Yargıtay 13. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/11924 K.2012/7203
Özet: (1) Hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesi sırasında, mahkeme, yeniden yargılama gerektirmeyen ikinci bir kararın hukuki değerden yoksun olduğunu ve bu nedenle temyiz davasına konu olamayacağını belirtti. (2) Sonuç olarak, mahkeme, temyiz itirazını reddederek hükümlü hakkında kurulan 2. hükmün bozulmasına karar verdi.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
I-Hükümlü ... hakkında müştekiler ..., ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
Hükümlü ... hakkında kurulan 16.04.2003 gün ve 2001/1291 Esas, 2003/320 Karar sayılı önceki hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 günlü, 2007/125-186 sayılı kararında açıklandığı gibi, adı geçen hükümlü hakkındaki temyiz edilmeksizin kesinleşen ilk hüküm, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden uyarlama yargısının konusu olabilir ve genel yargı ile uyarlama yargısı birlikte yürütülemez.
Hükümlü hakkındaki kararın kesinleşmesinden sonra, aynı dosyada sanıklar ... ve ...’a ilişkin ilk hükmün, adı geçen sanıklar tarafından temyiz edilmesi ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak iadesi üzerine, hakkında hüküm kesinleşmiş olan ...'ın tekrar yargılama sürecine dahil edilerek, 2. hükmün kurulduğu anlaşılmaktadır. Kurulan bu ikinci hüküm, hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğundan, hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün değildir.
Bu nedenlerle, hükümlü ... hakkında yeniden kurulan 2. hükme yönelik, hükümlü savunmanının konusu bulunmayan temyiz itirazının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,
II-Sanık ... hakkında müştekiler ..., ... ve ...'a yönelik Hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
Sanığa yüklenen hırsızlık suçlarının gerektirdiği cezanın, türü ve süresine göre lehine olan 5237 sayılı TCK’nın 66/1-2. maddesinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımının, suç tarihi olan 20/11/2001 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,
II-Sanık ... hakkında müştekiler ..., ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiğinin ve 5237 sayılı TCK'nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında, yakınma bulunduğu için aynı Yasanın 151/1. maddesine uyan mala zarar verme suçunu da oluşturduğunun gözetilmemesi,
2-Lehe yasanın belirlenmesi amacıyla yapılan karşılaştırma sırasında; sanığın, diğer sanıklar ile önceden anlaşarak eyleme doğrudan katıldığı gözetilmeden, hakkında 5237 sayılı Yasanın 37/1. maddesi yerine, aynı Yasanın 39/2-c. maddesi ile uygulama yapılması,
3-Lehe yasanın belirlenmesi amacıyla yapılan karşılaştırma sırasında; birlikte hareket eden sanıkların yakalandıktan sonra çaldıkları eşyaların yerini göstererek müştekilere iadelerini sağladıklarının anlaşılması karşısında 5237 sayılı TCK'nın 168/1 maddesi uyarınca uygulama yapılmaması,
4-5271 sayılı CMK'nun 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden de paylarına düşen miktarda eşit olarak sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,
5-Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman diliminin gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 232. maddesine muhalefet edilmesi,
Kabule göre de;
1-Sanıkların yakalandıktan sonra çaldıkları eşyaların yerini göstererek müştekilere iadelerini sağladıklarının anlaşılması karşısında 765 sayılı TCK'nın 523/1 maddesi uyarınca uygulama yapılmaması,
2-Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 28.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
I-Hükümlü ... hakkında müştekiler ..., ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
Hükümlü ... hakkında kurulan 16.04.2003 gün ve 2001/1291 Esas, 2003/320 Karar sayılı önceki hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 günlü, 2007/125-186 sayılı kararında açıklandığı gibi, adı geçen hükümlü hakkındaki temyiz edilmeksizin kesinleşen ilk hüküm, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden uyarlama yargısının konusu olabilir ve genel yargı ile uyarlama yargısı birlikte yürütülemez.
Hükümlü hakkındaki kararın kesinleşmesinden sonra, aynı dosyada sanıklar ... ve ...’a ilişkin ilk hükmün, adı geçen sanıklar tarafından temyiz edilmesi ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak iadesi üzerine, hakkında hüküm kesinleşmiş olan ...'ın tekrar yargılama sürecine dahil edilerek, 2. hükmün kurulduğu anlaşılmaktadır. Kurulan bu ikinci hüküm, hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğundan, hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün değildir.
Bu nedenlerle, hükümlü ... hakkında yeniden kurulan 2. hükme yönelik, hükümlü savunmanının konusu bulunmayan temyiz itirazının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,
II-Sanık ... hakkında müştekiler ..., ... ve ...'a yönelik Hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
Sanığa yüklenen hırsızlık suçlarının gerektirdiği cezanın, türü ve süresine göre lehine olan 5237 sayılı TCK’nın 66/1-2. maddesinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımının, suç tarihi olan 20/11/2001 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,
II-Sanık ... hakkında müştekiler ..., ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiğinin ve 5237 sayılı TCK'nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında, yakınma bulunduğu için aynı Yasanın 151/1. maddesine uyan mala zarar verme suçunu da oluşturduğunun gözetilmemesi,
2-Lehe yasanın belirlenmesi amacıyla yapılan karşılaştırma sırasında; sanığın, diğer sanıklar ile önceden anlaşarak eyleme doğrudan katıldığı gözetilmeden, hakkında 5237 sayılı Yasanın 37/1. maddesi yerine, aynı Yasanın 39/2-c. maddesi ile uygulama yapılması,
3-Lehe yasanın belirlenmesi amacıyla yapılan karşılaştırma sırasında; birlikte hareket eden sanıkların yakalandıktan sonra çaldıkları eşyaların yerini göstererek müştekilere iadelerini sağladıklarının anlaşılması karşısında 5237 sayılı TCK'nın 168/1 maddesi uyarınca uygulama yapılmaması,
4-5271 sayılı CMK'nun 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden de paylarına düşen miktarda eşit olarak sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,
5-Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman diliminin gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 232. maddesine muhalefet edilmesi,
Kabule göre de;
1-Sanıkların yakalandıktan sonra çaldıkları eşyaların yerini göstererek müştekilere iadelerini sağladıklarının anlaşılması karşısında 765 sayılı TCK'nın 523/1 maddesi uyarınca uygulama yapılmaması,
2-Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 28.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.