Yargıtay 12. Ceza Dairesi Ceza Hukuku
Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/1046 K.2018/10189
Özet: Mahkeme, taksirle yaralama suçunun unsurlarını oluşturmadığını belirterek sanığı beraat ettirdi, ancak kararın 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği yılmaz bir kararla bozulduğunu, tüm usule uygun hükmün 223/2-a maddesi ile düzeltilip onamaya bağlanarak 24.10.2018 tarihli oybirliği kararıyla garanti edildi.
Mahkemesi: Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: Taksirle yaralama
Hüküm: Beraat
Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan zorunlu müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan zorunlu müdafiinin mahkemenin hatalı hukuki niteleme yaptığına, sanığın ihmale dayalı eylemsizliğinden dolayı illiyet bağının kurulduğuna yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sanığa yüklenen suçun, ceza hukuku bakımından taksirle yaralama suçu kapsamında değerlendirilebilecek bir olay olduğuna ilişkin maddi ve manevi bulgunun tespit edilemediği ve suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçeleri ile sanık hakkında beraat hükmü kurulurken, uygulanan kanun maddesinin fıkra ve bendinin CMK'nın 223/2-a madde, fıkra ve bendi olarak yazılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle aynı Kanun'un 232/6. madde ve fıkrasına aykırı hareket edilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 1. bendine “BERAATİNE” ibaresinden önce gelmek üzere “CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca” ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Suç: Taksirle yaralama
Hüküm: Beraat
Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan zorunlu müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan zorunlu müdafiinin mahkemenin hatalı hukuki niteleme yaptığına, sanığın ihmale dayalı eylemsizliğinden dolayı illiyet bağının kurulduğuna yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sanığa yüklenen suçun, ceza hukuku bakımından taksirle yaralama suçu kapsamında değerlendirilebilecek bir olay olduğuna ilişkin maddi ve manevi bulgunun tespit edilemediği ve suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçeleri ile sanık hakkında beraat hükmü kurulurken, uygulanan kanun maddesinin fıkra ve bendinin CMK'nın 223/2-a madde, fıkra ve bendi olarak yazılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle aynı Kanun'un 232/6. madde ve fıkrasına aykırı hareket edilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 1. bendine “BERAATİNE” ibaresinden önce gelmek üzere “CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca” ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.