Yargıtay11. Ceza DairesiCeza Hukuku
Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/9767 K.2012/1849
MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Kişi hüviyet veya sıfatına ilişkin yalan beyanda bulunma
HÜKÜM: 765 sayılı TCK'nun 343/1 ve 59. maddeleri gereğince 5 ay 15 gün hapis cezası. Ayrıca TCK'nun 40. maddesi
Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.11.2011 gün, 2011/9-192 ve 2011/241 E.K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, sanığın sorgusunun başka bir suç nedeniyle İskilip Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunduğu sırada talimatla alınmasında, yakalama emri ve iddianame okunarak yakalama emrindeki kişinin kendisi olduğunu beyan ederek savunma yapması ve temel cezanın belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki aksi düşüncelere iştirak edilmemiştir.
Toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı bir sebebin bulunmadığı azaltıcı sebebin ise nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmalar inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkân verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe hüküm belirlenerek sonucuna göre karar verilmiş, 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinin uygulanmama gerekçesi gösterilmiş ve incelenen dosyaya göre hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın 53. maddenin uygulanmaması gerektiği, verilen cezanın paraya çevrilmesine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
SUÇ: Kişi hüviyet veya sıfatına ilişkin yalan beyanda bulunma
HÜKÜM: 765 sayılı TCK'nun 343/1 ve 59. maddeleri gereğince 5 ay 15 gün hapis cezası. Ayrıca TCK'nun 40. maddesi
Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.11.2011 gün, 2011/9-192 ve 2011/241 E.K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, sanığın sorgusunun başka bir suç nedeniyle İskilip Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunduğu sırada talimatla alınmasında, yakalama emri ve iddianame okunarak yakalama emrindeki kişinin kendisi olduğunu beyan ederek savunma yapması ve temel cezanın belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki aksi düşüncelere iştirak edilmemiştir.
Toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı bir sebebin bulunmadığı azaltıcı sebebin ise nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmalar inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkân verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe hüküm belirlenerek sonucuna göre karar verilmiş, 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinin uygulanmama gerekçesi gösterilmiş ve incelenen dosyaya göre hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın 53. maddenin uygulanmaması gerektiği, verilen cezanın paraya çevrilmesine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.