Yargıtay 12. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/11041 K.2018/7540
Özet: (1) Mahkeme, sanığın taksirle öldürme suçu işlediği iddiasını değerlendirerek, tutuklama ve hapis cezası kararını yeniden gözden geçirerek, esas kusurlu bulunmasının ardından basitleştirilmiş bir takdirle, hapis cezasının para cezasına çevrilmemesine karar verdi. (2) Mahkeme, işe geçmeden önceki kararını (hapis cezası) revize ederek, sanığın için hapis cezasını revize edilmediğini, para cezasına çevrilmediğini ve kararının meşru ve hükümsüz olup olmadığını değerlendirerek 05.07.2018 tarihli kararla onayladı.
Mahkemesi: Asliye Ceza Mahkemesi
Karar Tarihi: 26.05.2017
Suç: Taksirle Öldürme
Hüküm: TCK'nın 85/1,62/1 maddeleri gereğince mahkumiyet
Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;
Dosya içeriğine göre asli kusurlu olduğu kabul ve tespit edilen sanık hakkında, TCK'nın 50. maddesi hükümlerinin uygulanmamasına karar verilirken ''Sanığın meydana gelen kazada asli kusurlu olması, katılanların şikayetlerinin devam ediyor olması, suçun işlenmesindeki özellikler ve sanığın taksire dayalı kusurunun yoğunluğu dikkate alınarak takdiren'' şeklindeki gerekçenin dosya kapsamına göre yasal ve yeterli olması, aynı zamanda dosya kapsamına göre, hukuk yargılamasında hükmolunan tazminat ölen yakınlarına ödenmiş ise de, ceza yargılamasında ölen yakınlarının sanıktan şikayetçi olduklarını beyan etmeleri göz önüne alındığında, mahkemece takdir hakkı kullanılmak suretiyle sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının para cezasına çevrilmemesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.
Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, temel cezanın tayini sırasında belirtilen diğer gerekçeler yerinde görülmekle, hüküm bölümünün 1. paragrafındaki “sanığın amaç ve saiki” ibareleri hükümden çıkarılarak sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 05.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Karar Tarihi: 26.05.2017
Suç: Taksirle Öldürme
Hüküm: TCK'nın 85/1,62/1 maddeleri gereğince mahkumiyet
Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;
Dosya içeriğine göre asli kusurlu olduğu kabul ve tespit edilen sanık hakkında, TCK'nın 50. maddesi hükümlerinin uygulanmamasına karar verilirken ''Sanığın meydana gelen kazada asli kusurlu olması, katılanların şikayetlerinin devam ediyor olması, suçun işlenmesindeki özellikler ve sanığın taksire dayalı kusurunun yoğunluğu dikkate alınarak takdiren'' şeklindeki gerekçenin dosya kapsamına göre yasal ve yeterli olması, aynı zamanda dosya kapsamına göre, hukuk yargılamasında hükmolunan tazminat ölen yakınlarına ödenmiş ise de, ceza yargılamasında ölen yakınlarının sanıktan şikayetçi olduklarını beyan etmeleri göz önüne alındığında, mahkemece takdir hakkı kullanılmak suretiyle sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının para cezasına çevrilmemesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.
Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, temel cezanın tayini sırasında belirtilen diğer gerekçeler yerinde görülmekle, hüküm bölümünün 1. paragrafındaki “sanığın amaç ve saiki” ibareleri hükümden çıkarılarak sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 05.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.