Yargıtay11. Ceza DairesiCeza Hukuku
Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2002/8501 K.2002/9268
**DAVA:** 213 sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan sanık Nihat'ın yapılan yargılanması sonunda: Beraatine dair ( Kocaeli Asliye Ceza Mahkemesi )nden verilen 19.4.2001 gün ve 1999/775 Esas, 2001/558 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi müdahil vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığının bozma isteyen 7.6.2002 tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:
**KARAR:** 213 sayılı Kanunun 341. maddesinin 1. fıkrasında vergi ziyaı, mükellefin veya vergi sorumlusunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesi veya eksik tahakkuk ettirilmesi olarak tanımlandığı, son fıkrasında ise verginin sonradan tahakkuk ettirilmesi veya tamamlanması veya haksız iadenin geri alınmasının ceza uygulamasına mani teşkil etmeyeceğinin öngörüldüğü ve esasen dairemizin süreklilik gösteren içtihatları ve Ceza Genel Kurulunun 22.5.2001 gün ve 99/114, 12.6.2001 gün ve 117/119 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, defter ve belgeleri gizlemek suçunun oluşmasında soyut ( mefruz ) vergi ziyaının yeterli bulunduğu, gerçek vergi ziyaı aranmayacağı gözetilerek, TTK.nun 540/1 -2 ve 541. maddeleri uyarınca şirket idare ve temsilcisinin kim olduğu şirket ana sözleşmesi getirtilip ticaret sicil memurluğundan da sorularak tespiti, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.12.1990 gün ve 312/340 sayılı kararı dikkate alınarak suç ve suçlu arasındaki illiyet bağı ve temsil yetkisinin bölüşümündeki ağırlık ve sınırlar araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, vergi kaybı oluşmadığından bahisle beraatine karar verilmesi,
**SONUÇ:** Kanuna aykırı ve müdahil vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı istem gibi CMUK.nun 321. maddesi uyarınca ( BOZULMASINA ), 21.11.2002 gününde oybirliğiyle karar verildi.
**KARAR:** 213 sayılı Kanunun 341. maddesinin 1. fıkrasında vergi ziyaı, mükellefin veya vergi sorumlusunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesi veya eksik tahakkuk ettirilmesi olarak tanımlandığı, son fıkrasında ise verginin sonradan tahakkuk ettirilmesi veya tamamlanması veya haksız iadenin geri alınmasının ceza uygulamasına mani teşkil etmeyeceğinin öngörüldüğü ve esasen dairemizin süreklilik gösteren içtihatları ve Ceza Genel Kurulunun 22.5.2001 gün ve 99/114, 12.6.2001 gün ve 117/119 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, defter ve belgeleri gizlemek suçunun oluşmasında soyut ( mefruz ) vergi ziyaının yeterli bulunduğu, gerçek vergi ziyaı aranmayacağı gözetilerek, TTK.nun 540/1 -2 ve 541. maddeleri uyarınca şirket idare ve temsilcisinin kim olduğu şirket ana sözleşmesi getirtilip ticaret sicil memurluğundan da sorularak tespiti, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.12.1990 gün ve 312/340 sayılı kararı dikkate alınarak suç ve suçlu arasındaki illiyet bağı ve temsil yetkisinin bölüşümündeki ağırlık ve sınırlar araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, vergi kaybı oluşmadığından bahisle beraatine karar verilmesi,
**SONUÇ:** Kanuna aykırı ve müdahil vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı istem gibi CMUK.nun 321. maddesi uyarınca ( BOZULMASINA ), 21.11.2002 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.