Danıştay3. Daireİdare Hukuku · ön sınıflandırma
Danıştay 3. Daire E.2023/6316 K.2024/5732
Özet: Uyuşmazlık, davacının özel maliyet harcamalarının amortismanının 2001 değil 1998 tarihinden itibaren 20 yıl süreyle ayrılması gerektiğini iddia etmesinden kaynaklanmaktadır. Mahkeme, temyiz talebini reddederek, vergi mahkemesinin kararını onaylamış ve davacıya karşı kararını kesinleştirmiştir.
T.C. DANIŞTAYÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas No: 2023/6316
Karar No: 2024/5732
TEMYİZ EDEN (DAVALI): ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/...
VEKİLİ: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI): ... Ticaret Anonim Şirketi
VEKİLİ: Av. ...
İSTEMİN KONUSU: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı tarafından, özel maliyet harcaması yapılan iş yeri ve depolara ilişkin kira sözleşmesinin tarihi olan 15/09/1998 tarihinden itibaren 20 yıl amortisman ayrılması gerekirken aktifleştirme yılının 2001 yılı kabul edilerek 20 yıl amortisman ayrılmasının mevzuata aykırı olduğu yolunda tespitleri içeren vergi inceleme raporuna istinaden 2019 yılına devreden zararın azaltılarak düzeltilmesi gerektiğini duyuran ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirketin ... mağazası ile ilgili kira sözleşmesinde, mağazanın açılmasına kadar geçen sürenin kira süresine ilave edileceğini ve söz konusu mağazaya ait kira sözleşmesinin başlangıcı olarak 15/09/1998 tarihinin belirlendiği, ancak kira sözleşmesine istinaden mağazanın açılmasına kadar geçen sürenin kira süresine eklenmesi neticesinde bu sürenin 14/09/2001 tarihinde başlamak suretiyle yirmi yıl olarak dikkate alınması; öte yandan özel maliyet harcamasının kira sözleşmesinin düzenlendiği 1998 yılında değil 2001 yılında tamamlanarak mağazanın açıldığı ve buna göre 2001 yılından itibaren itfa edilmesi gerektiği, itfa bedelinin söz konusu iş yerinin değerini arttırıcı harcamalardan sonra yapılmaya başlayacağı, iş yeri için yapılan özel maliyet harcamalarının aktifleştirme yılının 2001 yılı olduğu dolayısıyla maliyet bedellerine ilişkin amortisman tutarı 2001 yılından itibaren itfa edilmeye başlanacağından, 2018 yılı için 552.227,90-TL tutarındaki özel maliyet harcamasının itfa edilebileceği anlaşılmış olup dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle işlem iptal edilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Dava konusu işlemin kesin ve yürütülebilir bir işlem olmadığı, özel maliyet bedellerinin itfası için kıst dönem amortisman ayırmasının mümkün olmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: 213 sayılı Kanun'un 327. maddesinde gayrimenkullerin, elektrik üretim ve dağıtım varlıklarının ve gemilerin iktisadî kıymetlerini artıran ve 272. maddede yazılı özel maliyet bedelleri, kira veya işletme hakkı süresine göre eşit yüzdelerle itfa edileceğinden dava konusu işlemin hukuka uygun düşmediği belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 07/11/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Esas No: 2023/6316
Karar No: 2024/5732
TEMYİZ EDEN (DAVALI): ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/...
VEKİLİ: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI): ... Ticaret Anonim Şirketi
VEKİLİ: Av. ...
İSTEMİN KONUSU: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı tarafından, özel maliyet harcaması yapılan iş yeri ve depolara ilişkin kira sözleşmesinin tarihi olan 15/09/1998 tarihinden itibaren 20 yıl amortisman ayrılması gerekirken aktifleştirme yılının 2001 yılı kabul edilerek 20 yıl amortisman ayrılmasının mevzuata aykırı olduğu yolunda tespitleri içeren vergi inceleme raporuna istinaden 2019 yılına devreden zararın azaltılarak düzeltilmesi gerektiğini duyuran ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirketin ... mağazası ile ilgili kira sözleşmesinde, mağazanın açılmasına kadar geçen sürenin kira süresine ilave edileceğini ve söz konusu mağazaya ait kira sözleşmesinin başlangıcı olarak 15/09/1998 tarihinin belirlendiği, ancak kira sözleşmesine istinaden mağazanın açılmasına kadar geçen sürenin kira süresine eklenmesi neticesinde bu sürenin 14/09/2001 tarihinde başlamak suretiyle yirmi yıl olarak dikkate alınması; öte yandan özel maliyet harcamasının kira sözleşmesinin düzenlendiği 1998 yılında değil 2001 yılında tamamlanarak mağazanın açıldığı ve buna göre 2001 yılından itibaren itfa edilmesi gerektiği, itfa bedelinin söz konusu iş yerinin değerini arttırıcı harcamalardan sonra yapılmaya başlayacağı, iş yeri için yapılan özel maliyet harcamalarının aktifleştirme yılının 2001 yılı olduğu dolayısıyla maliyet bedellerine ilişkin amortisman tutarı 2001 yılından itibaren itfa edilmeye başlanacağından, 2018 yılı için 552.227,90-TL tutarındaki özel maliyet harcamasının itfa edilebileceği anlaşılmış olup dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle işlem iptal edilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Dava konusu işlemin kesin ve yürütülebilir bir işlem olmadığı, özel maliyet bedellerinin itfası için kıst dönem amortisman ayırmasının mümkün olmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: 213 sayılı Kanun'un 327. maddesinde gayrimenkullerin, elektrik üretim ve dağıtım varlıklarının ve gemilerin iktisadî kıymetlerini artıran ve 272. maddede yazılı özel maliyet bedelleri, kira veya işletme hakkı süresine göre eşit yüzdelerle itfa edileceğinden dava konusu işlemin hukuka uygun düşmediği belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 07/11/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Bu karar metni kamuya açık kaynaklardan derlenmiştir; taraf kimlik bilgileri anonimleştirilir. Yalnızca bilgilendirme amaçlıdır, hukuki tavsiye yerine geçmez. Kişisel verilerinizin yer aldığını düşünüyorsanız kaldırma talebinde bulunabilirsiniz.