Yargıtay12. Ceza DairesiCeza Hukuku
Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2011/8908 K.2012/11210
Özet: (1) Sanığın 3. derece doğal sit alanına duvar yaparak 2863 sayılı Kanun ve TCK hükümlerine aykırı hareket ettiği iddiası; (2) Mahkeme, sanığın eyleminin 65/a maddesi kapsamında değerlendirildiğini, hapis cezasının infaz rejimini dikkate almadığını, hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğini belirterek kararın düzeltilmesini ve yeniden yargılama yapılmaksızın hükmün onaylanmasını kararlaştırdı.
Mahkemesi: Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: 2863 sayılı Kanuna aykırılık
Hüküm: 2863 sayılı Kanunun 65/a; TCK'nın 52/2-4, 51, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet.
2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın 3. derece doğal sit alanına duvar yapmaktan ibaret eyleminin, 2863 sayılı Kanunun 65/b maddesi kapsamında kalmasına rağmen, uygulama maddesinin 65/a olarak gösterilmesi ceza miktarları aynı olduğundan, bozma nedeni yapılmamış, mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.
Sanığın adli sicil kaydında bulunan, Beykoz 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.12.2004 tarih, 2004/780-322 E.K. sayılı ilamın tekerrüre esas olduğunun ve hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış olup;
Sanığın, çevre düzenlemesi yaptığı alanın İstanbul III Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun, 15.11.1995 tarih ve 7755 sayılı kararı ile 1. derece doğal sit alanı olarak tescil ve ilanından sonra, aynı Kurul'un 05.06.1996 tarih ve 8284 sayılı kararı ile bu kez 3. derece sit alanı kapsamına dahil edildiği, 1 ve 3. derece sit alanlarında, koruma ve kullanma koşulları farklılık göstermekle birlikte, bu durumun, sanığın eylemi ile korunması gerekli taşınmaz kültür varlığına zarar verdiği gerçeğini değiştirmediği, kaldı ki dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporlarında da, sanığın, tapuda Maliye Hazinesi adına kayıtlı taşınmazda gerçekleştirdiği fiziki müdahale ile doğal yapının bütünselliğini bozduğunun belirtildiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sanığın, üzerine atılı suçu işlediğine dair kesin delil elde edilemediğine ilişkin, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin, koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca, halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, bu hususunyeniden yargılama yapılmaksızın, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca, düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının beşinci paragrafının "5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından, koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanmasına" şeklinde düzeltilmesi ile hükümdeki usül ve Kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Suç: 2863 sayılı Kanuna aykırılık
Hüküm: 2863 sayılı Kanunun 65/a; TCK'nın 52/2-4, 51, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet.
2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın 3. derece doğal sit alanına duvar yapmaktan ibaret eyleminin, 2863 sayılı Kanunun 65/b maddesi kapsamında kalmasına rağmen, uygulama maddesinin 65/a olarak gösterilmesi ceza miktarları aynı olduğundan, bozma nedeni yapılmamış, mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.
Sanığın adli sicil kaydında bulunan, Beykoz 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.12.2004 tarih, 2004/780-322 E.K. sayılı ilamın tekerrüre esas olduğunun ve hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış olup;
Sanığın, çevre düzenlemesi yaptığı alanın İstanbul III Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun, 15.11.1995 tarih ve 7755 sayılı kararı ile 1. derece doğal sit alanı olarak tescil ve ilanından sonra, aynı Kurul'un 05.06.1996 tarih ve 8284 sayılı kararı ile bu kez 3. derece sit alanı kapsamına dahil edildiği, 1 ve 3. derece sit alanlarında, koruma ve kullanma koşulları farklılık göstermekle birlikte, bu durumun, sanığın eylemi ile korunması gerekli taşınmaz kültür varlığına zarar verdiği gerçeğini değiştirmediği, kaldı ki dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporlarında da, sanığın, tapuda Maliye Hazinesi adına kayıtlı taşınmazda gerçekleştirdiği fiziki müdahale ile doğal yapının bütünselliğini bozduğunun belirtildiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sanığın, üzerine atılı suçu işlediğine dair kesin delil elde edilemediğine ilişkin, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin, koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca, halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, bu hususunyeniden yargılama yapılmaksızın, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca, düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının beşinci paragrafının "5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından, koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanmasına" şeklinde düzeltilmesi ile hükümdeki usül ve Kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.