Yargıtay11. Ceza DairesiCeza Hukuku
Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/159 K.2020/2475
Özet: Asliye Ceza Mahkemesi, 2018/159 E. başvurusu kapsamında sanığın 19.03.2015 tarihli temyiz talebini sahte fatura düzenleme suçuyla bağlayarak kabul etti, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesini uygulayarak kararını onayladı.
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ: Sahte fatura düzenleme
HÜKÜM: Mahkumiyet Cumhuriyet savcısının 19.03.2015 tarihli temyiz isteminin açıkça sahte fatura kullanma suçuna yönelik olduğu, mahkeme tarafından sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulduğu, sahte fatura kullanma suçundan ve temyize konu edilebilecek hüküm olmadığından, sanığın temyiz talebi ile sınırlı olarak yapılan incelemede; Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan yargılamada toplanan deliller, gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak, yüklenen suçun sübutu kabul, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
HÜKÜM: Mahkumiyet Cumhuriyet savcısının 19.03.2015 tarihli temyiz isteminin açıkça sahte fatura kullanma suçuna yönelik olduğu, mahkeme tarafından sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulduğu, sahte fatura kullanma suçundan ve temyize konu edilebilecek hüküm olmadığından, sanığın temyiz talebi ile sınırlı olarak yapılan incelemede; Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan yargılamada toplanan deliller, gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak, yüklenen suçun sübutu kabul, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.