerekir. Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek somut olaya uygun olmayan gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.
**SONUÇ:** Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.